Blog o Łuszczycy

Metody leczenia łuszczycy, badania nad łuszczycą, artykuły oraz informacje. Zapraszam do czytania i komentowania.

Blog o Łuszczycy - Metody leczenia łuszczycy, badania nad łuszczycą, artykuły oraz informacje. Zapraszam do czytania i komentowania.

BADANIE: Leki na ŁZS zwiększają ryzyko wystąpienia półpaśca

Zisman i współpracownicy zaprojektowali badanie oceniające ryzyko wystąpienia półpaśca wśród chorych z łuszczycowym zapaleniem stawów, leczonych przy wykorzystaniu tradycyjnych leków modyfikujących przebieg choroby oraz leków anty-TNF-α. Wyniki badania opublikowano niedawno na łamach czasopisma Annals of the Rheumatic Diseases.

Przebieg badania

Ogółem badaniem objęto grupę 3128 pacjentów z rozpoznanym łuszczycowym zapaleniem stawów (średni wiek 50 ± 14 lat), spośród czego 46.2% stanowili mężczyźni. W czasie obserwacji odnotowano 182 przypadki półpaśca wśród chorych z grupy badanej.

W zależności od stosowanego leczenia częstość występowania półpaśca określono na: 7.36 / 1000 osobo-lat (5.41 – 9.79) wśród osób nieotrzymujących żadnego z analizowanych leków, 9.21 / 1000 osobo-lat (7.5 – 11.21) wśród osób leczonych przy wykorzystaniu tradycyjnych leków modyfikujących przebieg choroby, 8.64 / 1000 osobo-lat (4.84 – 14.26) wśród chorych stosujących leki anty-TNF-α oraz 17.86 / 1000 osobo-lat (10.91 – 27.58) wśród chorych stosujących równocześnie tradycyjne leki modyfikujące przebieg choroby oraz leki anty-TNF-α.

Wnioski
Wieloczynnikowa analiza statystyczna wykazała znamienny wzrost ryzyka wystąpienia półpaśca wśród starszych chorych z ŁZS (HR 1.01, 95% CI 1.00 to 1.02), wśród chorych leczonych glikokortykosteroidami (HR 1.08, 95% CI 1.04 to 1.13) oraz wśród pacjentów stosujących równocześnie tradycyjne leki modyfikujące przebieg choroby oraz leki anty-TNF-α (HR 2.37, 95% CI 1.32 to 4.22).

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Dermokosmetyczne spa dla skóry łuszczycowej

W poprzednim wpisie zwróciliśmy uwagę na to, iż dermokosmetyczna pielęgnacja skóry pacjentów z łuszczycą, ma duży wpływ na skuteczność terapii lekami sterydowymi. Tym razem weźmiemy pod lupę tzw. „dermokosmetyczne SPA” czyli sposobu na pielęgnację, który łączy w sobie różne naturalne metody nawilżania skóry.

Takie holistyczne podejście terapii spa obejmuje leczenie światłem słonecznym (helioterapia), kąpiele w wodzie morskiej (talasoterapia), uzdrowiskowych wodach leczniczych (balneoterapia) oraz okłady z błota (peloterapia).

Balneoterapia stanowi jedną z jedną z najbardziej efektywnych metod tego typu terapii łuszczycy. Przyczynia się do cofnięcia zmian tkankowych w badaniu histopatologicznym wycinków skóry (zanik parakeratozy, pojawienie się warstwy ziarnistej i ustępowanie cech zapalenia).

Na szczególną uwagę zasługują także kąpiele chlorkowo-sodowe, siarczkowo-siarkowodorowe i radoczynne. Chorym często zalecane są wyjazdy nad Morze Martwe, znane ze swoich zasobów naturalnych, charakteryzujące się dużym stężeniem soli i unikalnym spektrum promieniowania ultrafioletowego. Żeby uzyskać taki stopień zasolenia w wannie, jaki występuje w Morzu Martwym (stężenie składników mineralnych wynosi tam ok. 350 g/l), należałoby wykorzystać kilka kilogramów soli na jedną kąpiel. Niemniej jednak, nawet jeżeli nie uda się nam uzyskać takiego stężenia w warunkach domowych, bez wątpienia kąpiele w roztworach soli wspomagają działanie pozostałych terapii miejscowych lub fototerapii, zwłaszcza poprzez łagodzenie objawów wysuszenia skóry.

dermokosmetyczne spa

Peloterapia może pomóc w pielęgnacji skóry łuszczycowej

Peloidoterapia lub peloterapia oznacza stosowanie peloidów do leczenia fizjoterapeutycznego, przede wszystkim w postaci kąpieli lub okładów. Nazwa wywodzi się z języka greckiego, w którym pelos oznacza błoto. W polskich uzdrowiskach i ośrodkach spa do peloidoterapii stosuje się borowinę, będącą mułem torfiastym o dużej zawartości kwasów humusowych. Seria zabiegów, w zależności od wskazań, wynosi od 10 do 20 zabiegów. Czas zabiegu wynosi 10 minut, potem można go stopniowo wydłużać, dochodząc do 20, a nawet 30 minut. Oprócz borowiny niezwykłe właściwości w terapii spa skóry zmienionej chorobowo posiada czarne i niebieskie błoto, pozyskiwane z Jeziora Sakskiego na Krymie, nazywane „czarnym balsamem”. Cechuje się wyjątkowo wysoką koncentracją minerałów i pierwiastków śladowych, co przekłada się na osiąganie bardzo dobrych wyników w dermokosmetycznej pielęgnacji skóry zmienionej chorobowo.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Dermokosmetyki jako wspomaganie dla leczenia sterydowego

Dermatolodzy są zgodni, iż dermokosmetyczna pielęgnacja skóry pacjentów z łuszczycą, ma duży wpływ na skuteczność terapii lekami sterydowymi stosowanymi miejscowo, oraz na utrzymanie efektów zastosowanego leczenia.

Najpopularniejszymi obecnie lekami do stosowania w miejscowej terapii łuszczycy są glikokortykosteroidy (leki sterydowe), które oddziałują na dwie składowe procesu łuszczycowego: hiperproliferację i stan zapalny. Istnieją dwie klasyfikacje glikokortykosteroidów uwzględniające siłę ich działania naczynioskurczowego. Amerykański podział wyróżnia siedem klas: w grupie 1. znajdują się preparaty najsilniejsze (np. Clobederm), a w grupie 7. najsłabsze (np. hydrokortyzon). Klasyfikacja europejska wyróżnia cztery klasy: I – najsłabsza, IV – najsilniejsza.

Większość pacjentów nie zdaje sobie sprawy z istnienia ww. klasyfikacji, a co za tym idzie – nie ma wiedzy dotyczącej siły działania przepisywanych leków sterydowych. Niestety, bardzo często przyczynia się to do nieprawidłowej aplikacji leku oraz pojawienia się efektów ubocznych sterydów (zaniki skóry, rozstępy, teleangiektazje). Oprócz siły działania ważna jest również forma galenowa produktu, którą dopasowujemy do rodzaju, lokalizacji i rozległości zmian chorobowych. Ten sam preparat w maści działa silniej niż w kremie, dlatego maści znajdują zastosowanie na ogniska łuszczycowe suche, zadawnione i o większej akantozie. Dobór odpowiedniego preparatu jest bardzo ważny i ma wpływ na systematyczne stosowanie leku.

dermokosmetyki na łuszczycę

Dermokosmetyczna pielęgnacja skóry pacjentów z łuszczycą, ma duży wpływ na skuteczność terapii lekami sterydowymi.

Oprócz leczenia dermatologicznego ważna jest więc systematyczna pielęgnacja skóry w warunkach domowych, z zastosowaniem natłuszczających emolientów. Pielęgnacja skóry pacjenta z łuszczycą jest procesem długotrwałym i wymagającym od chorego zdyscyplinowania i systematyczności. Stosowanie miejscowych preparatów sterydowych wraz z preparatami natłuszczającymi oraz odpowiednią pielęgnacją skraca czas leczenia i przywraca skórze komfort.

Stosowanie emolientów (dodawanych do kąpieli oraz aplikowanych w postaci kremów co najmniej dwa razy dziennie) i miejscowych glikokortykosteroidów stanowi obecnie podstawę leczenia AZS i łuszczycy. Coraz częściej ze względu na skutki uboczne leków sterydowych stosuje się terapię przerywaną, aplikując naprzemiennie steryd (np. co drugi dzień) z substancjami obojętnymi. Przez wielu dermatologów preferowane jest leczenie weekendowe, polegające na dwudniowym stosowaniu leków sterydowych i pięciodniowym (w pozostałe dni) preparatu obojętnego. Ten system zdecydowanie zwiększa bezpieczeństwo leczenia, jednocześnie przynosząc zadowalające efekty kliniczne.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Olejki roślinne pomocne w pielęgnacji skóry łuszczycowej

W związku z dużym zainteresowaniem ostatnim wpisem na blogu, opublikowanym pod tytułem: „Fitoterapia czyli rośliny pomocne w leczeniu łuszczycy” postanowiłem pociągnąć temat Filoterapii – tym razem w kontekście naturalnej pielęgnacji skóry łuszczycowe. Przypomnę, iż niniejszy tekst powstał na podstawie artykułu z przygotowanego przez dr n. farm. Bożenę Kowalczyk ze Śląskiego Uniwersytetu Medycznego, oraz Katedry i Zakładu Botaniki Farmaceutycznej i Zielarstwa w Sosnowcu.

Jak podaje autorka, w pielęgnacji skóry łuszczycowej szczególnie poleca się naturalne oleje: konopny, lniany, olej Tamanu (Kamani), olej z nasion lniczka siewnego Camelina sativa, masło Shea, oliwę z oliwek oraz olej z wiesiołka. Ponadto stosować można maść z nagietka.

olej na łuszczycę

Pielęgnacja skóry łuszczycowej naturalnymi olejkami roślinnymi, może znacznie zredukować objawy choroby.

Olej z konopi jest substancją naturalną, o wysokiej wartości odżywczej oraz silnym działaniu regeneracyjnym na poziomie komórek skóry. Wspomaga usuwanie obumarłych komórek i przyspiesza zdrowe dzielenie komórkowe. Zawiera tzw. immunomodulatory, które wspomagają i regulują funkcje systemu immunologicznego zarówno w przypadku obniżonej, jak i zwiększonej aktywności. Olej konopny jest odpowiedni do pielęgnacji skóry z objawami atopii i łuszczycy oraz do natłuszczenia nadmiernie suchych, swędzących czy popękanych partii skóry.
Olej Tamanu (Kamani) pozyskiwany jest z wysuszonych nasion owoców drzewa ati Calophyllum inophyllum. Zalecany jest do leczenia chorób włosów i skóry owłosionej (łupież, łuszczyca). Dobrze wchłania się w skórę, daje efekt uelastycznienia, nawilżenia, odżywienia. Ma działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe, przeciwbakteryjne, pobudza regenerację tkanek.

Olej lniany ma bardzo korzystny wpływ na włosy, skórę i paznokcie. Wykorzystywany jest w przemyśle kosmetycznym. Obecne w oleju lnianym fitohormony – lignany eliminują nadmierną ilość wolnych rodników, tym samym wspomagają leczenie chorób alergicznych i autoimmunologicznych.

Olej z awokado łatwo jest wchłaniany przez skórę, wnika w jej głębsze warstwy. Zalecany jest szczególnie do pielęgnacji skóry wrażliwej, dojrzałej, starzejącej się, z problemami. Pomaga w leczeniu egzemy oraz łuszczycy.

Olej z lnicznika siewnego Camelina sativa, czyli tzw. olej rydzowy, zawiera witaminy A, E, witaminy z grupy B, lecytynę, tokoferole, które są antyutleniaczami oraz aż około 90% kwasów nienasyconych, takich jak linolowy, linolenowy, eicosenowy i olejowy. Kwasy te są niezwykle korzystne dla skóry człowieka, pomagają w leczeniu egzemy i łuszczycy.

Olejek manuki Leptospermum Scoparium ma działanie przeciwbólowe, przeciwalergiczne, przeciwobrzękowe. Hamuje nadmierne i patogenne podziały komórek.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Fitoterapia czyli rośliny pomocne w leczeniu łuszczycy

W dzisiejszym wpisie na blogu, chciałbym powrócić do tematu naturalnych metod leczenia łuszczycy a w szczególności tzw. filoterapii czyli leczenia za pomącą ziół i roślin. Na jednej ze stron natrafiłem bowiem na ciekawą listę roślin, które odpowiednio wykorzystane, mogą stać się bardzo pomocne w leczeniu zarówno łuszczycy jak i jej objawów. Dodam tylko, że niniejsza lista została przygotowana przez dr n. farm. Bożenę Kowalczyk ze Śląskiego Uniwersytetu Medycznego, oraz Katedry i Zakładu Botaniki Farmaceutycznej i Zielarstwa w Sosnowcu, możemy więc uznać, iż są to informacje jak najbardziej wiarygodne i warte wypróbowania.

Rośliny pomocne w leczeniu łuszczycy

Kudzu (ołownik łatkowaty) Pueraria lobata – właściwości przeciw wysiękowe, przeciwalergiczne, przeciwzapalne. Hamuje aktywność kinaz białkowych, topoizomerazy I i II DNA, tym samym hamuje nadmierne proliferacje (podziały) komórek. Warto stosować kudzu w terapii łuszczycy oraz w innych chorobach autoimmunologicznych. Istotne są właściwości przeciwzapalne flawonoidów kudzu.

Pochwiatka (koleus) Coleus forskohlii – hamuje reakcje autoimmunologiczne. Na przebieg łuszczycy oddziałuje przez normalizujący wpływ na gospodarkę cyklicznym guanozynomonofosforanem cGMP.

Uczep trójlistkowy Bidens tripartitus – zawiera flawonoidy, gorycze, garbniki, olejki eteryczne, dużą ilość substancji mineralnych i elementów śladowych, witaminy. Wspomaga walkę z łuszczycą, jest pomocny w likwidacji problemów skórnych oraz alergii. Wyciąg z uczepu stosowany jest do nacierania zmienionych chorobowo miejsc lub jako dodatek do kąpieli.

łuszczyca zioła

Naturalne sposobu leczenia łuszczycy, takie jak zioła i rośliny, okazują się często równie skuteczne co środki farmakologiczne.

Copaiba Copaifera officinalis – w fitoterapii wykorzystuje się żywicę uzyskaną po nacięciu pnia, czasem w połączeniu z miazgą owocu tej rośliny. Wykorzystuje się właściwości gojące i przeciwzapalne surowca w leczeniu łuszczycy, uszkodzeń skóry oraz stanów zapalnych.

Glistnik jaskółcze ziele Chelidonium majus – stosuje się świeży sok, można również zmieszać go z łojem świńskim i tak otrzymaną maścią smarować chore miejsca. Maść przechowywać w lodówce.

Koniczyna czerwona Trifolium pratense – jest używana miejscowo do przyspieszania gojenia ran oraz przeciw łuszczycy. Stosowana jest przeważnie w połączeniu z innymi ziołami, takimi jak łopian większy Arctium lappa i szczaw kędzierzawy Rumex crispus, który poleca się często obecnie w fitoterapii chorób autoimmunologicznych. Hamuje on procesy autoagresji immunologicznej, pobudza gojenie ran, hamuje podziały komórek naskórka w przebiegu łuszczycy.

Trzyskrzydlec Tripterygium wilfordii – ma działanie hamujące odczyny autoagresji, działanie immunosupresyjne i przeciwzapalne. Hamuje syntezę cytokin (np. IL) limfocytów T. Jest stosowany w fitoterapii wszystkich chorób autoimmunizacyjnych.

Rdestowiec japoński, zwany także rdestem ostrokończystym Reynoutria japonica, Polygonum cuspidatum – jest stosowany w fitoterapii wielu chorób autoimmunologicznych, w tym łuszczycy. Preparaty z rdestowca z jednej strony działają immunostymulująco, z drugiej jednak hamują procesy autoagresji immunologicznej.

Gwiazdnica pospolita Stellaria media i przytulia czepna Galium aparine. Można przykładać świeże rozgniecione ziele na skórę lub stosować olej gwiazdnicowy (macerat olejowy). Korzystnie działa on po zmieszaniu z olejem nagietkowym (macerat) Oleum Calendulae.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Wpływ operacji bariatrycznych na występowanie objawów łuszczycy

Zespół Łuszczyca-blog.pl na bieżąco śledzi dla Was informacje, związane z szeroko pojętą tematyką leczenia łuszczycy. Pomimo dosyć dobrej znajomości zagadnienia, czasami trafiamy jednak na informacje, które potrafią nas naprawdę zadziwić. Tego typu newsem, są dla nas właśnie wyniki badań, opublikowane w najnowszym numerze periodyku Poster Presentation. Szczegółowe dane dotyczące niniejszych badań zostały przedstawione podczas konferencji ACR/ARHP w San Francisco na początku listopada.

Wyniki badań amerykańskich naukowców sugerują bowiem, iż pacjenci po operacji bariatrycznej, doświadczali zmniejszenia nasilenia objawów łuszczycy i łuszczycowego zapalenia stawów.

Operacje bariatryczne to chirurgiczne leczenie otyłości (przede wszystkim otyłości olbrzymiej), które polega m.in. na wszczepianiu pacjentom balona, opaski lub by-passa żołądkowego.

1

Operacje bariatryczne polegają m.in. na wszczepieniu osobie otyłej opaski żołądkowej.

W badaniu analizowano dane ponad 9000 pacjentów, którzy byli operowani między 2002 a 2013 rokiem. W grupie tej znalazło się 128 pacjentów, którzy chorowali na łuszczycę przed operacją, ale tylko 86 osób z nich ukończyło badanie. Dodatkowo 21 osób chorowało na łuszczycowe zapalenie stawów. Następnie w prosty sposób porównano nasilenie objawów przed operacją oraz po zabiegu wykorzystując skalę od 0 do 10 (poprawa oznaczała zmniejszenie objawów o >5 punktów w stosunku do stanu wyjściowego). Średni czas monitorowania pacjentów wynosił 6 lat, natomiast średnia utrata masy ciała wynosiła 46,2%. Okazało się, że 55% pacjentów z łuszczycą oraz 62% pacjentów z łuszczycowym zapaleniem stawów doświadczyło poprawy w przebiegu ich chorób. Poprawa miała być szczególnie widoczna wśród pacjentów z ciężkim przebiegiem choroby skóry. Dodatkowo, największą korzyść mieli obserwować pacjenci, którzy stracili największą masę w ciągu roku od operacji.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Metody depilacji owłosienia w łuszczycy

Dla osoby chorej na łuszczycę, nawet tak prozaiczna czynność, jak depilacja owłosionych miejsc na ciele, może stanowić nie lada problem. Niewłaściwie wykonana depilacja może bowiem doprowadzić do podrażnienia skóry, a co za tym idzie nasilenia objawów chorobowych. Łuszczycy nie są jednak skazani na owłosione ciało – depilacja w ich przypadku jest możliwa.

