Blog o Łuszczycy

Metody leczenia łuszczycy, badania nad łuszczycą, artykuły oraz informacje. Zapraszam do czytania i komentowania.

Blog o Łuszczycy - Metody leczenia łuszczycy, badania nad łuszczycą, artykuły oraz informacje. Zapraszam do czytania i komentowania.

Związek między łuszczycą a cukrzycą potwierdzony

Wielokrotnie obserwowany przez naukowców związek między łuszczycą, a zwiększonym ryzykiem zachorowań na tzw. zespół metaboliczny (za Wikipedia: zbiór wzajemnie powiązanych czynników zwiększających istotnie ryzyko rozwoju miażdżycy i cukrzycy typu 2 oraz ich powikłań naczyniowych), do tej pory wciąż pozostawał  niejasny.

Wyniki podejmowanych na ten temat badań, pozostawały w dużej mierze niejednoznaczne. Przyczyną owych niejasności, mogły być błędy natury metodologicznej: wielu z prac opierano się na pacjentach szpitalnych chorujących na łuszczycę albo na danych z baz ubezpieczenia zdrowotnego, a dodatkowo często używano w nich tylko jednej metody porównawczej.

Za rzetelne wyjaśnienie związku między łuszczycą a zespołem metabolicznym zabrali się wreszcie duńscy naukowcy. W swojej pracy (opublikowanej na łamach Journal of the European Academy of Dermatology and Venereology) opisują badania, w którym uczestniczyli pacjenci zarówno ze szpitala, jak i z ogólnej populacji.

Przebieg badania

Aby wyeliminować błędy natury metodologicznej, naukowcy oprócz powszechnie stosowanej do tej pory „samodiagnozy” pacjentów, postanowili zastosować także badanie lekarskie oraz szczegółowe badania laboratoryjne.

W badaniu udział wzięło 36 szpitalnych pacjentów z łuszczycą, 860 osób z łuszczycą „nie hospitalizowaną” oraz 14016 innych badanych.

Wyniki

Okazało się, że odsetek szans (odds ratio, OR) w przypadku zespołu metabolicznego wśród pacjentów z łuszczycą był wyższy i wynosił 5,14 (2.47-10.69) w porównaniu do 1,29 (1.09-1.53) w ogólnej populacji.

Podobnie wyniki wyglądały jeśli chodzi o cukrzycę. Odsetek szans wśród pacjentów z łuszczycą 4,55 (1.91-10.85) i 1,16 (0.85-1.59) w grupie kontrolnej.

Także obniżona wartość cholesterolu HDL częściej występowała u pacjentów z łuszczycą – 3.88 (1.96-7.69) niż w grupie kontrolnej 1.19 (1.01-1.42).

Dodatkowo, u osób z łuszczycą częściej występuje brzuszny typ otyłości: 2.92 (1.45-5.88) oraz 1.34 (1.16-1.55).

Z drugiej jednak strony, nie potwierdzono znaczącej korelacji między występowaniem nadciśnienia i łuszczycy.

Analizy zebranych danych sugerują także, że ciężkość choroby i jej czas trwania nie wpływają na wyniki badania.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów

Związek łuszczycy z nadciśnieniem tętniczym?

W internetowym wydaniu JAMA Dermatology pojawił się ostatnio bardzo interesujący artykuł, w którym autorzy badania przedstawiają związki pomiędzy łuszczycą, nadciśnieniem tętniczym oraz leczenia beta-blokerami.

nadcisnienie tętnicze łuszczyca

Na nadciśnienie tętnicze może chorować aż 8,4 mln Polaków

Przebieg badania

Aby określić związki między łuszczycą a nadciśnieniem naukowcy przeanalizowali dane blisko 80 000 kobiet z Nurses’ Health Study. Kobiety w wieku ok. 60 lat w 2008 roku wypełniały dwa razy do roku kwestionariusze zawierające pytanie związane z nadciśnieniem i łuszczycą. Następnie wykonano analizę statystyczną zebranych danych.

