Blog o Łuszczycy

Metody leczenia łuszczycy, badania nad łuszczycą, artykuły oraz informacje. Zapraszam do czytania i komentowania.

Blog o Łuszczycy - Metody leczenia łuszczycy, badania nad łuszczycą, artykuły oraz informacje. Zapraszam do czytania i komentowania.

Dieta w łuszczycy cz.2

Dziś druga część wpisu prezentującego zalecenia dermatologów, co do diety w łuszczycy. Pierwszą cześć wpisu znajdziecie tu: „dieta w łuszczycy cz1„.

W przypadku opisów diety sugerowanej dla Łuszczyków, często zwraca się uwagę na konieczność spożywania dużej ilości ryb morskich. Wskazane jest także picie zielonej herbaty, ponieważ oczyszcza ona organizm i redukuje procesy zapalne. W przypadku chorych leczonych z wykorzystaniem fototerapii dobrze działają wspomagająco naturalne produkty stosowane przed opalaniem, takie jak marchewka, seler czy figi. Bardzo ważna jest także witamina D3, ale „pobierana” z promieni słonecznych – wystarczy nasłonecznienie, niekoniecznie opalanie. Mięso należy ograniczyć, a jeżeli już, to wybierać białe, drobiowe. Natomiast pacjenci leczeni metotreksatem (lek cytostatyczny należący do antagonistów kwasu foliowego) powinny przyjmować osłaniająco kwas foliowy oraz witaminę B (zawierają ją zwłaszcza brokuły).

Są także produkty, które zaostrzają przebieg choroby, i tych powinno się w łuszczycowej diecie szczególnie unikać. Należą do nich: alkohol, ostre przyprawy, czekolada i kakao, czerwone mięso i tłuszcze zwierzęce.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Dieta w łuszczycy cz.1

Lekarze dermatolodzy sugerują, że odpowiednia dieta może skutecznie ograniczać objawy łuszczycy.

Dlaczego warto stosować dietę w łuszczycy?

Występowanie i nasilenie stopnia choroby, związane jest z zaburzeniami układu immunologicznego. W związku z tym dieta Łuszczyka powinna być tak skonstruowana, by z jednej strony jak najbardziej zwiększyć odporność, z drugiej by maksymalnie odciążyć organizm z wszelkich toksyn.

Dlatego zamiast dwóch, lekarz radzi jeść pięć posiłków dziennie – wszystko po to aby nie obciążać organizmu jednym czy dwoma obfitymi posiłkami, ale by mógł on spokojnie strawić dostarczony pokarm. Najobfitszy powinien być obiad, natomiast kolacje zjadamy najpóźniej o godzinie 20.

Dieta-dla-łuszczyka

Dieta łuszczyka powinna być bogata w warzywa i owoce.

Dieta powinna być także bogata w warzywa i owoce oraz wszelkie produkty zawierające błonnik, który pomaga w prawidłowym trawieniu. Spożywane warzywa i owoce powinny być wolne od środków ochrony roślin – najlepiej z własnej działki lub z plantacji. Dlatego zdrowsze są rodzime produkty, niż na przykład cytrusy, które zrywane są jako owoce niedojrzałe, przechowywane w specjalnych pomieszczeniach i dojrzewające pod wpływem środków chemicznych.

Niektóre osoby powinny uważać na makarony, kasze, ziemniaki, ponieważ zawierają gluten, a zdarza się, że u chorych na łuszczycę mogą występować podobne problemy jak cierpiący na Celiakię.

Więcej o diecie dla Łuszczyków w kolejnym wpisie.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Fototerapia – czyli jak leczyć łuszczycę światłem

Promienie słoneczne coraz częściej rozjaśniają szare zimowe dni, dlatego warto po raz kolejny przypomnieć o zbawiennym działaniu światła na skórę Łuszczyka. Promienie UV pochodzące ze światła słonecznego zabijają limfocyty T w skórze, dzięki czemu komórki skóry nie odnawiają się tak szybko, a co za tym idzie – skóra przestaje się łuszczyć. Dlatego zawsze warto korzystać ze wszystkich słonecznych dni, których w naszym klimacie mamy niestety niezbyt wiele. Trzeba jednak zaznaczyć, że światło słoneczne nie wpływa jednakowo dobrze na wszystkich chorych, a opalać się należy po konsultacjach z dermatologiem.

słońce-na-łuszczycę

Promienie słońca mają zbawienny wpływ na skórę Łuszczyka

 

Fototerapia czyli leczenie światłem, to jednak nie tylko opalanie na słońcu. Łuszczycy można skutecznie przeciwdziałać także za pomocą światła sztucznego (UVB lub UVA). Ultrafiolet B może być wąskopasmowy i szerokopasmowy. Ten pierwszy rodzaj jest skuteczniejszy, a stosowany w krótkich odstępach czasu może polepszyć stan skóry, ale często wywołuje także poparzenia skóry, które utrzymują się dłużej niż poparzenia powstałe po zastosowaniu UVB szerokopasmowego. Ultrafiolet A stosuje się szczególnie tam, gdzie objawy łuszczycy są odporne na leki. Światło UVA wykorzystuje się wraz z terapią lekami, a konkretnie psoralenem – lek uwrażliwia skórę na światło, a promienie UVA wnikają w skórę głębiej niż UVB, przez co terapia może okazać się skuteczniejsza. Niestety ma także skutki uboczne, na przykład swędzenie, bóle głowy, pęcherze czy nudności.

W przypadku leczenia łuszczycy równie skuteczna może być także wizyta w solarium. Lampy z solarium to nie tylko sztuczne światło, które może poprawić wygląd skóry ze zmianami łuszczycowymi, ale może również poprawić samopoczucie chorego. Kontakt ze światłem powoduje, że w naszym organizmie zaczynają wydzielać się endorfiny, czyli hormony szczęścia. Wizyta w solarium odpręża, pomaga wyeliminować stres, a on także jest jedną z przyczyn nasilenia się objawów łuszczycy. Im mniej stresu, tym skóra wygląda lepiej, a więc warto korzystać z solarium – oczywiście także po konsultacjach z dermatologiem. Zimowe sposoby na światło Solarium to jeden ze sposobów, by dostarczyć organizmowi tak potrzebnej mu dawki światła zimą.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Wpływ celów terapeutycznych na przebieg choroby

Wykonane w Niemczech badania (Źródło: Arch Dermatol Res. 2014 Dec 31. Treatment goals in psoriasis routine care. Radtke MA, Reich K, Spehr C, Augustin M.BMC Dermatol. 2014 Dec 24;14(1):1) wykazały, że postawienie pacjentowi jasno określonych celów terapeutycznych, pomaga zarówno w pozytywnych efektach klinicznych jak i w lepszym postrzeganiu procesu choroby.

Metodologia

Zlecone badania przeprowadzono w ponad 200 centrach dermatologicznych. Kwestionariusze wypełniło ponad 1800 pacjentów. Większą grupę stanowili mężczyźni – 54,2%, a kobiety 47,8%. Średni wiek chorego wynosił 52 lata. Natomiast czas trwania choroby wynosił 19 lat. Kwestionariusz badawczy zawierał 8 kluczowych zagadnień, związanych z danymi dotyczącymi choroby oraz sposobu jej leczenia.

Wnioski

Z analizy wyników badania wynika, że u chorych, którym lekarze określili jasno cele lecznicze, subiektywny przebieg choroby oraz satysfakcja z leczenia, były wyższe niż u pozostałych osób zmagających się z chorobą. Osoby zgłaszające lekarzowi na bieżąco swoje postępy, charakteryzowały się lepszym przebiegiem choroby oraz wyższym poziomem zadowolenia z leczenia, a ich dolegliwości nie wydawały im się już tak częste i męczące.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Jak pielęgnować skórę z łuszczycą? cz.2

Poniżej druga część tekstu o pielęgnacji skóry łuszczycowej. Pierwszą część znajdziecie poniżej, lub pod tym linkiem: http://luszczyca-blog.pl/jak-pielegnowac-skore-z-luszczyca-cz-1/

Pielęgnacja zmian łuszczycowych w fałdach skórnych

Problem ze zmianami łuszczycowymi w fałdach skórnych występuje przede wszystkim u chorych z nadwagą (brzuch, pachy, pachwiny), ale także u osób o szczupłej sylwetce (skóra pod biustem u pań). Pielęgnacja tych wrażliwych miejsc to przede wszystkim oczyszczanie skóry ciepłą i lekko słoną wodą oraz dokładnie osuszenie zmian po każdym myciu. W wyeliminowaniu zmian skórnych pomoże stosowanie odpowiednich dermokosmetyków, warto jednak pamiętać aby sunąć ze skóry nadmiar kosmetyku, który się nie wchłonął podczas wcierania.

pielegnacja skory łuszczycowej

Można skutecznie minimalizować i eliminować objawy łuszczycy. Kluczem do sukcesu jest właściwa pielęgnacja skóry.

Pielęgnacja zmian na pozostałych obszarach ciała

Niezależnie od tego, gdzie występują zmiany łuszczycowe, warto pamiętać o kilku uniwersalnych wskazówkach dotyczących pielęgnacji. Przede wszystkim po myciu trzeba wycierać skórę delikatnie, najlepiej używając w tym celu miękkich ręczników. Mocne wycieranie czy drapanie skóry ręcznikiem może tylko zaognić zmiany i sprawić, że będą dłużej się goić. Do codziennej pielęgnacji skóry dobrze jest także używać dermokosmetyków, które mają właściwości łagodzące, złuszczające, a jednocześnie zmniejszają podrażnienia i zaczerwienienia. Specjalne żele do mycia przeznaczone dla chorych na łuszczycę łagodzą swędzenie i wspomagają regenerację skóry, a odżywki – stosowane na przykład do skóry głowy –poprawiają sprężystość skóry i jej nawilżenie.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Jak pielęgnować skórę z łuszczycą? cz.1

Dziś kolejny wpis z cyklu podsumowującego podstawowe informacje, które bez wątpienia będą przydatne dla każdego „początkującego” Łuszczyka. Tym razem zajmiemy się tematyką pielęgnacji skóry łuszczycowej.

Autorytety w dziedzinie łuszczycy (m.in. dr Michael Tirant, twórca preparatów z seriiDr Michaels) podkreślają, że łuszczycy jako choroba genetyczna nie jest w pełni wyleczalna. Można jednak skutecznie minimalizować i eliminować jej objawy. Kluczem do sukcesu jest m.in. właściwa pielęgnacja skóry z łuszczycą.

W zależności od tego na jakich obszarach skóry występują zmiany chorobowe, codzienne zabiegi pielęgnacyjne będą wyglądać nieco inaczej.

I. Pielęgnacja skóry przy łuszczycy głowy

Pielęgnacja skóry głowy to przede wszystkim stosowanie odpowiednich szamponów i odżywek. Lepiej unikać szamponów do skóry normalnej, dostępnych w sklepach kosmetycznych i zastąpić je dermokosmetykami lub specjalistycznymi szamponami poleconymi przez lekarza dermatologa. Po każdym umyciu włosów trzeba je delikatnie osuszyć, ale należy unikać suszarki ustawionej na wysoką temperaturę. Osoby chore na łuszczycę głowy powinny zapomnieć także o lokówce, walkach czy prostownicy – zabiegi prostowania czy kręcenia włosów mogą wysuszać skórę głowy, podobnie jak zabieg trwałej ondulacji, wykonywany u fryzjera. Do szczotkowania najlepiej używać szczotki z miękkim włosiem, ale nie szczotkować włosów zbyt często. Ponadto po każdym myciu włosów trzeba pamiętać o dokładnym wytarciu skóry, zwłaszcza w okolicach uszu – najlepiej robić to delikatnym ręcznikiem.