Którą metodę depilacji powinna wybrać osoba chora na łuszczycę?

depilacja łuszczyca

Depilacja skóry łuszczycowej może stanowić problem

Depilacja laserowa

Depilacja laserowa jest skuteczna i bezpieczna, istnieje jednak wiele przeciwwskazań do jej wykonania. Choroby skóry takie jak łuszczyca, wykluczają jednak bezpieczne zastosowanie lasera. Użycie lasera w przypadku skóry dotkniętej zmianami, może doprowadzić do powstawania podrażnień, a w konsekwencji nasilenia objawów choroby. W okresie remisji również nie należy sięgać po taki zabieg, ponieważ mogłoby on spowodować ponowne pojawienie się zmian skórnych. Najlepiej więc zrezygnować z tego sposobu depilacji.

 Plastry woskowe

Stosowanie plastrów woskowych do depilacji skóry łuszczycowej, nie jest przeciwwskazane. W przypadku tego typu zabiegów, należy jednak zachować szczególną ostrożność, aby nie zerwać łuski i nie doprowadzić do krwawienia. Aby uniknąć podrażnień, najlepiej depilować ciało małymi fragmentami. Jeśli nie mamy wprawy, najlepiej udać się do kosmetyczki, lub poprosić o pomoc kogoś bliskiego, kto ma doświadczenie w tego rodzaju depilacji.

Kremy do depilacji

Kremy do depilacji to jeden z wygodniejszych sposobów na zbędne owłosienie, niestety są to preparaty pełne chemii. Zawierają w swoim składzie substancje, które mogą znacząco przyczynić się do podrażnienia i tak już zakłóconej chorobą struktury skóry. Dlatego też, jeśli chcemy z nich koniecznie skorzystać, najlepiej skonsultować się z dermatologiem.  Lekarz oceni stadium choroby oraz skład preparatu do depilacji i zdecyduje, czy w naszym konkretnym przypadku są przeciwwskazania do wykonania takiego zabiegu. Skóra dotknięta łuszczycą jest nadwrażliwa i nie warto ryzykować pogorszenia jej stanu oraz powikłań, które mogą wystąpić po użyciu nieprzyjaznego dla niej kosmetyku.

 Maszynka do golenia :)

Dermatolodzy uważają, że w przypadku chorujących na łuszczycę najbardziej bezpieczną i niewymagającą konsultacji lekarza metodą depilacji jest maszynka do golenia. Trzeba jednak uważać, żeby się nie skaleczyć. Niestety tego rodzaju usuwanie owłosienia to czasochłonne i krótkotrwałe rozwiązanie. Warto jednak odrzucić swoją wygodę na rzecz zdrowia, bezpieczeństwa i dobrego wyglądu skóry.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Potwierdzono związek łuszczycy z chorobą wieńcową

Związek pomiędzy występowaniem łuszczycy, a zachorowalnością na schorzenia układu sercowo–naczyniowego, kilkukrotnie był już przedmiotem badań naukowych.

Wnioski z dotychczasowych analiz, publikowaliśmy na naszym blogu m.in. we wpisach: „Czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego w łuszczycy” oraz „Wpływ leczenia biologicznego łuszczycy na zmiany w pracy serca?„. W ostatnim czasie na łamach czasopisma The American Journal of Medicine, pojawiły się kolejne doniesienia naukowców na ten temat.

Kasper Fjellhaugen Hjuler i wsp. zaprojektowali badanie mające na celu ocenę częstości występowania choroby wieńcowej serca, wśród m.in. osób z łuszczycą, u których nie stwierdzano dotychczas innej choroby układu krążenia.

łuszczyca a serce

Kolejne badania potwierdzą związek pomiędzy występowaniem łuszczycy, a zachorowalnością na schorzenia układu sercowo – naczyniowego?

