Łuszczyca: choruje nie tylko skóra [wideo]

Łuszczyca: choruje nie tylko skóra [wideo]
5 (100%) 1 vote

Z cyklu „wykłady o łuszczycy”, chcielibyśmy zaprezentować zapis wideo, z ciekawej konferencji Dermatologia 2016, zorganizowanej przez Fundację im. dr Macieja Hilgiera przy współpracy z Health Project Management.

A choć spotkanie odbyło się 8 czerwca 2016 r. to przedstawione na nim wioski, obserwacje oraz sugestie prowadzącego – prof. dr hab. n. med. Jacka Szepietowskiego wciąż są jak najbardziej aktualne. Zapraszamy do oglądania i komentowania:

 

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Konferencja: „Łuszczyca – choroba nie tylko skóry”

Konferencja: „Łuszczyca – choroba nie tylko skóry”
5 (100%) 1 vote

W dniach od 22 do 23 marca, odbędzie się w Rzeszowie konferencja pt. „Łuszczyca – choroba nie tylko skóry”, która – jak sugerują organizatorzy, po raz pierwszy chyba potraktuje łuszczycę w szerokim kontekście społeczno-gospodarczo-prawnym.

O tej bez wątpienia ciekawej w założeniach konferencji, dowiedzieliśmy się z wywiadu z jednym z organizatorów – prof. dr hab. Adam Reich, kierownik Kliniki Dermatologii Uniwersytetu Medycznego w Rzeszowie, przeprowadzonym dla portalu Termedia. Poniżej cytat z wypowiedzi Pana profesora, odnoszący się do założeń konferencji:

„Chcemy kompleksowo potraktować problemy, z którymi mają do czynienia pacjenci z łuszczycą. O chorobie tej można bowiem mówić nie tylko w aspekcie medycznym, ale także w szerszym kontekście zarówno społecznym, jak i gospodarczym oraz prawnym. (…) Istotny akcent położyliśmy na komunikację z pacjentem oraz problemy prawno-zdrowotne.” 

Rozpoczęcie konferencji “Łuszczyca – Choroba nie tylko skóry” planowane jest 23 marca o godz. 12.15 (piątek), a zakończenie 24 marca o godz. 16.30 (sobota). Konferencja odbędzie się w Hotelu Rzeszów, Al. J. Piłsudskiego 44, w Rzeszowie. Na konferencji, zostaną poruszone takie tematy, jak między innymi: „Łuszczyca a możliwości wykonywania zawodu” (Beata Kręcisz), „Poczucie szczęścia wśród chorych na łuszczycę” (Dorota Minta), „Depresja a łuszczyca, fakt naukowy czy faktyczny problem medyczny?” (Przemysław Pacan), „Jakość życia u chorych na łuszczycę” (Anna Zalewska-Janowska), „Zastosowanie leków blokujących interleukinę 17 w świetle aktualnych wytycznych leczenia łuszczycy” (Justyna Szczęch), „Leki jako czynnik prowokujący łuszczycę – jak ocenić związek przyczynowy?” (Anna Lis-Święty) i wiele innych. Pełna lista prelegentów, wraz z proponowanymi przez nich tematami, dostępna jest na stronie WWW konferencji: https://www.termedia.pl/Konferencje?O_konferencji&e=812&p=4980

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Łuszczycy bardziej narażeni na bóle żołądkowo-jelitowe

Łuszczycy bardziej narażeni na bóle żołądkowo-jelitowe
5 (100%) 1 vote

Zarówno wśród pacjentów jak i lekarzy wzrasta świadomość, że łuszczyca to wielonarządowa choroba zapalna, związana z wieloma chorobami współistniejącymi. Potwierdzają to kolejne badania, które wskazują, iż pacjenci z łuszczycą są bardziej narażeni na bolesne objawy żołądkowo-jelitowe, niż osoby niechorujące na łuszczyce.

Naukowcy przeprowadzili zakrojone na szeroką skalę badanie, z udziałem pacjentów z umiarkowaną do ciężkiej postacią łuszczycy (915 osób), i zdrową grupą kontrolną (1,411 osób).  Badanie maiło na celu, określenia częstości występowania nieswoistego zapalenia jelit, u pacjentów z łuszczycą w porównaniu do osób niechorujący na łuszczycę. Pacjentów z łuszczycą podzielono na tych, którzy nie byli ostatnio leczeni biologicznie, oraz tych z biologiczną ekspozycją w ciągu ostatnich czterech miesięcy.

Jak pokazują niniejsze badania, pacjenci z łuszczycą są istotnie częściej narażeni na bóle brzucha, oraz inne dolegliwości żołądkowo-jelitowe, niż osoby niechorujące na łuszczycę.

Badacze ocenili objawy żołądkowo-jelitowe pacjentów, w tym częstość i nasilenie, a także poziom kalprotektyny w kale, i porównali je we wszystkich grupach. Okazało się, że objawy ze strony przewodu pokarmowego były bardziej rozpowszechnione w grupach pacjentów z łuszczycą, w porównaniu ze zdrową grupą kontrolną. Takie objawy jak ból, wzdęcia, pełność oraz biegunka, także były powszechniejsze w grupie pacjentów z łuszczycą.

Lekarze, którzy leczą pacjentów z łuszczycą, powinni zatem kontrolować problemy związane z przewodem pokarmowym, i w miarę możliwości konsultować ich z gastroenterologami, w celu wykrycia ewentualnych patologii przewodu pokarmowego.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

RPO postuluje zniesienie obowiązku skierowania do dermatologa dla Łuszczyków

RPO postuluje zniesienie obowiązku skierowania do dermatologa dla Łuszczyków
5 (100%) 1 vote

W tym jak ważne jest szybkie postawienie diagnozy i rozpoczęcie leczenia w przypadku łuszczycy, wspominaliśmy na łamach bloga już wielokrotnie. A jednak dostęp do lekarza dermatologa, a co za tym odzie – uzyskanie odpowiedniego leczenia, są utrudnione, m.in. ze względu na konieczność posiadania skierowania do specjalisty. 

Ponadto, niska wycena świadczeń dermatologicznych powoduje, że dla placówek medycznych, w których leczona jest łuszczyca, zabiegi fototerapii stają się nieopłacalne. Konsekwencją takiego stanu rzeczy, jest brak wyspecjalizowanych pracowników, do obsługi lamp wykorzystywanych do zabiegów fototerapii, a także samych lamp, i innego niezbędnego sprzętu medycznego.

Niedoszacowanie procedur dermatologicznych, może być również jedną z przyczyn zamykania przez szpitale oddziałów dermatologicznych, lub ich łączenia z oddziałami internistycznymi. Zdarza się również, iż w nowo-tworzonej sieci szpitali, nie ma organizacyjnie wyodrębnionych oddziałów dermatologicznych. Mniejsza liczba miejsc, gdzie pacjenci mogą uzyskać odpowiednie leczenie, jeszcze bardziej wydłuża czas dostępu do terapii.

Aby zdobyć skierowanie do dermatologa, trzeba często odczekać swoje w kolejce. Zmiany proponowane przez RPO, mogłyby znacząco skrócić drogę Łuszczyka do lekarza specjalisty.

W związku z powyższym, przedstawiciel Rzecznika Praw Obywatelskich, zwrócił się do ministra zdrowia z wnioskiem, o zniesienie obowiązku posiadania przez Łuszczyków skierowania do dermatologa. Ponadto, poparł także propozycję organizacji działających na rzecz pacjentów chorych na łuszczycę, by mogli oni leczyć się na oddziałach pobytu dziennego, a także podkreślił potrzebę zwiększenia dostępności odpowiednich terapii i leków nowej generacji, w tym biologicznych. Rzecznik za niezbędne uznał także podjęcie działań edukacyjnych oraz kampanii społecznej, które zmienią postrzeganie samej choroby i pacjentów.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Krajowy Konsultant w Dermatologii o kryteriach kwalifikowania do leczenia biologicznego

Krajowy Konsultant w Dermatologii o kryteriach kwalifikowania do leczenia biologicznego
5 (100%) 1 vote

Problem z dostępnością nowoczesnego, i jednocześnie najbardziej skutecznego leczenia łuszczycy – tzw. „leczenia biologicznego”, poruszany był na łamach bloga wielokrotnie. Tym razem głos w tej sprawie, zabrała prof. Joanna Maj – krajowy konsultant w dziedzinie dermatologii. 