II. Pielęgnacja skóry przy zmianach zlokalizowanych na dłoniach i stopach

Jeśli zmiany pojawią się na dłoniach, należy zachować szczególną ostrożność podczas sprzątania, mycia naczyń, nawet ścierania kurzu – warto zaopatrzyć się w specjalne bawełniane rękawiczki, które wewnątrz będą miały wkładkę winylową. Unikanie kontaktu z chemikaliami, smarami, olejami i detergentami to podstawa w pielęgnacji dłoni i stóp. Do codziennego mycia warto wykorzystać specjalne mydło, przeznaczone do skóry z łuszczycą. Po umyciu rąk czy stóp trzeba dokładnie wytrzeć skórę, szczególnie koncentrując się na końcówkach palców i paznokciach. Podczas wykonywania manikiuru i pedikiuru trzeba dołożyć starań, by nie uszkodzić skóry wokół paznokci. Dodatkowo, żeby złagodzić objawy łuszczycy na stopach warto moczyć je trzy razy dziennie w słonej wodzie przez 10 minut, po każdej takiej kąpieli dokładnie osuszając stopy. Jeśli na skórę dłoni i stóp aplikujemy krem czy balsam, warto pamiętać, by używać niewielkiej ilości kosmetyku, a jeśli dokładnie się nie wchłonie – po kilku minutach od aplikacji usunąć jego nadmiar.

Wkrótce druga część poradnika.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Łuszczyca: fakty i mity cz.2

Poniżej kolejny wpis z cyklu łuszczycowe fakty i mity. 

IV. Zmiany skórne to jedyne objawy łuszczycy

MIT. Łuszczyca nie musi oznaczać jedynie zmian skórnych. Zmiany łuszczycowe pojawiają się również na paznokciach u rąk i nóg, co może prowadzić do oddzielenia płytek paznokci i deformacji palców.  Dodatkowo, u około 10% chorych rozwija się zapalenie stawów, a nawet ich zwyrodnienia, które mogą powodować znaczne upośledzenie sprawności. W przypadku umiarkowanych i ostrych postaci choroby, często dochodzi do powikłań takich jak nadciśnienie, niedokrwienna choroba serca, udar mózgu, dyslipidemia, cukrzyca, czy też choroba Leśniowskiego-Crohna.

V. Łuszczyca jest chorobą przewlekłą i nieuleczalną

FAKT. Według Światowej Organizacji Zdrowia, łuszczyca jest schorzeniem nieuleczalnym, o przewlekłym przebiegu. Cechuje się ona samoistnym ustępowaniem i nawrotami. Taka remisja może trwać od kilku dni do kilkudziesięciu lat. Jednak na dzień dzisiejszy nie ma skutecznej metody do walki z tą chorobą. Według Artura Ferenca, eksperta od preparatów na łuszczycę marki Dr Michaels, łagodzić objawy zmian chorobowych możemy przede wszystkim poprzez eliminację czynników wyzwalających, czy potęgujących objawy, a także przestrzeganie zasad higieny. Dodatkowo stosowanie odpowiednich preparatów na bazie kalcypotriolu, kortykosteroidów lub retinoidów, posiadających właściwości odżywczo-regeneracyjne, co pozytywnie wpływa na wygląd skóry i zmniejsza ogniska zapalne łuszczycy.

VI. Sterydy leczą łuszczycę

MIT. Po zastosowaniu sterydów zazwyczaj następuje szybka poprawa stanu skóry. Jednak po dość krótkim czasie zmiany powracają, często z większym nasileniem. Po dłuższym stosowaniu choroba zaczyna być odporna na ich działanie. Następuje zmniejszenie skuteczności terapii, zaniki skóry, jej ścieńczenie w miejscu stosowania leku, wysypy i wypryski posterydowe, czyli tzw. trądzik posterydowy, przebarwienia skórne, czy też trwałe uszkodzenie skóry. Niepożądanym efektem dłuższego stosowania tych specyfików jest często osteoporoza, a także wydalanie przez organizm potasu.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Łuszczyca: fakty i mity cz.1

W poniższym wpisie przybliżamy najważniejsze łuszczycowe fakty oraz mity, które niestety wciąż funkcjonują w świadomości wielu osób związanych z chorymi.