Wyniki badania

Wyniki badania wskazują, iż starsze kobiety (w wieku pomenopauzalnym) z nadciśnieniem tętniczym lub leczone przewlekle beta-blokerami, są zdecydowanie bardziej narażone na rozwój łuszczycy. Ryzyko rozwoju łuszczycy wzrasta aż o 27% u kobiet, które chorują na nadciśnienie tętnicze od co najmniej 6 lat  (w porównaniu do kobiet z prawidłowymi wartościami ciśnienia). Co więcej, kobiety przyjmujące beta-blokery przez ponad 6 lat są o 39% bardziej narażone na rozwój łuszczycy (niż osoby nigdy nie otrzymujące leków z tej grupy). Takich związków nie wykazano w przypadku innych leków kontrolujących nadciśnienie.

Wnioski

Na podstawie analizy wyników, autorzy badania sugerują, iż u pacjentów leczonych na nadciśnienie powinno zwrócić się szczególną uwagę na wczesne wykrywanie łuszczycy. Z drugiej jednak strony potrzebne są dalsze badania, by potwierdzić i wyjaśnić mechanizmy leżące za obserwacjami naukowców. Klinicyści powinni też pamiętać, że łuszczyca nie jest tylko chorobą skóry i wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych czy cukrzycy typu 2.
Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów

Fora Internetowe – rzetelne źródło informacji o łuszczycy?

Internetowe fora dyskusyjne to dla wielu Łuszczyków podstawowe źródło czerpania wiadomości na temat choroby.  Sam także wielokrotnie korzystałem z tego sposobu zdobywania informacji, i w większości przypadków dowiadywałem się wielu ciekawych rzeczy (w mniejszym lub większym stopniu związanych z chorobą).

1

Wielokrotnie przekonałem się jednak, iż do wiadomości znalezionych na forach internetowych, należy jednak podchodzić z dystansem. Wpis na forum może dodać każdy, dlatego ważne abyśmy pamiętali, iż nie można wierzyć we wszystko co zostało na jego łamach opublikowane!

Na forum internetowym natrafimy bowiem na wartościowe wypowiedzi ekspertów w dziedzinie choroby - wieloletnich Łuszczyków, lekarzy, zielarzy czy farmaceutów. Ale znajdziemy tam także posty osób, którym się wydaje, że coś na temat łuszczycy wiedzą, i tego typu „rady” mogą wyrządzić czasem więcej szkody niż pożytku. Na forum natrafić można także na wypowiedzi marketingowców, którzy to z kolei zachwalając jakąś „super skuteczną metodę na łuszczycę”, chcą po prostu sprzedać nam swój produkt.

Jak więc odróżnić wpisy wartościowe, od tych które większej wartości nie mają? Poniżej kilka moich rad:

- Zwracaj uwagę na staż użytkownika forum, tj liczbę opublikowanych przez niego postów oraz datę rejestracji w serwisie. Im częściej ktoś wypowiada się na forum, i im dłuższy ma staż, tym (przeważnie!) jego rady są bardziej wartościowe.

- Zobacz co na dany temat sądzą inni użytkownicy forum. Im więcej osób popiera daną wypowiedź, tym może być ona bardziej wiarygodna.

- Zadawaj pytania. Jeśli zainteresowała cię czyjaś wypowiedź, i chcesz dowiedzieć się więcej, koniecznie dopytaj autora o szczegóły. Im więcej informacji uzyskasz od autora, tym wiarygodniej możesz traktować zawarte we wpisie informacje.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów

Łuszczyk z wizytą u fryzjera…

Przeglądając sieć natrafiłem na ciekawy artykuł, zawierający szereg trafnych porad dla osób z problemem skórnymi, które to zamierzają skorzystać z usług fryzjera lub kosmetyczki.

fryzjer łuszczyca

Osoby zdrowe często nie mają pojęcia, jakie katusze przechodzą łuszczycy przed zwykłą wizytą u fryzjera.

Poniżej rady, z których według autora skorzystać powinna osoba z problemem skórnym podczas wizyty u fryzjera czy kosmetyczki:

  • Opowiedz na czym polega Twój problem. Im dokładniej go wyjaśnisz, tym lepiej będziesz zrozumiana(-y).
  • Przekazuj jasne i proste informacje.
  • Czasem warto powtórzyć najważniejsze informacje.
  • Nie wstydź się choroby – pamiętaj, że osoby przeszkolone znają już problemy dermatologiczne.
  • W niektórych sytuacjach usługodawca może odmówić wykonania zabiegu. Ma do tego prawo.
  • Relacje oparte na zaufaniu tworzone są indywidualnie. Jeżeli nie czujesz się bezpiecznie w zaistniałej relacji – nie musisz jej kontynuować.
  • Wyrażaj wprost nie tylko swoje opinie, ale również swoje odczucia emocjonalne.
  • W świadczeniu usług nie ma osób lepszych i gorszych, każdy klient jest równie ważny.
  • Uśmiechaj się, a inni odwzajemnią Twój uśmiech.