Jak zauważa Pani profesor, jedynie 390 pacjentów korzysta w Polsce z leczenia biologicznego w ramach programów lekowych, dlatego trudno mówić o dostępności wszystkich pacjentów do leczenia biologicznego łuszczycy. Dostępność do tego leczenia, jest w naszym kraju ograniczona, przez ciągle jeszcze bardzo ostre kryteria kwalifikowania do programów lekowych, a ponadto jest to leczenie bardzo kosztowne.

Pełną wypowiedź Pani profesor, na temat zbyt ostrych kryteriów kwalifikowania do leczenia biologicznego, znajdziecie w poniższym wideo.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Nowe wytyczne dla leczenia ŁZS

Nowe wytyczne dla leczenia ŁZS
5 (100%) 1 vote

American College of Rheumatology i National Psoriasis Foundation, przedstawiły wstępne zalecenia, które mają być włączone do nowych wytycznych klinicznych, dotyczących leczenia łuszczycowego zapalenia stawów. Nowe wytyczne dla leczenia ŁZS, zostaną prawdopodobnie opublikowane na początku 2018 roku. 

Podczas konferencji prasowej American College of Rheumatology przedstawiono projekt nowych wytycznych leczenia ŁZS. Wytyczne obejmują interwencję farmakologiczną, oraz niefarmakologiczną, ze szczególnym uwzględnieniem chorób współistniejących, w tym głównie cukrzycy. Wytyczne obejmują także terapię celowaną, oraz leczenie biologiczne.

Nowe wytyczne dla leczenia ŁZS, mogą zostać opublikowane już w 2018 roku. 

Co będą zawierały nowe wytyczne dla leczenia Łuszczycowego Zapalenia Stawów?

W zaleceniach mówi się o tym, że lekarze powinni rozpocząć podawanie leku biologicznego, jedynie jeśli pacjent sobie tego życzy. W przypadku nieleczonego wcześniej aktywnego ŁZS, lekarze powinni rozpoczynać leczenie inhibitorem TNF, a nie doustnym lekiem małocząsteczkowym (OSM), inhibitorem IL-17, inhibitorem IL-12 lub inhibitorem IL-23. Ponadto mówi się o tym, aby pacjenci z aktywnym łuszczycowym zapaleniem stawów, oprócz terapii OSM, byli leczeni raczej inhibitorem TNF, niż w innym preparatem OSM, lub jakikolwiek inny lekiem biologicznym. U pacjentów z czynnym łuszczycowym zapaleniem stawów, i chorobą osiową, oprócz leczenia NLPZ, powinno się włączyć inhibitor TNF, niż inny lek biologiczny. Zalecenia promują także rzucenie palenia przez pacjentów z ŁZS.

Autorzy nowych rekomendacji potwierdzają, że większość zaleceń zawartych w nowych wytycznych, jest warunkowa z powodu braku wysokiej jakości dowodów, dlatego potrzebna jest bardzo aktywna dyskusja pomiędzy lekarzem a pacjentem, w odniesieniu do wyboru leczenia ŁZS.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Problemy z diagnozą Łuszczycowego Zapalenia Stawów cz.2

Problemy z diagnozą Łuszczycowego Zapalenia Stawów cz.2
5 (100%) 1 vote

W ostatnim wpisie na blogu, wspomnieliśmy o problemach z diagnozą ŁZS, z perspektywy lekarza dermatologa. Tym razem o Łuszczycowym Zapaleniu Stawów, opowie nam inny znakomity lekarz prof.dr hab.n.med. Eugeniusz Józef Kucharz, prezes Polskiego Towarzystwa Reumatologicznego. 

Łuszczycowe zapalenie stawów, zwane łuszczycą stawową, jest chorobą, o której nie tylko się mówi rzadko, ale nie zawsze się pamięta, iż taka choroba istnieje. Tymczasem ta nieco tajemnicza choroba, dotyka mniej więcej co dziesiątego pacjenta z łuszczycą. ŁZS jest ogólnoustrojową chorobą zapalną, w której zmianom łuszczycowym (nawet minimalnym) towarzyszy zapalenie stawów. Należy podkreślić, że nie jest to proste współistnienie łuszczycy z dolegliwościami stawowymi, a choroba jest odrębna tak od samej łuszczycy, jak i od innych zapaleń stawów.

Rozpoznanie ŁZS nie jest łatwe. Istotne jest wykazanie występowania łuszczycy (nawet ograniczonej do paznokci) i zapalenia stawów, a nie tylko okresowego ich bólu. Często stwierdza się u chorych zapalenie przyczepów ścięgnistych (czyli miejsc łączenia się kości ze ścięgnem, przykładowo: ból pięty w okolicy ścięgna Achillesa), zapalenie palców (tzw. palce kiełbaskowate u rąk, a częściej u nóg) i bóle zapalne kręgosłupa. Wszystko to są jednak objawy nieswoiste, a ustalenie rozpoznania wymaga wykluczenia innych możliwych przyczyn tych dolegliwości (np. choroby zwyrodnieniowej stawów).

Pomimo wielu charakterystycznych objawów, ŁZS może być problematyczne do rozpoznania.

Leczenie ŁZS powinno być prowadzone przez reumatologa przy współpracy z dermatologiem. Terapia prowadzona jest etapami, w których stosuje się odmienne leki, a ich dobór jest często indywidualizowany w zależności od objawów dominujących u chorego. Najczęściej początkowo stosuje się syntetyczne leki modyfikujące przebieg choroby (np. metotreksat) wspomagane leczeniem miejscowym. W następnej kolejności rozważamy skierowanie chorego do leczenia biologicznego. Od niedawna arsenał stosowanych leków uzupełnia nowy lek nie należący do wymienionych grup – inhibitor fosfodiesterazy-4 apremilast, wypełniający lukę terapeutyczną. Niestety lek ten w Polsce nie jest jeszcze refundowany.

Wczesne rozpoznanie i leczenie ŁZS pozwala na istotne spowolnienie uszkodzenia stawów i poprawę stanu ogólnego zdrowia u znacznej części chorych. Niemniej jednak, powstałych uszkodzeń stawów nie da się już cofnąć. Ważne jest, aby chory wiedział jak najwięcej o swojej chorobie i aby była to wiedza prawdziwa (a nie „leczenie się u dr Google”). Często trzeba zmienić tryb życia (otyłość, palenie tytoniu) i zapobiegać oraz leczyć choroby współistniejące.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Problemy z diagnozą Łuszczycowego Zapalenia Stawów

Problemy z diagnozą Łuszczycowego Zapalenia Stawów
5 (100%) 1 vote

„Dermatolodzy często miewają problemy, w rozpoznaniu łuszczycowego zapalenia stawów (ŁZS). Lekarze skupiają uwagę na zmianach skórnych, i nie pytają pacjentów o dolegliwości bólowe stawów, o których często pacjenci sami zapominają, lub też nie wiedzą, że należy o nich powiadomić lekarza. Lekceważenie przez pacjentów i lekarzy dolegliwości bólowych w stawach, wpływa na opóźnienie rozpoznania ŁZS nawet o kilka lat.” – sugeruje prof. dr hab. n. med. Joanna Narbutt, z UM w Łodzi.

Blisko 40 proc. procent chorych na łuszczycę może jednocześnie cierpieć na łuszczycowe zapalenia stawów, dlatego bardzo ważna jest szybka reakcja lekarza, w przypadku pacjenta z łuszczycą skarżącego się na bóle stawów. Specjaliści powinni przede wszystkim zadawać pacjentom pytania, a sami chorzy nie mogą bagatelizować żadnych objawów, szczególnie bólowych. Łuszczycowe zapalenie stawów jest chorobą uwarunkowaną genetycznie, ale w rozwoju choroby ważną rolę odgrywają czynniki środowiskowe. Do głównych objawów należy obrzęk i bolesność stawów, także drobnych stawów międzypaliczkowych, rąk i stóp, pacjenci mogą zgłaszać bóle kręgosłupa, stawów biodrowo-krzyżowych, sztywność stawów, szczególnie nasilone w godzinach rannych. Przy postępującym procesie chorobowym pojawiają się także deformacje stawów, które nie pozwalają choremu na normalne funkcjonowanie, doprowadzając nierzadko do inwalidztwa.

Rozpoznanie ŁZS we wczesnej formie, może być dla lekarza problematyczne.

Łuszczyca to choroba całego organizmu. Głównie dotyczy stawów i skóry, ale predysponuje pacjentów także do rozwoju innych chorób. Są to choroby układu krążenia, nadciśnienie, cukrzyca, otyłość. Chorzy na ŁZS często mają także problemy psychiczne, depresję i myśli samobójcze. Wynikają one przede wszystkim z ich wyglądu. Zmiany skórne, obrzęk stawów są nieestetyczne i zwracają uwagę innych ludzi co wpływa na stygmatyzację pacjentów. Częsta absencja w pracy, problem z socjalizacją sprawiają, że chorzy zamykają się w domu, przestają wychodzić, tracą kontakt z innymi ludźmi i zamykają się w sobie. Nieleczone łuszczycowe zapalenie stawów jest chorobą postępującą, powoduje destrukcję stawów, z czasem może wyłączyć całkowicie pacjenta z normalnego życia, uniemożliwić mu chodzenie, wykonywanie codziennych czynności. Dlatego tak ważna jest diagnostyka tej choroby we wczesnym stadium. Osoby, u których pojawiły się oprócz zmian łuszczycowych dolegliwości bólowe powinny to jak najszybciej zgłosić swojemu lekarzowi, a specjalista w takim przypadku musi jak najszybciej wykonać badania w kierunku łuszczycowego zapalenia stawów.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Mity na temat łuszczycy część 2

Mity na temat łuszczycy część 2
5 (100%) 1 vote

Prezentujemy kolejną część naszego zestawu „mitów” na temat łuszczycy, oraz jej leczenia. Pacjenci zbyt często padają ofiarą tychże mitów, dlatego warto edukować na ten temat, i ponad wszelką wątpliwość rozwiewać wątpliwości.

Pierwszą część naszego zestawu mitów o łuszczycy, znajdziecie w poprzednim wpisie, opublikowanym na blogu pod tytułem „Mity na temat łuszczycy„.

Mit 4: „Łuszczyca jest spowodowana niską higieną osobistą”

Łuszczyca jest chorobą układu odpornościowego, i nie ma nic wspólnego z niewłaściwą higieną osobistą. Czynniki wywołujące łuszczycę obejmują szereg czynników, takich jak infekcje, stres lub silne emocje, a także zmiany hormonalne, uszkodzenie skóry, alkohol, otyłość, ubogą dietę, oraz niektóre leki. Więcej na temat czynników wywołujących łuszczycę, znajdziecie w poprzednich wpisach na blogu.

Mit 5: „Łuszczycę można wyleczyć”

Łuszczyca jest uważana za chorobę przewlekłą, a objawy często nie ustępują do końca życia. Leczenie łuszczycy wciąż sprowadza się głównie do łagodzenia widocznych objawów (wyjątek stanowią m.in. leki  biologiczne, które działają bezpośrednio na mechanizmy wywołujące chorobę). Przy zastosowaniu odpowiedniej terapii, łuszczycę można jednak skutecznie „kontrolować”, redukując lub też całkowicie eliminując nieprzyjemne objawy choroby. 

