Leki biologiczne w terapii łuszczycy u osób starszych

W ostatnim czasie na blogu, po raz kolejny wracamy do tematyki biologicznego leczenia łuszczycy. Przedstawiliśmy wam już szczegółowy podział leków biologicznych na łuszczycę dostępnych w Polsce, wskazania oraz przeciwwskazania dla ich zastosowania, a także zwróciliśmy uwagę na możliwe skutki uboczne przyjmowania tego typu leków.

Kontynuując wątek leczenia biologicznego w łuszczycy, zajmiemy się tematem przyjmowania leków biologicznych u osób starszych – ponieważ właśnie ta grupa osób, jest najbardziej narażona na ewentualne negatywne skutki przyjmowania leków.

Leczenie biologiczne w ostatnich latach zrewolucjonizowało terapią łuszczycy i łuszczycowego zapalenia stawów. Nie bez znaczenia pozostaje fakt, że leczenie biologiczne znacznie poprawia jakość życia leczonych pacjentów w starszym wieku, polepsza ich nastrój, zmniejsza objawy depresyjne, a zastosowane we wczesnych stadiach choroby może zapobiegać rozwojowi zespołu metabolicznego.

starszy-luszczyca
Leczenie biologiczne łuszczycy znacznie poprawia jakość życia pacjentów w starszym wieku, może jednak doprowadzić do wystąpienia niepożądanych skutków ubocznych.

Szybki początek działania leków biologicznych, ich wysoka skuteczność, brak toksyczności narządowej oraz stosunkowo niewielka liczba działań niepożądanych nie zwalniają lekarzy prowadzących leczenie z dokładnego monitorowania terapii, szczególnie u ludzi starszych.

Zawsze w trakcie leczenia biologicznego należy jednak obserwować pacjentów w kierunku wystąpienia infekcji oportunistycznych, rozwoju chłoniaka, hepatotoksyczności i chorób nowotworowych. Przebyte groźne infekcje, szczególnie oportunistyczne, choroby limfoproliferacyjne, a także aktywna gruźlica w wywiadzie dyskwalifikują pacjenta w każdym wieku z leczenia biologicznego.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Przeciwwskazania leczenia biologicznego łuszczycy

W poprzednim wpisie na blogu, także poświęconym tematyce biologicznego leczenia łuszczycy, przedstawiliśmy podział leków biologicznych stosowanych w leczeniu łuszczycy w Polsce, a także wskazania do ich zastosowania. Tym razem poruszymy tematykę przeciwwskazań dla leczenia biologicznego łuszczycy, a także ostrzeżemy przed ewentualnym działaniem niepożądanym, jakie może pojawić się w trakcie stosowania tego typu leków.

Przeciwwskazania dla leczenia biologicznego łuszczycy:

  • aktywne lub utajone ogniska gruźlicy,
  • klinicznie istotne infekcje bakteryjne, wirusowe i grzybicze,
  • wirusowe zapalenie wątroby typu B i C,
  • inne przewlekłe stany zapalne: przewlekłe owrzodzenia żylne w przebiegu niewydolności żylnej, miażdżycy oraz cukrzycy, założony na stałe cewnik do pęcherza moczowego, przewlekłe nawracające infekcje układu oddechowego, nadwrażliwość na lek,
  •  okres ciąży i karmienia piersią,
  • ciężka zastoinowa niewydolność krążenia III i IV stopnia wg NYHA,
  • choroba demielinizacyjna lub zapalenie nerwu wzrokowego w wywiadzie,
  • choroby tkanki łącznej,
  • choroba nowotworowa obecnie lub w wywiadzie w ciągu ostatnich 5-10 lat (z wyjątkiem niemelanocytowych nowotworów skóry),
  • terapia PUVA > 200 zabiegów i stosowanie cyklosporyny A po naświetlaniach.
puva
Jednym z przeciwwskazań dla przyjmowania leków biologicznych na łuszczycę, jest poprzedzająca leczenie długotrwała terapia PUVA.

Możliwe działania niepożądane leków biologicznych na łuszczycę:

  • reakcje alergiczne – rumień, obrzęk u 10-20% leczonych,
  • objawy grypopodobne,
  • łagodne i ciężkie infekcje,
  • gruźlica – ryzyko większe w przypadku infliksymabu,
  • zakażenia Listeria monocytogenes i Histoplasma,
  • rozwój lub pogorszenie się przebiegu choroby demielinizacyjnej,
  • zespół toczniopodobny,
  • powstanie przeciwciał przeciw zastosowanemu lekowi,
  • niewielkie ryzyko rozwoju nowotworów złośliwych (w tym chłoniaków).