Autor artykułu trafnie zauważa, że osoby zdrowe często nie mają pojęcia, jakie katusze przechodzą pacjenci dermatologiczni przed zwykłą wizytą u fryzjera.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów

Łuszczyca a choroba wieńcowa

Na blogu opisywałem już o wiele dolegliwości, które przez specjalistów są określane jako choroby współistniejące z łuszczycą. Cytowałem także badania z których wynikało, iż u pacjentów z łuszczycą występuje zwiększone ryzyko wystąpienia chorób sercowo-naczyniowych

A jednak teza przedstawiająca łuszczycę, jako niezależny czynnik ryzyka choroby wieńcowej ciągle nie została dokładnie wyjaśniona i wśród wielu lekarzy budzi spore kontrowersje. Sprawą zajęli się więc francuscy naukowcy, którzy przygotowali badanie, które miało na celu rozwianie wątpliwości wokół związków łuszczycy i choroby wieńcowej. Wyniki badania opublikowano w branżowym British Journal of Dermatology.

1

Choroba wieńcowa może prowadzić do zawału serca.

Przebieg badania

Badacze porównali częstość występowania łuszczycy u pacjentów z chorobą wieńcową oraz u osób kierowanych na chirurgiczny oddział ratunkowy z powodów nagłych zdarzeń poza sercowych.  Pacjenci z obu grup byli badani przez dwóch dermatologów. W sumie do udziału w badaniu zakwalifikowano ponad 500 pacjentów z grupy badanej, oraz kolejne 500 osób z grupy kontrolnej – wg odpowiadającej im płci oraz wieku.

Wyniki badania

Częstość występowania łuszczycy była blisko 2 razy wyższa u osób z chorobą wieńcową. Po kolejnych analizach wykazano jednak, że związek między łuszczycą a chorobą wieńcową jest na granicy statystycznej ważności. Łuszczyca u pacjentów z chorobą wieńcową miała być związana z częstszym zajęciem 3 naczyń zamiast jednego bądź dwóch. Dodatkowo wykazano także wyższe ryzyko zajęcia 3 naczyń w młodszym wieku u pacjentów z łuszczycą.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów

Najnowsza Rezolucja WHO w sprawie łuszczycy

23 maja w Genewie, na 67 sesji zorganizowanego przez WHO „Światowego Zgromadzenia Zdrowia”, została przyjęta ważna rezolucja dotycząca łuszczycy. Rezolucja określa łuszczycę jako ciężką, zapalną i niezakaźną chorobę autoimmunologiczną, oraz określa warunki organizacji Światowego Dnia Chorego na Łuszczycę.

Poniżej prezentujemy pełne tłumaczenie tekstu rezolucji:

Łuszczyca

Raport Sekretariatu

1. Celem niniejszego raportu jest zapewnienie podstawy do dyskusji na temat łuszczycy poprzez dostarczenie informacji na temat zapadalności, etiologii, naturalnego przebiegu, wpływu na jakość życia związaną ze zdrowiem, diagnostyki, leczenia, potrzeb badawczych, zaleceń dla służby zdrowia oraz działań na poziomie krajowym, które mogą poprawić opiekę nad chorymi na łuszczycę.

Charakterystyka łuszczycy 

2. Łuszczyca to schorzenie niezakaźne, które przejawia się przewlekłym zapaleniem skóry. Charakteryzuje się występowaniem czerwonych, łuskowatych wykwitów wielkości monety, wyraźnie odgraniczonych od zdrowej skóry, które są zlokalizowane przede wszystkim na łokciach, kolanach, owłosionej skórze głowy, dłoniach i stopach. Do subiektywnych objawów łuszczycy należy świąd, podrażnienie, pieczenie i bolesność. Niekiedy zajęta jest cała powierzchnia ciała; taka postać łuszczycy może być śmiertelna, gdyż rozległe zapalenie i łuszczenie się skóry może zakłócić zdolność organizmu do regulacji temperatury oraz funkcję skóry jako naturalnej bariery ochronnej.