I. Łuszczyca jest chorobą genetyczną

FAKT. Ryzyko zachorowania dziecka na łuszczycę wynosi 41%, jeżeli chorobą jest dotkniętych oboje rodziców, 14% – jeżeli cierpi na nią jedno z nich oraz 6% – jeżeli choruje jedno z rodzeństwa. Łuszczyca o podłożu genetycznym pojawia się do 40 roku życia, bardzo często w wieku dojrzewania. Według danych Światowej Organizacji Zdrowia na łuszczycę choruje 0,7% dzieci. Aż 75% zachorowań ma miejsce poniżej 40 roku życia, z czego u około 1/3 choroba pojawia się przed ukończeniem 20 lat. Zauważono również, że w ciągu ostatnich 30 lat zapadalność na łuszczycę wzrosła i w niektórych populacjach odsetek osób chorych wynosi nawet 11%.

łuszczyca genetyczna choroba

Jeżeli chorobą jest dotkniętych oboje rodziców, to ryzyko zachorowania dziecka na łuszczycę wynosi 41%

 

II. Łuszczyca jest chorobą zakaźną

MIT. Łuszczycą nie można się zarazić. Jest ona schorzeniem autoimmunologicznym, związanym przede wszystkim z nieprawidłowym funkcjonowaniem limfocytów T. W przypadku choroby są one bardziej aktywne, co powoduje zapalenie i przyspieszony cykl komórkowy. Właśnie ten przyspieszony cykl powoduje pojawienie się na skórze czerwonych, łuskowatych wykwitów wielkości monety, które są zlokalizowane przede wszystkim na łokciach, kolanach, owłosionej skórze głowy, dłoniach i stopach.

III. Łuszczycę zawsze widać

MIT. W niektórych przypadkach łuszczycy objawy nie są widoczne, często też nawet nie wiemy, że na nią chorujemy. U części osób pierwsze objawy może wywołać dopiero długotrwały stres, niedobór snu, zmiany hormonalne, słońce, niektóre leki czy pokarmy silnie immunizujące. Na rynku dostępne są też preparaty, które zdecydowanie poprawiają wygląd skóry i w większości przypadków powodują praktycznie bezobjawowy przebieg choroby.

Więcej faktów i mitów o łuszczycy w kolejnym wpisie. 

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Łuszczyca skóry – jak leczyć? cz3

Poniżej trzecia i zarazem ostatnia część wpisu przygotowanego na podstawie artykułu „Łuszczyca skóry: współczesne możliwości terapii”.  Artykuł zawiera stosunkowo rzetelne podsumowanie aktualnych trendów w leczeniu łuszczycy skóry.

Z częścią pierwszą możecie zapoznać się tu: Łuszczyca skóry – jak leczyć? cz1 

Część druga wpisu dostępna jest tu: Łuszczyca skóry – jak leczyć? cz2

(…)Kolejną metodą stosowaną z powodzeniem w terapii łuszczycy jest fototerapia. Polega ona na poddawaniu zmian łuszczycowych działaniu promieniowania ultrafioletowego w monoterapii lub w skojarzeniu z podawanymi lekami. Wybór tej opcji leczenia powoduje niewielki wzrost ryzyka zachorowania na raka skóry. Ponadto podczas stosowania fototerapii nie należy włączać takich środków farmakologicznych jak metotreksat czy cyklosporyna A, z uwagi na wzajemne znoszenie się efektów terapeutycznych obu metod leczenia oraz na zwiększone ryzyko rozwoju choroby nowotworowej skóry

W przypadku rozległych zmian łuszczycowych zastosowanie znajdują środki działające wewnątrzustrojowo. Jednym z obecnie stosowanych leków jest metotreksat, który zaburza cykl życiowy komórek, w tym komórek odpowiedzialnych za wyzwolenie objawów łuszczycy. Terapia z zastosowaniem metotreksatu niesie za sobą ryzyko wystąpienia skutków ubocznych w postaci: nudności, wypadania włosów, podwyższenia wartości enzymów wątrobowych, zahamowania czynności szpiku kostnego. Stosowany w dużych dawkach może uszkadzać nerki. Podczas terapii należy zatem kontrolować wartości enzymów wątrobowych oraz morfologię krwi. Ponadto wskazane jest jednoczesne stosowanie kwasu foliowego, ponieważ lek ten działa do niego przeciwstawnie.