W kolejnym wpisie, zajmiemy się tematem stosowania leków biologicznych u osób starszych.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Leki biologiczne stosowane w leczeniu łuszczycy w Polsce

Temat zastosowania nowoczesnych leków biologicznych w leczeniu łuszczycy, był na naszym blogu poruszany już wielokrotnie. Powszechnie wiadomo już, że dotychczasowe doświadczenia kliniczne wykazują na większą skuteczność, szybkość działania a także bezpieczeństwo terapii biologicznej, w porównaniu z klasycznymi lekami stosowanymi w leczeniu ogólnym łuszczycy. 

Warto więc po raz kolejny pochylić się nad owym zagadnieniem, tym razem w kontekście klasyfikacji leków biologicznych wykorzystywanych w leczeniu łuszczycy, a także wskazań co do ich zastosowania.

Leki biologiczne stosowane w leczeniu łuszczycy, możemy podzielić na:

  • inhibitory TNF-α (infliksymab, adalimumab, etanercept, certolizumab, golimumab),
  • leki blokujące podjednostkę p40 IL-12/IL-23 (ustekinumab, briakinumab),
  • przeciwciała skierowane przeciw IL-17A (secukinumab),
  • inhibitory rodziny kinazy Janus – JAK (niereceptorowych kinaz tyrozynowych) – tofacytynib/tasocytynib,
  • blokery receptora IL-6 (tocylizumab),
  • leki hamujące aktywację komórek T – anti-LFA-1 i 3: alefacept (niedostępny w Polsce) i efalizumab (wycofany z leczenia).

Wskazania do stosowania leków biologicznych na łuszczycę:

  • ciężka postać łuszczycy zwykłej (PASI > 10, BSA > 10, DLQI > 10),
  • zła tolerancja lub nieskuteczność uprzednio stosowanego leczenia systemowego,
  • klinicznie istotne działania niepożądane po dotychczas podawanych lekach systemowych,
  • przeciwwskazania do stosowania innych metod leczenia systemowego,
  • współistniejące choroby, których przebieg może pogarszać łuszczyca (choroba wieńcowa, nadciśnienie tętnicze, hiperlipidemia, otyłość),
  • łuszczycowe zapalenie stawów.

W kolejnym wpisie, postaramy się przybliżyć Państwu przeciwwskazania dla stosowania leków biologicznych na łuszczycę, oraz wskazać na ich możliwe działania niepożądane.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Ask Me Anything z osobą chorą na łuszczycę

W dzisiejszym wpisie na blogu, chciałbym zaprezentować wam fragment popularnego cyklu Ask Me Anything (pytajcie o cokolwiek) z udziałem osoby chorującej na łuszczycę. Cykl AMA swoją popularność zawdzięcza serwisowi Reddit.com, na którym spotkać można tematy, w których dana osoba odpowiada na pytania innych użytkowników. Są to zarówno anonimowe osoby, które mają np. niecodzienną pracę, lub mają coś ciekawego o opowiedzenia, a także osoby znane na całym świecie.

Z odpowiedzi użytkownika „futbolski”, można wyłowić wiele ciekawych informacji na temat, m.in. trudności życia codziennego osoby z łuszczycą, przebiegu samej choroby, a także niekonwencjonalnych metod leczenia leczenia. Warto także rozpatrzyć wpis pod kątem pytań zadawanych przez osoby zdrowe, które niejednokrotnie zdradzają ich obawy, oraz wątpliwości związane z łuszczycą.

AMA – Choruję na łuszczycę

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Łuszczyca skóry głowy a wypadanie włosów

Nasz czytelnik podesłał mi ostatnio namiary na ciekawy wpis opublikowany na jednym z blogów o tematyce uroda, pielęgnacja i kosmetyki. Tekst dotyczył problemu często bagatelizowanego, a jednak niezmiernie istotnego, i bez wątpienia dla wielu Łuszczyków uciążliwego – nadmiernemu wypadania włosów towarzyszącemu często łuszczycy skóry głowy. Pozwoliłem więc sobie zacytować co ciekawsze fragmenty tekstu, całość znajdziecie na blogu Sajjida. 