3. U około 10% chorych na łuszczycę rozwija się zapalenie stawów, które może dotyczyć dłoni, stóp, nadgarstków, kostek, a także okolic szyi i krzyża. W części przypadków, dochodzi do zwyrodnienia stawów, powodującej znaczne upośledzenie sprawności. Zmiany łuszczycowe mogą się także pojawiać na paznokciach u rąk i nóg, co może prowadzić do oddzielenia płytek paznokci i deformacji palców.

4. Łuszczyca może się przejawiać nie tylko zmianami skórnymi. W przebiegu umiarkowanych i ostrych postaci łuszczycy może dochodzić do powikłań. W szczególności, u chorych z łuszczycą obserwuje się zwiększone ryzyko niedokrwiennej choroby serca, udaru mózgu, nadciśnienia, dyslipidemii, cukrzycy oraz choroby Leśniowskiego-Crohna. Zwiększona zapadalność na nadciśnienie i cukrzycę może częściowo wyjaśniać wyższe ryzyko zawału mięśnia sercowego, udaru mózgu i zgonów z przyczyn sercowo-naczyniowych u chorych z ciężką łuszczycą, które stwierdzono w dużych badaniach kohortowych tej populacji.

5. Łuszczyca może wpływać na zachowanie dotkniętych nią osób, przyczyniając się do otyłości, zwiększonego spożycia alkoholu i częstszego palenia tytoniu. Wyniki badań sugerują, że palenie może być czynnikiem wywołującym łuszczycę, podczas gdy otyłość jest raczej wynikiem zmian behawioralnych będących następstwem choroby. Z kolei stwierdzony w badaniach związek pomiędzy łuszczycą a alkoholizmem może być odzwierciedleniem wpływu choroby na psychikę pacjentów.

Zapadalność 

6. Globalna występowalność łuszczycy wynosi około 2%, lecz badania w krajach rozwiniętych pokazały wyższą zapadalność – średnio na poziomie 4,6%. U blisko dwóch trzecich chorych, łuszczyca występuje w łagodnej postaci (zajmuje poniżej 3% powierzchni skóry); u pozostałych, zmiany skórne są rozleglejsze.

Naturalny przebieg 

7. Około trzech czwartych chorych zapada na łuszczycę w wieku poniżej 40 lat, a u około jednej trzeciej choroba rozwija się w wieku poniżej 20 lat. Łuszczyca występuje u 0,70% dzieci. Przy naturalnym przebiegu, choroba ma charakter przewlekły, z naprzemiennymi okresami remisji i zaostrzenia objawów. Niekiedy zdarzają się okresy całkowitego cofnięcia się objawów chorobowych, a w niektórych przypadkach odnotowano okresy remisji o długości co najmniej pięciu lat.

Etiologia 

8. Przyczyny łuszczycy nie są w pełni znane. Wśród czynników odgrywających rolę w patogenezie tej choroby wskazuje się zaburzone wytwarzanie keratyny, nadmierną proliferacja naskórka, uaktywnienie układu odpornościowego oraz czynniki dziedziczne. W określonych rodzinach łuszczyca występuje znacznie częściej. Ryzyko zachorowania dziecka na łuszczycę wynosi 41%, jeżeli chorobą jest dotkniętych oboje rodziców, 14% – jeżeli cierpi na nią jedno z rodziców oraz 6% – jeżeli choruje jedno z rodzeństwa.

9. U osób z uwarunkowaniami genetycznymi chorobę może wywołać wiele czynników zewnętrznych lub układowych. W przypadku jednej czwartej pacjentów, łuszczyca pojawia się w wyniku uszkodzenia skóry. Zmiany łuszczycowe mogą być także wywołane oparzeniami słonecznymi lub chorobami skóry. Manifestację choroby mogą także wyzwolić czynniki psychogenne, przy czym do pierwszego wykwitu lub zaostrzenia objawów dochodzi czasem po kilku tygodniach lub kilku miesiącach od związanego ze stresem zdarzenia.

10. Zakażenia bakteryjne mogą powodować wystąpienie lub zaostrzenie łuszczycy nawet w 45% przypadków. Najczęstszym czynnikiem wywołującym wykwit zmian łuszczycowych jest zapalenie gardła, ale manifestację choroby może także wyzwolić ropień okołozębowy lub zakażenie skórne. Zakażenie wirusem HIV może zaostrzyć przebieg łuszczycy; ponadto, u pacjentów zakażonych tym wirusem, łuszczyca jest częściej oporna na leczenie oraz częściej towarzyszy jej zapalanie stawów.

11. Wiadomo, że wykwit choroby mogą spowodować wywołać niektóre leki, w tym sole litu, interferon, beta-blokery i leki przeciwmalaryczne; podobny skutek może spowodować odstawienie leków kortykosteroidowych.

Wpływ na jakość życia związaną ze zdrowiem 

12. Łuszczyca wpływa na jakość życia związaną ze zdrowiem w podobnym stopniu jak inne choroby niezakaźne. W zależności od ciężkości i miejsca występowania zmian skórnych, chorzy mogą odczuwać poważny dyskomfort psychiczny oraz doświadczać ograniczenia sprawności. Świąd i ból mogą zakłócać podstawowe czynności, takie jak higiena osobista czy sen. Zmiany skórne na rękach mogą uniemożliwić pracę w niektórych zawodach, uczestnictwo w zawodach sportowych czy też opiekę nad członkami rodziny.

13. Dotknięte chorobą osoby przejmują się swoim wyglądem, a strach przed odrzuceniem przez otoczenie oraz obawy psychoseksualne skutkują obniżoną samooceną. Chorzy często doświadczają cierpień psychicznych, zwłaszcza w wyniku stygmatyzacji, która może powodować dyskryminację na rynku pracy oraz izolację społeczną. W wielu badaniach stwierdzono, że w porównaniu z populacją ogólną, wśród chorych na łuszczycę występuje podwyższony odsetek osób z depresją i lękiem. Badania epidemiologiczne dowiodły, że u dzieci z łuszczycą wzrasta ryzyko wystąpienia zaburzeń psychicznych.

Diagnostyka i leczenie łuszczycy 

14. Podstawą rozpoznania łuszczycy jest zwykle obecność typowych zmian skórnych. Nie opracowano żadnych specjalnych badań krwi ani procedur diagnostycznych. W nielicznych przypadkach, w celu wykluczenia innych schorzeń i potwierdzenia rozpoznania konieczna może być biopsja skóry lub zeskrobiny.

15. W chwili obecnej, nie dysponujemy lekiem na łuszczycę, a terapia koncentruje się na łagodzeniu objawów oraz wpływaniu na naturalny przebieg choroby. W leczeniu łuszczycy stosuje się szerokie spektrum preparatów o działaniu miejscowym lub układowym, takich jak analogi witaminy D3, kortykosteroidy, smoła węglowa, ditranol, metotreksat, cyklosporyna, retinoidy działające układowo i leki biologiczne, a także naświetlania. Zwykle leki o działaniu miejscowym są stosowane w łagodnych postaciach choroby, naświetlania – przy przebiegu umiarkowanym, zaś leki o działaniu układowym – przy ciężkiej łuszczycy.

16. Zalecany schemat terapii nie ogranicza się wyłącznie do leczenia zmian skórnych, ale obejmuje także przeciwdziałanie chorobom towarzyszącym łuszczycy. Świadomość zwiększonego ryzyka innych schorzeń umożliwia lekarzom ich wczesne rozpoznanie oraz pozwala uwzględnić potencjalny wpływ stosowanych w terapii łuszczycy leków na choroby współtowarzyszące. Pacjentów z ciężką łuszczycą należy poddać badaniom przesiewowym pod kątem czynników ryzyka chorób sercowo-naczyniowych, a w razie potrzeby zapewnić im specjalistyczne konsultacje i leczenie. Istotnym elementem opieki nad pacjentem jest także uwzględnienie innych czynników ryzyka, takich jak nadwaga, w tym poprzez zachęcanie go do zdrowej diety i właściwego poziomu aktywności fizycznej. Najnowsze badania pokazują, że zmniejszenie masy ciała może się przyczynić do wzrostu skuteczności leczenia łuszczycy.