Mit 6: „Łuszczycę łatwo rozpoznać”

Wiele zmian dermatologicznych na skórze, wygląda łudząco podobnie – na przykład niektóre wczesne objawy łuszczycy, takie jak swędzenie i zaczerwienienie, wyglądają dokładnie tak samo jak wyprysk, lub atopowe zapalenie skóry. Może to czasami powodować trudność w diagnozowaniu choroby, a co za tym idzie pozbyciu się uciążliwych objawów. Ważne jest więc, aby skontaktować się z lekarzem, który może wykonać niezbędne testy (np. testy genetyczne na ŁZS), w celu właściwego rozpoznania.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Mity na temat łuszczycy

Mity na temat łuszczycy
5 (100%) 1 vote

Stosunkowo często zdarz się, iż pacjenci z łuszczycą, padają ofiarą mitów na temat ich choroby. Niektóre z często powtarzanych mitów o łuszczycy, mogą poważnie pogorszyć funkcjonowanie chorego w społeczeństwie. Dlatego warto edukować na ten temat, i ponad wszelką wątpliwość rozwiewać mity na temat łuszczycy.

Poniżej zebraliśmy mity o łuszczycy, które najczęściej powtarzane są wśród osób nie mających bezpośredniego kontaktu z chorobą. Warto tu dodać, iż wskazane przez nas mity, często powielane są także przez niedoedukowane osoby potencjalnie zainteresowane (rodzinę, przyjaciół, etc), a także, co dziwi najbardziej – przez samych Łuszczyków.

Mit 1: „Łuszczyca jest zaraźliwa”

Najczęściej powtarzany, i zarazem najbardziej szkodliwy dla pacjenta mit o łuszczycy. Warto zapamiętać to raz na zawsze, i podać dalej: – niezależnie od formy, Łuszczyca nigdy nie jest zaraźliwa!

Niektóre z często powtarzanych mitów o łuszczycy, mogą poważnie pogorszyć funkcjonowanie chorego w społeczeństwie.

Mit 2: „Łuszczyca to tylko choroba skóry. Problem kosmetyczny”

Łuszczyca jest ogólnoustrojową, przewlekłą chorobą zapalną układu odpornościowego, która powoduje nieprawidłowy wzrost komórek skóry. Na łuszczycę choruje nie tylko skóra, ale cały organizm. U zdrowego człowieka skóra dojrzewa i złuszcza się w ciągu 28 do 30 dni, a proces ten jest dla niego niezauważalny. U osoby z łuszczycą trwa on od 3 do 4 dni. Zmiany łuszczycowe mogą być bolesne i swędzące, mogą pękać i krwawić. Około 30-50% wszystkich osób z łuszczycą rozwija również łuszczycowe zapalenie stawów (ŁZS), powodując wokół nich ból, sztywność i obrzęk. Zapalenie skóry w łuszczycy jest jednak tylko wierzchołkiem góry lodowej – coraz więcej dowodów sugeruje powiązania z poważnymi problemami zdrowotnymi, takimi jak choroby sercowo-naczyniowe, cukrzyca, choroby wątroby, depresja czy otyłość.

Mit 3: „Łuszczyca dotyka pacjentów tylko w wymiarze fizycznym”

Poza fizycznym obciążeniem chorobą istnieje również znaczący wpływ psychologiczno-emocjonalny, którego doświadczają cierpiący na łuszczycę. Osoby z łuszczycą często zgłaszają uczucie bezradności, beznadziejności, złości, frustracji, a nawet depresji związanej ze sposobem reagowania otoczenia na ich wygląd. Niektórzy pacjenci z ciężką łuszczycą, doświadczyli nawet myśli o samobójstwie. Wielu chorych z łuszczycą, ogranicza codzienne czynności, m. in. pływanie czy pójście na siłownię, jeśli ma to oznaczać dla nich narażenie się na negatywne komentarze. Pacjenci z łuszczycą często porównują dysfunkcje związane ze swoim stanem chorobowym, do problemów osób z innymi chorobami przewlekłymi, takimi jak cukrzyca czy choroby serca.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.