Autorka wpisu zwraca uwagę, iż łuska pojawiające się na skórze głowy, może mocno osłabiać cebulki włosowe, co prowadzi potem do nadmiernego wypadanie włosów. Dodatkowo, nerwowe drapanie się po głowie może pogarszać sytuację. Także większość preparatów zapisywanych przed dermatologów, może powodować wypadanie włosów. Nie każdy Łuszczyk może sobie zdawać z tego sprawę!

łuszczyca skóry głowy
Nadmierne drapanie, może być jedną z przyczyn nasilających wypadanie włosów w przypadku łuszczycy skóry głowy.

Aby zapobiegać narastaniu łuski na głowie, autorka sugeruje użycie preparatu dla dzieci na tzw. ciemieniuchę. Preparat taki możemy zakupić bez recepty w każdej aptece, za kilka-kilkanaście złotych. Wystarczy, że na przynajmniej godzinę przed myciem włosów nałożymy preparat na miejsca pokryte łuszczycą. Następnie myjemy włosy i skórę głowy. Czynność należy powtórzyć przed każdym myciem, aż osiągnięcia poprawy. Ponadto autorka poleca także stosowanie żelu aloesowego, który ukoi swędzenie skóry. Żel nawilży ją i pomoże zmiękczyć łuskę.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Przypominamy: Dobra dieta podstawą w leczeniu łuszczycy

Na łamach bloga wielokrotnie już wspominaliśmy, o zbawiennym wpływie odpowiedniej diety na leczenie łuszczycy. Dzięki zachowaniu wytycznych co do codziennego żywienia, możliwe jest nie tylko znaczące zmniejszenie zmian, ale nawet całkowita remisja choroby. Dietetycy specjalizujący się w chorobach skóry podkreślają wręcz, że bez diety wygranie z chorobą jest mocno utrudnione.

Dietetycy podkreślają, że jeżeli pacjent jest zawzięty i naprawdę chcę sobie pomóc oraz unika tych produktów, których nie wolno mu jeść oraz stosuje odpowiednią dietę to może liczyć na bardzo dużą pomoc w leczeniu objawów skórnych.

Są bowiem substancje odżywcze, które są niezwykle ważne i niezwykle pomocne dla skóry łuszczycowej. Do takich związków należą m.in. składniki kobylego mleka, które jest dostępne w postaci suplementu. Występują także zakazane produkty żywnościowe, do których należą m.in.: tłuszcze zwierzęce, sól, cukier, pomidory, papryka i ziemniaki.

Są też produkty, które poprawiają stan skóry. W taki sposób np. działają tłuszcze roślinne. Najlepsze są te bogate w Omega 3 np. olej lniany lub rzepakowy. Dietetycy polecają także stosowanie oliwy, która działa pozytywnie na układ krwionośny i na czynność serca – choroby na które często zapadają osoby mające łuszczycę.

W przypadku mięsa chorzy na łuszczycę powinni raczej szukać chudego mięsa np. drobiowego lub mogą sięgnąć po ryby. Nie wolno też zapominać o warzywach i owocach, które są źródłem cennych witamin.

Więcej o diecie o diecie w łuszczycy, znajdziecie we wpisach archiwalnych. 

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Eksperymentalny lek na łuszczycę, wywołał falę samobójstw?

Jak podaje amerykańska organizacja rządowa FDA (U S Food and Drug Administration), stosowanie z eksperymentalnego leku na łuszczycę (Brodalumab), może wiązać się ze zwiększonym ryzykiem samobójstwa pacjenta.

W ocenie wstępnej FDA stwierdziła jednak, iż zagrożenie samobójstwem jest trudne do oszacowania, w związku z ograniczoną liczbą danych. W badaniach klinicznych leku brodalumabu miało miejsce sześć samobójstw w ciągu całego programu.
– Towarzyszy nam niepewność, czy to stanowi sygnał ryzyka samobójstwa związanego z lekiem – stwierdzili eksperci FDA. Z dostępnych danych nie można wyciągnąć wniosków, czy ryzyko samobójstwa jest związane z lekiem, czy też nie, mimo to agencja oficjalnie poinformowała o możliwym zagrożeniu.