17. Długoterminowa strategia leczenia wymaga dostosowania terapii do indywidualnego przypadku, z uwzględnieniem stopnia zaawansowania choroby, nasilenia odczuwanych przez pacjenta objawów oraz potencjalnych skutków ubocznych danej terapii. Należy podkreślić, że wyniki badań ankietowych prowadzonych wśród pacjentów z łuszczycą pokazują, że bardzo wielu z nich wyraża niezadowolenie z powodu nieskuteczności leczenia, a ich potrzeby zdrowotne pozostają niezaspokojone ze względu na brak długoterminowych rozwiązań terapeutycznych.

Konieczność badań naukowych 

18. Konieczne są dalsze badania nad patogenezą łuszczycy, nowymi sposobami terapii, a także przyczynami chorób towarzyszących oraz ich wpływem na schemat leczenia łuszczycy.

Zalecenia dla służby zdrowia 

19. Leczenie łuszczycy powinno być elementem usług świadczonych w ramach podstawowej opieki zdrowotnej i powinno obejmować optymalną opiekę nad pacjentem, w tym edukację, konsultację i informację na temat dostępnych opcji terapeutycznych. W zależności od możliwości służby zdrowia w poszczególnych krajach, zakres usług może wykraczać poza podstawową opiekę zdrowotną i obejmować także usługi lekarzy dermatologów oraz specjalistyczne usługi kliniczne placówek drugiego i trzeciego poziomu.

20. U chorych z łuszczycą, podobnie jak u wielu pacjentów cierpiących na inne choroby niezakaźne, często występują choroby towarzyszące oraz złożone potrzeby w zakresie opieki zdrowotnej. Z tego względu, należy zachować równowagę pomiędzy opieką świadczoną przez lekarzy z przygotowaniem ogólnym, zdolnych do zmierzenia się z szerokim zakresem problemów w ramach jednej wizyty, a opieką ze strony licznej grupy lekarzy specjalistów, wzajemnie kierujących do siebie pacjentów.

21. W terapii wszelkich chorób niezakaźnych, w tym łuszczycy, kluczową rolę odgrywa programowe interdyscyplinarne podejście do leczenia, które powinno obejmować koordynację opieki ze strony lekarzy pierwszego kontaktu i lekarzy specjalistów oraz uwzględniać potrzeby i preferencje pacjentów. Sekretariat może odegrać ważną rolę w wypracowaniu właściwego modelu leczenia łuszczycy w ramach istniejącego systemu ochrony zdrowia, na poszczególnych szczeblach opieki.

Możliwe działania w celu poprawy opieki

22. Na poziomie krajowym, możliwe jest podjęcie szeregu działań, które będą sprzyjać rozwojowi i poprawie usług zdrowotnych w zakresie opieki nad chorymi na łuszczycę. Wiele usług i procedur związanych z terapią łuszczycy mieści się już obecnie w możliwościach krajów o niskim i średnim dochodzie; inne opcje terapeutyczne mogą być dodawane w miarę potrzeb i dostępności zasobów.

23. Kluczowe działania na rzecz poprawy opieki nad chorymi na łuszczycę obejmują:

a) uzyskanie odpowiedniego wsparcia ze strony osób odpowiedzialnych za kształtowanie polityki zdrowotnej oraz kierownictwa służby zdrowia,

b) poprawę dostępu do usług zdrowotnych i podstawowych leków stosowanych w terapii łuszczycy,

c) edukację i szkolenie świadczeniodawców, zwłaszcza na szczeblu podstawowej opieki zdrowotnej,

d) utworzenie sieci grupującej dermatologów i innych lekarzy specjalistów (którą w razie wzrostu potrzeb będzie można rozszerzyć),

e) wdrożenie programów edukacji zdrowotnej, konsultacji i samopomocy dla pacjentów z łuszczycą,

f) wprowadzenie skutecznych mechanizmów promujących działalność organizacji, które udzielają wsparcia chorym i ich rodzinom.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów

W jaki sposób działają estry kwasu fumarowego?

W leczeniu zaawansowanych postaci łuszczycy, pacjentom zaleca się często stosowanie tzw. estrów kwasu fumarowego. (Więcej o tej formie terapii pisałem w jednym z moich poprzednich wpisów: Ogólne leczenie łuszczycy – Estry kwasu fumarowego). Ze względu na stosunkowo wysoką skuteczność terapii, estry stały się jednym z głównych sprzymierzeńców w walce z łuszczycą. Mimo iż estry kwasu fumarowego w leczeniu łuszczycy są stosowane dosyć powszechnie, to mechanizm ich działania nie jest w pełni poznany.