Kolejnym ze stosowanych leków działających ogólnoustrojowo jest cyklosporyna, która hamuje reakcje immunologiczne i modyfikuje reakcje zapalne w organizmie. Nie należy jej jednak stosować u pacjentów z nadwrażliwością na ten lek, z chorobami nerek lub wątroby oraz z opornym na leczenie nadciśnieniem.

W przypadku wyczerpania dotychczasowych możliwości terapeutycznych alternatywne bywa zastosowanie środków z grupy tzw. leków biologicznych, będących inhibitorami cząsteczek naturalnie występujących w organizmie. W leczeniu łuszczycy stosuje się m.in. efalizumab i etanercept, których działanie także hamuje układ immunologiczny. Zarówno w przypadku jednego, jak i drugiego leku wykazano efektywność działania, jednak koszty leczenia są wysokie.

Podsumowanie

Współczesna medycyna oferuje szereg możliwości terapeutycznych w leczeniu i kontrolowaniu łuszczycy. W wyborze właściwej terapii należy kierować się natężeniem objawów, stanem ogólnym oraz preferencjami pacjenta. Trzeba także pamiętać, że jednym z czynników wyzwalających chorobę jest stres, dlatego duży nacisk kładzie się także na wsparcie psychologiczne pacjentów, co w połączeniu z właściwie prowadzoną terapią znacznie poprawia wyniki leczenia.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Łuszczyca skóry – jak leczyć? cz2

Poniżej druga część wpisu przygotowanego na podstawie artykułu „Łuszczyca skóry: współczesne możliwości terapii” opublikowanego jakiś czas temu przez portal Polska Kosmetologia i Kosmetyka. Artykuł zawiera stosunkowo rzetelne podsumowanie aktualnych trendów w leczeniu łuszczycy skóry. Część pierwsza we wpisie poniżej, lub pod linkiem: Łuszczyca skóry – jak leczyć? cz1 

(…) Do leczniczych środków redukujących zalicza się preparaty zawierające glikokortykosteroidy, witaminę D3, retinoidy oraz cygnolinę.

Maści zawierające glikokortykosteroidy działają przeciwzapalnie, tłumiąc układ immunologiczny. Pomimo dobrej i szybkiej odpowiedzi, przy dłuższym stosowaniu środków redukujących mogą wystąpić skutki uboczne w postaci ścieńczenia skóry, zakażenia czy rozstępów, dlatego sterydy należy stosować w niewielkich ilościach, tylko na małych obszarach skóry zmienionej chorobowo oraz możliwie jak najkrócej.

Preparaty zawierające witaminę D3 dobrze redukują zmiany skórne. Do najczęstszych działań ubocznych należy świąd skóry. Niektóre badania wskazują, że długotrwałe stosowanie witaminy D3 może prowadzić do wzrostu poziomu wapnia w  organizmie, jednak jest to niezwykle rzadkie powikłanie. Badania wykazały, że preparaty tej witaminy w połączeniu z zewnętrzną terapią  kortykosteroidami są bardziej efektywne.

Retinoidy, czyli pochodne witaminy A, dobrze redukują zmiany skórne i stanowią alternatywę dla leczenia sterydami, ponieważ charakteryzują się brakiem ubocznych działań, które wykazują glikokortykosteroidy, jednak czas ich stosowania jest dłuższy. Częstym działaniem ubocznym ich stosowania jest podrażnienie skóry oraz nadwrażliwość na światło słoneczne. Zwiększa się także ryzyko wad wrodzonych u płodu, dlatego retinoidów nie należy stosować w ciąży.

Cygnolina jest preparatem przeciwdziałającym postępowi łuszczycy. Występuje w postaci kremów, past oraz maści. Do działań niepożądanych zalicza się pieczenie i zaczerwienienie skóry, a także barwienie jasnych włosów, ubrań czy pościeli.

Dalszą część artykułu przedstawię w kolejnym wpisie.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.