FDA: Stosowanie eksperymentalnego leku na łuszczycę, może nieść ze sobą zwiększone ryzyko samobójstwa

Jeżeli lek zostanie dopuszczony do użycia to ma potencjał stosowania u dużej liczby chorych w USA i ma szansę być przepisywany przez lekarza, który może nie być zaznajomiony ze screeningiem w kierunku diagnozy myśli samobójczych i zachowania – podkreślają eksperci oceniający lek.
Oczywiście istnieje kilka opcji, które mogłyby stanowić zabezpieczenie dla lekarzy i pacjentów, jednakże żadna strategia zarządzania ryzykiem nie wyeliminuje tego ryzyka zupełnie, stwierdza FDA.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Dlaczego promienie słoneczne leczą łuszczycę?

W ostatnim wpisie na blogu „Lecz łuszczycę słońcem„, przypominaliśmy wam o zbawiennym wpływie promieni słonecznych na skórę Łuszczyka. Wspominaliśmy także o tym, że wciąż jeszcze nie do końca znany jest mechanizm leczenia łuszczycy słońcem. Ze względu na duże zainteresowanie wpisem, postawiliśmy jednak zagłębić się w temat, i spróbować odpowiedzieć na pytanie, dlaczego słońce pomaga leczyć łuszczycę?

Witamina B i jej wpływ na łuszczycę

Wielu naukowców zbawiennego wpływu słońca na organizm Łuszczyka upatruje się w dostarczanej wraz z promieniami słonecznymi witaminie B. Witamina B a w szczególności Witamina B2 (ryboflawina), ma bo wiem duży wpływ na właściwe funkcjonowanie układu nerwowego oraz odporność organizmu, uczestnicząc w produkcji przeciwciał. Bierze udział w wielu przemianach chemicznych, w oddychaniu komórkowym oraz wpływa na metabolizm węglowodanów, aminokwasów i tłuszczów. W przypadku niewystarczającego poziomu tej witaminy w organizmie dochodzi do stanów zapalnych skóry i błon śluzowych, co jest szczególnie niebezpieczne u osób zmagających się z łuszczycą. Witamina D w naszym organizmie może pochodzić z dwóch źródeł – syntezy skórnej oraz diety. Najważniejszym źródłem witaminy D jest słońce. Synteza skórna pod wpływem promieniowania słonecznego UVB może pokryć aż 90% dziennego zapotrzebowania na witaminę D.

Kwas fumarowy w leczeniu łuszczycy

Zapewne słyszeliście o starej metodzie leczenia ran i oparzeń przez przykładanie do rany popularnego zioła jakim jest popularna babka lancetowata (Plantago lanceolata). Okazuje się, ze roślina ta zawiera w sobie duże ilości kwasu fumarowego. Kwas fumarowy odpowiada w organizmie człowieka m.in. za procesy metaboliczne skory (dlatego przyłożenie takiego zioła poprawia gojenie się ran).  W 1979 r. niemiecki naukowiec Schweckendiek W. Heilung odkrył, ze kwas fumarowy (fumaric acid) leczy łuszczyce – do dziś w Niemczech sporą popularnością wśród łyszczyków cieszą się leki Fumaderm, amerykańska odmiana leku Psorex. Okazuje sie, ze kwas fumarowy występuje naturalnie w naszej skórze i jest tam wytwarzany po wpływem promieni słonecznych. Przebywanie na słońcu i zwieksza więc produkcję kwasu fumarowego, dzięki czemu skora jest lepiej „odżywiana” co ułatwia zaleczenia objawów łuszczycy.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Przypominamy: lecz łuszczycę słońcem!

Lato w pełni, warto więc po raz kolejny przypomnieć o leczniczych właściwościach słońca. Helioterapia czyli leczenie słońcem, to przecież skuteczna a do tego przyjemna metoda leczenia łuszczycy.

Wciąż nie wiadomo dokładnie, w jaki sposób promienie słoneczne, a wśród nich głównie promieniowanie UV i UVB, przyczyniają się do klinicznej poprawy chorych. Nie ulega jednak wątpliwości, iż promienie słoneczne mają bardzo korzystny wpływ na redukcję zmian łuszcycowych. Jak przekonują eksperci już kilkanaście minut opalania dziennie wystarczy, aby w krótkim czasie całkowicie zniwelować, lub znacząco ograniczyć zmiany skórne. Promienie słoneczne okazują się być pomocne w zmniejszaniu stanów zapalnych skóry, a oprócz tego spowalniają też proces wzmożonego wytwarzania komórek skóry, którego nadprodukcja prowadzi do złuszczania naskórka w łuszczycy.

słońce a łuszczyca
Helioterapia czyli leczenie łuszczycy słońcem to darmowa, przyjemna, a do tego wyjątkowo skuteczna forma walki ze zmianami łuszczycowymi.