Holenderscy badacze pod kierownictwem dr Onderdijka, postanowili przyjrzeć się wpływowi estrów kwasu fumarowego na organizm Łuszczyka, i zidentyfikować czynniki wpływające na skuteczność tego typu terapii. Wyniki ich pracy zostały opublikowane w najnowszym British Journal of Dermatology, w artykule pod tytułem: „Regulated genes in psoriasis skin during treatment with fumaric acid esters.”

Metodologia

Naukowcy porównywali efekty działania pochodnych kwasu fumarowego oraz etanercerptu – leku anty-TNF alfa na ekspresję genów. W badaniu przyjęto model prospektywny działania. Grupa 50 pacjentów z łuszczycą plackowatą była leczona estrami kwasu fumarowego przez 20 tygodni. Spośród badanych wybrano 9 osób, aby na ich przykładzie ocenić różnice w ekspresji genów w zmianach łuszczycowych, które miałyby zajść w wyniku terapii. Aby móc określić wpływ leczenia na ekspresję genów wykonywano biopsje zmian: na początku badania oraz w 12. tygodniu. W grupie badanych osób znajdowali zarówno chorzy, którzy odpowiedzieli prawidłowo na leczenie, jak i osoby, u których nie obserwowano poprawy mimo zastosowania estrów kwasu fumarowego. Po wykonaniu analiz genetycznych wyniki porównano ze zmianami ekspresji genów u pacjentów, u których stosowano etanercept.

Wyniki badania

Naukowcy zidentyfikowali kilkaset genów, których ekspresja ulega zmianie w wyniki stosowania estrów kwasu fumarowego. U osób, które wykazywały dobrą reakcję na leczenie dochodziło często do zmian w aktywacji genów związanych z IL17A. Dodatkowo aktywowane były szlaki związane z glutationem i cząsteczką Nrf2, czego nie obserwowano w przypadku stosowania etanerceptu. Co więcej, estry kwasu fumarowego indukowały transkrypcję czynników PTTG1, NR3C1, GATA3 oraz NFkBIZ, które są ważne dla prawidłowego funkcjonowania skóry oraz limfocytów Th2 oraz Th17.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów

Zmniejszenie wagi ciała wpływa na skuteczność leczenia łuszczycy

Nie tak dawno pisałem o tym, że aktywność fizyczna i dieta, skutecznie wspomagają leczenie łuszczycy. Zauważono także, iż niektóre leki biologiczne stosowane w leczeniu łuszczy, mogą powodować wzrost masy ciała.

Właśnie dotarłem do kolejnych badań, które wprost potwierdzają tezę, iż redukcja masy ciała pacjentów u z łuszczycą, może zwiększyć efektywność stosowanego leczenia. W najnowszym numerze „Expert Opinion on Biological Therapy”, możemy znaleźć artykuł dotyczący wpływu zmniejszenia wagi chorych na skuteczność ich terapii.

Przebieg badania

Autorzy badania dotarli do ponad 200 otyłych pacjentów chorych na łuszczyce, którzy regularnie otrzymywali różne leki biologiczne. Osoby te, w sposób losowy zostały przypisane do dwóch grup:

1) otrzymującej dietę niskokaloryczną - otrzymywali jedynie 1000 kcal dziennie przez 8 tygodni,

2) otrzymującej dietę  normalną.

W obu badanych grupach nie występowały znaczące różnice w wieku, proporcjach płci, wadze ciała, BMI, PASI oraz czasu chorowania na łuszczycę.

Ciężkość objawów oraz skuteczność leczenia oceniano wykorzystując indeks PASI, który określany był na początku terapii i co 4 tygodnie, aż do zakończenia badania.

Kolejne badania potwierdzają pozytywny wpływ spadku masy ciała na skuteczność leczenia łuszczycy

Wyniki badania

Po 6 miesiącach średni spadek masy ciała w pierwszej grupie wynosił 12.9 ± 1.2 kg a w drugiej 1.5 ± 0.5 kg. Poprawa w ocenie PASI była wyższa w grupie osób ze zmienioną dietą (84% vs 69%). PASI 75 osiągnięto u 85,9% pacjentów z pierwszej grupy i 59,3% chorych z normalną dietą.

Wyniki badania potwierdzają więc, że spadek masy ciała może poprawiać efekty leczenia pacjentów z łuszczycą. 

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów

Wpływ łuszczycy na choroby nerek

Wielokrotnie na łamach bloga opisywaliśmy wyniki badań, które udowadniały współwystępowanie łuszczycy z innymi, z pozoru niezwiązanymi dolegliwościami, takimi jak nowotwory, otyłość, cukrzyca, a nawet zaburzenia wzroku.

Jak pokazują najnowsze badani naukowców z Uniwersytetu Pensylwania w Filadelfii do listy dolegliwości współistniejących z łuszczycą możemy dodać także choroby nerek.

Przebieg badania

Naukowcy przeanalizowali historie chorobowe pacjentów w wieku od 18 do 90 lat, z umiarkowaną i ciężką łuszczycą - łącznie prawie 150 tyś przypadków. Grupę kontrolną stanowiło ok. 700 tys. pacjentów bez łuszczycy.

Wyniki badania 

Badanie wykazało, że w porównaniu do osób zdrowych pacjenci z ciężką łuszczycą cechowali się prawie dwukrotnie wyższym ryzykiem rozwoju przewlekłej choroby nerek. Stwierdzono, że wyniki badań pozostają niepodważalne nawet po uwzględnieniu innych czynników ryzyka przewlekłej choroby nerek, takich jak: wiek, płeć, wysoki poziom cholesterolu, obecność cukrzycy, nadciśnienia i zażywanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych.

choroby nerek a łuszczyca

Łuszczyca znacząco zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia przewlekłych chorób nerek

Wnioski

Naukowcy podkreślają, że pacjenci, u których łuszczyca zajmuje ponad 3% powierzchni ciała powinni regularnie kontrolować sprawność nerek poprzez wykonywanie badań takich jak badanie przesiewowe moczu pod kontem albuminurii, badanie stężenia kreatyniny w surowicy, badanie azotu mocznikowego we krwi.

Mechanizm rozwoju przewlekłej choroby nerek u pacjentów z łuszczycą wciąż pozostaje niejasny. Zespół naukowców z Uniwersytetu Pensylwania w Filadelfii kontynuuje badania zmierzając do odkrycia patogenezy przewlekłej choroby nerek u pacjentów z łuszczycą.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Łuszczyca – najbardziej wstydliwa choroba?

Psycholog Teresa Rzepa z Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej w Poznaniu, oraz dermatolodzy prof. Ryszard Żaba i dr Oliwia Jakubowicz z Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu, przeprowadzili badania mające na celu wskazanie chorób, które w Polakach wzbudzają największy wstyd.

Wśród dziesięciu chorób, które przez Polaków uważane są za najbardziej wstydliwe znalazła się także łuszczyca.

Wysoką pozycję łuszczycy, autorzy badania tłumaczą w następujący sposób:

Chorobą, z powodu której pacjenci narażeni są na dyskryminację, z pewnością jest łuszczyca. Jak mówią dermatolodzy, to choroba duszy i ciała. Kiedy rozmawiałam z osobami cierpiącymi z powodu łuszczycy, najczęściej słyszałam prośbę: „Napiszcie, że łuszczyca nie jest zaraźliwa, niech ludzie wreszcie przestaną się bać, że coś od nas złapią”. Problem jest gigantyczny, bo nie dość, że chorzy muszą bez przerwy toczyć bój ze swoim ciałem, to jeszcze toczą go ze społeczeństwem, które ich nie akceptuje.

1

Łuszczyca jest przez Polaków postrzegana jako jedna z bardziej wstydliwych chorób.

Na liście „najbardziej wstydliwych chorób znalazły się także: kiła (syfilis), AIDS, grzybica, choroby skóry twarzy, trądzik, opryszczka narządów płciowych, choroby odbytu, wszawica łonowa oraz rzeżączka.

- Przeważnie wstydzimy się chorób przenoszonych drogą płciową – być może dlatego, że z kolei o nich mówi się za mało. Tu dużą rolę do odegrania mają zarówno media, jak i lekarze – ocenia prof. Rzepa.

Więcej o wynikach powyższych badań, znajdziecie tu: http://wyborcza.pl/TylkoZdrowie/1,137474,15763356,10_najbardziej_wstydliwych_chorob_w_Polsce__Przedstawiamy.html

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.