 

Przebieg badania

Badaniem objęto pacjentów z rozpoznaną łuszczycą, oraz grupę kontrolną czyli osoby wolne od schorzeń skórnych. Wszystkich uczestników badania poddano tomografii komputerowej naczyń wieńcowych, na którego podstawie określono wskaźnik uwapnienia tętnic wieńcowych – umożliwiający określenie zagrożenia rozwojem choroby wieńcowej, nawet u osób bez objawów klinicznych.

Wyniki badania

Podwyższony wskaźnik uwapnienia tętnic wieńcowych, stwierdzono u 29.8% pacjentów z łuszczycą, oraz u 15.2% w grupie kontrolnej. Dodatkowo – w porównaniu z osobami tworzącymi grupę kontrolną – u pacjentów z łuszczycą istotnie częściej stwierdzano podwyższony wskaźnik uwapnienia tętnic wieńcowych (19.3% do 2.9%). Obecność blaszek miażdżycowych w tomografii komputerowej naczyń wieńcowych potwierdzono u 38.2% pacjentów z łuszczycą, oraz 21.2% osób z grupy kontrolnej. Wykazano dodatkowo, iż w porównaniu z osobami z grupy kontrolnej, u pacjentów chorujących na łuszczycę istotnie częściej stwierdzano obecność istotnego klinicznie zwężenia tętnic wieńcowych (14.6% a 0%) oraz występowanie choroby trójnaczyniowej lub zajęcie pnia lewej tętnicy wieńcowej (20% a 3%).

Wnioski
Uzyskane w badaniu dane, w sposób jednoznaczny sugerują wyższe ryzyko zachorowalności na chorobę wieńcową serca wśród chorych z łuszczycą.  Pacjenci z łuszczycą winni mieć więc zalecaną stosowną diagnostykę, która umożliwi szybkie zidentyfikowanie zagrożeń dla układu sercowo–naczyniowego.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Łuszczyca pomiędzy palcami stóp

Zmiany zlokalizowane pomiędzy palcami stóp, są uważane za stosunkowo rzadki objaw łuszczycy. Częstość występowania zmian tego tpyu, postanowili określić lekarze z uniwersytetu w Jerozolimie. Wyniki ich pracy, można znaleźć w jedym z najnowszych numerów International Journal of Dermatology.

Przebieg badania
Autorzy przeanalizowali dane zbierane od pacjentów z łuszczycą między 2010 a 2013 rokiem. W sumie w badaniu wzięło udział 232 pacjentów z łuszczycą, oraz 190 z atopowym zapaleniem skóry. W grupie kontrolnej było zaś 202 zdrowych uczestników, głównie pracowników oraz wolontariuszy Hadassah Hospital, u których wcześniej nie diagnozowano żadnych problemów skórnych.

Wyniki badania

Badanie wykazało, że zmiany łuszczycowe między palcami stóp występowały zaledwie u 2,6% pacjentów z łuszczycą. Szczególnie narażeni mieli być na nie mężczyźni. Nie znaleziono za to zmian tego typu u osób z grupy kontrolnej, ani wśród pacjentów z atopowym zapaleniem skóry. Trzech z sześciu pacjentów ze zmianami między palcami skarżyło się na świąd stóp. U 4 osób zmiany występowały na obu stopach jednocześnie, natomiast u 2 osób dodatkowo występowały zmiany skórne na dłoniach.

Wnioski

Mimo, że problem jest stosunkowo rzadki, dermatolodzy powinni być świadomi jego istnienia i nie lekceważyć zmian skórnych w obrębie palców stóp. Autorzy zwracają uwagę, że szczególnie podejrzane o związek z łuszczycą są białawe, plackowate zmiany u osób, u których nie potwierdzono zakażeń grzybiczych, lub u których leczenie przeciwgrzybicze nie prowadzi do ustąpienia zmian.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Proszę czekać...

Zapisz się na nasz newsletter!

Wpisz swój adres e-mail oraz imię, i na bieżąco otrzymuj powiadomienia o naszych nowych wpisach!