Zdaniem autorów badania „Sun exposure rapidly reduces plasmacytoid dendritic cells and inflammatory dermal dendritic cells in psoriatic skin”, kliniczna poprawa przebiegu łuszczycy, jaka nastąpiła po ekspozycji na światło słoneczne, jest wynikiem obniżenia liczby i aktywności komórek dendrytycznych i makrofagów w zmienionej chorobowo skórze. Fakt ten wskazuje na to, że korzyści kliniczne wynikające z narażenia na słońce mogą być częściowo wytłumaczone jego wpływem właśnie na skórne komórki dendrytyczne. Wiadomo bowiem, że ekspozycja na promieniowanie ultrafioletowe indukuje immunosupresję, co korzystnie wpływa na przebieg łuszczycy, jak i innych przewlekłych zapalnych chorób skóry. Światło słoneczne indukuje więc rozwój lokalnego immunosupresyjnego środowiska poprzez oddziaływanie promieni ultrafioletowych, które przerywają błędne koło przewlekłego zapalenia i odtwarzają prawidłową homeostazę.

Należy jednak pamiętać, by nie pozostawać na słońcu zbyt długo. Wydłużające się naświetlania mogą okazać się szkodliwe, szczególnie u osób posiadających jasną karnację. Częste i zbyt długie opalanie, się może nawet pogorszyć stan osoby z łuszczycą. Czyli opalajmy się w walce z łuszczycą, byle z umiarem.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Przyszłość dermatologii – teledermatologia?

W jednym z najnowszych numerów „Washington Post”, znajdziemy ciekawy artykuł opisujący tzw. telemedycynę dermatologiczną (teledermatologia). Warto przyjrzeć się temu zjawisku, ponieważ jak podają autorzy artykułu: „(…) To nie wizja przyszłości, ani obrazoburcza prowokacja – a normalna codzienność w medycynie w amerykańskim Pittsburghu.”
Teledermatologia to zjawisko wciąż nowe, ale coraz bardziej popularne. Oczekuje się, ze popularność nowatorskiej formy diagnozy dermatoz będzie rosnąć, a pacjenci cieszyć się będą wygodą szybkiego sprawdzanie podejrzanych objawów za pośrednictwem wideokonferencji, czy też przesyłania zdjęć – zauważa dziennik.
teledermatologia
Teledermatologia w USA – wystarczy przesłać zdjęcia zmiany skórnej, a w ciągu kilkunastu minut otrzymasz wstępną diagnozę dermatologa.
Pytani o teledermatologię lekarze doceniają natomiast, że będą w stanie leczyć więcej pacjentów, i szybko wyłapywać niepokojące objawy: – W porównaniu z innymi specjalnościami medycznymi dermatologia jest, jak to określę, „bardzo wizualna” – zauważa Margaret Lally, dermatolog, który ma prywatną praktykę w Pittsburghu, a także działa za pośrednictwem usługi online o nazwie DermatologistOnCall. – Gdy użyta zostanie kamerą wysokiej jakości, można bardzo dobrze uchwycić istotę problemu skóry – dodaje.

Zdaniem cytowanej pani dermatolog, teledermatologia to także istotna pomoc dla lekarzy innych specjalności. – W zasadzie już dziś powinniśmy udzielić im kilku istotnych wskazówek, jak fachowo robić zdjęcia, dzięki którym możliwa będzie telekonsultacja dermatologiczna w kilkanaście minut, nie dni – mówi Lally w wywiadzie dla Washington Post.

Jak zauważa DermatologistOnCall wszystkie wątpliwe przypadki, jak też najbardziej niepokojące diagnozy wymagają dodatkowych wizyt, już nie internetowych, a tradycyjnych. Ale część najprostszych spraw udaje się załatwić przez internet „od ręki”.

 Czy teletermatologia przyjmie się także poza granicami USA? Wkrótce zapewne się przekonamy.
Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.