Badanie: Czynniki upośledzające jakość życia chorych na łuszczycę: WNIOSKI

W dzisiejszym wpisie, ostatnim z serii wpisów dotyczących badania: „ZASTOSOWANIE OCENY JAKOŚCI ŻYCIA CHORYCH NA ŁUSZCZYCĘ W PRAKTYCE LEKARSKIEJ”. Zaprezentuję w nim najważniejsze wnioski jakie przedstawili autorzy badania na podstawie ogółu wyników przeprowadzonej na potrzeby badania ankiety (szczegółowo o wynikach piszę w poprzednich wpisach).

jakość życia w łuszczycy
Jak pokazują badania stopień zaawansowania zmian skórnych często nie ma związku ze stopniem upośledzenia jakości życia chorego.

Dyskusja

W przeprowadzonym badaniu zaobserwowano, że im większy wpływ łuszczycy na poszczególne aspekty codziennego życia odczuwa chory tym większe jest prawdopodobieństwo niskiej jakości życia i pojawienia się objawów depresji.

W badaniu stwierdzono, że im większy jest stopień zaawansowania zmian skórnych, tym chory odczuwa większy dyskomfort fizyczny, co z kolei powoduje obniżenie jakości życia i występowanie objawów depresyjnych.

Świąd występuje u około 80% chorych na łuszczycę i może obejmować zarówno skórę zajętą wykwitami łuszczycowymi, jak i niezmienioną. Według badań Gupty, nasilenie świądu powiązane jest z ciężkością zaburzeń depresyjnych u pacjentów, a leczenie przeciwdepresyjne może istotnie zmniejszać natężenie odczuwanego świądu.

Zmiany skórne, szczególnie te zlokalizowane na odkrytych częściach ciała, zwracają uwagę innych ludzi i są przyczyną negatywnych reakcji ze strony otoczenia. Chęć ukrycia wykwitów łuszczycowych wymusza zakładanie specjalnego ubioru, zasłaniającego prawie całe ciało, ponadto odzież brudzi się od stosowanych leków miejscowych. Ubieranie się jest więc często przykrym obowiązkiem, a nie przyjemnością, szczególnie w przypadku kobiet, co znacznie upośledza jakość życia chorych.

Negatywny wizerunek własnego ciała, poczucie „napiętnowania”, brak możliwości pełnego wyleczenia wywołują wiele zaburzeń psychicznych. Dla 82% chorych objętych badaniem łuszczyca wpływała w różnym stopniu na postrzeganie siebie i ocenę własnej wartości. W grupie pacjentów odczuwających w największym stopniu wpływ choroby na samoocenę stwierdzono częstsze występowanie objawów depresyjnych oraz gorszą jakość życia w porównaniu z pacjentami, dla których wpływ ten był żaden lub niewielki.

Analizując wyniki kwestionariuszy wypełnianych przez chorych objętych badaniem można wyraźnie zaobserwować, iż częste odczuwanie skrępowania przez pacjenta wpływało bardzo istotnie na obniżenie jakości życia i wywołanie objawów depresyjnych. Z klinicznego punktu widzenia istotny jest fakt, iż stopień odczuwanego dyskomfortu nie zależał od stopnia nasilenia zmian skórnych.

Pacjenci, którzy odczuwali negatywny wpływ choroby na kontakty z rodziną w porównaniu z pacjentami, którzy takiego wpływu nie odczuwali, częściej prezentowali objawy depresyjne, odczuwali większy wpływ łuszczycy na swoje życie i osiągali niższą jakość życia.

W badaniu 63% chorych uważało, że łuszczyca znacznie zmniejsza zadowolenie z życia. U pozostałych chorych wpływała na satysfakcję z życia w niewielkim stopniu. Podobne wyniki uzyskano w badaniu europejskim, w ramach Europejskiej Federacji Organizacji Pacjentów z Łuszczycą, w którym 60% chorych stwierdziło, że łuszczyca stanowi istotny problem w ich życiu.

Nie ulega wątpliwości, że ocena jakości życia ma ogromne znaczenie w optymalnej, zindywidualizowanej terapii pacjenta, problemem natomiast pozostaje rozpowszechnienie tego rodzaju podejścia wśród lekarzy, a następnie dobór odpowiedniego sposobu pomiaru i interpretacja uzyskanych informacji. Terapia łuszczycy oprócz leczenia objawowego zmian skórnych powinna uwzględniać również działania skierowane na poprawę jakości życia chorego, tym bardziej, że stopień zaawansowania zmian skórnych często nie ma związku ze stopniem upośledzenia jakości życia.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *