Powikłania pooperacyjne u pacjentów z łuszczycą leczonych lekami biologicznymi

Powikłania pooperacyjne u pacjentów z łuszczycą leczonych lekami biologicznymi
Rate this post

Do tej pory niewiele wiadomo było, na temat ewentualnych skutków kontynuacji terapii lekami biologicznymi, u pacjentów z łuszczycą (zarówno skóry jak i ŁZS) poddawanym planowym zabiegom operacyjnym.

Aktualne wytyczne rekomendowały przeprowadzenie tego typu procedur, w czasie zaplanowanej z odpowiednim wyprzedzeniem przerwy w terapii biologicznej. Niedawno przeprowadzono jednak badanie, mające na celu ocenę korzyści z kontynuacji lub zaprzestania leczenia biologicznego w okresie około-operacyjnym w tej grupie pacjentów, którego wyniki zdają się podważać stosowność stosowanych obecnie procedur. Opis badania opublikowano niedawno na łamach prestiżowego Journal of the European Academy of Dermatology and Venereology.

operacja łuszczyca
Najnowsze badania kliniczne, wykluczają negatywne skutki kontynuowania terapii lekami biologicznymi, u pacjentów z łuszczycą.

Przebieg badania
Grupę badaną stanowiło 42 pacjentów, u których przeprowadzono w sumie 77 procedur chirurgicznych. W tej grupie byli zarówno pacjenci poddawani małym, jak i dużym procedurom, w tym zabiegom z zakresu dermatochirurgii, oraz dużym operacjom ortopedycznym a także kardiotorakochirurgicznym.

W zdecydowanej większości analizowanych przypadków (76%) kontynuowano terapię biologiczną w okresie okołooperacyjnym. W grupie tej nie stwierdzono częstszego występowania infekcji lub opóźnionego gojenia się ran. Natomiast przerwanie leczenia biologicznego w okresie około-operacyjnym wiązało się ze znamiennym ryzykiem wystąpienia zaostrzenia łuszczycy skóry i/lub łuszczycowego zapalenia stawów.

 

Wnioski z badania
Autorzy prezentowanego badania nie obserwowali negatywnych konsekwencji związanych z kontynuacją leczenia biologicznego łuszczycy skóry, lub łuszczycowego zapalenia stawów w okresie okołooperacyjnym. Natomiast przerwa w tej terapii wiązała się ze znamiennie zwiększonym ryzykiem zaostrzenia choroby. Niezbędne są jesnak przyszłe, odpowiednio zaprojektowane badania randomizowane z udziałem większej grupy badanej celem potwierdzenia uzyskanych wyników.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Dieta w łuszczycy cz.2: lista produktów ZAKAZANYCH

Dieta w łuszczycy cz.2: lista produktów ZAKAZANYCH
Rate this post

W jednym z ostatnich wpisów na blogu, poruszyliśmy kwestię diety mającej na celu zrzucenie wagi, sugerowanej dla osób z łuszczycą. Podaliśmy także lista produktów wskazanych dla odchudzającego się Łuszczyka. W kolejnym wpisie z cyklu „dieta w łuszczycy”, przedstawimy z kolei produkty, których dbająca o dobrą linię osoba z łuszczycą, powinna za wszelką cenę unikać. 

Dieta w chorobach skóry opiera się na warzywach, owocach, kaszach, olejach i ziarnach. Nie należy spożywać jednak ww. produktów nieświeżych – podgniłych, z plamami, czy podsuszonych. Wskazane jest także ograniczenie spożywania mięsa, z uwagi na zawarty w nim kwas arachidonowy, który stymuluje produkcję pochodnych pro-zapalnych. Mięso najlepiej jeść więc maksymalnie dwa razy w tygodniu, i w miarę możliwości zastępować je rybą. Wędliny najlepiej przygotowywać samemu w domu, i spożywać w minimalnej ilości.

Produkty zakazane w diecie Łuszczyka:

Wszelakie produkty zawierające sztuczne barwniki, aromaty, konserwanty, środki pleśniobójcze, grzybobójcze, przeciw-zbrylające, przedłużające trwałość etc. Najlepiej więc unikać produktów paczkowanych, oraz gotowych do spożycia po otwarciu (desery, ciastka, kolorowe napoje itp.), a także:

  • nabiał,
  • czekolada,
  • cukier i słodycze,
  • kawa,
  • alkohol,
  • czarna herbata,
  • owoce morza,
  • ketchupy, musztardy, gotowe dipy, sosy, dressingi itp.
  • soja
  • fasola,
  • soczewica,
  • bób,
  • orzechy arachidowe i ziemne,
  • wszystkie orzechy solone czy z jakąkolwiek posypką,
  • uwaga na siarkowane suszone owoce ‐ należy je przed spożyciem namoczyć i umyć w ciepłej wodzie,
  • przetwory mięsne typu parówki, wędliny, pasztety itp.
  • czerwone mięso,
  • ostre przyprawy,
  • łosoś norweski ‐ najlepiej tylko atlantycki.

Jeśli chodzi o owoce, to każdy powinien indywidualnie obserwować ich wpływ na skórę. Na każdego Łuszczyka może bowiem podziałać coś innego. Owoce pestkowe najbezpieczniej jest przetrzeć przez sito i jeść w formie musu bez pestek, ponieważ te mogą zaszkodzić.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Dieta w łuszczycy: lista produktów WSKAZANYCH

Dieta w łuszczycy: lista produktów WSKAZANYCH
Rate this post

Kluczowa we wszelkich schorzeniach skóry w tym łuszczycy, jest odpowiednia masa ciała. Każdy dodatkowy kilogram może zaostrzać objawy, ponieważ tkanka tłuszczowa „produkuje” substancje wywołujące stan zapalny. Redukcja masy ciała w przypadku łuszczycy, powinna w 80% opierać się na zdrowej diecie. Z aktywnością fizyczną należy bardzo uważać, ponieważ pot i rozgrzanie skóry mogą powodować i nasilać świąd. 

Dieta Łuszczyka powinna być dietą jak najbardziej naturalną. Najlepiej samemu przygotowywać potrawy. Nie wolno spożywać żadnych półproduktów, paczkowanych gotowców i w zasadzie niczego, co nie pochodzi z waszej własnej kuchni i nie zostało zrobione ze sprawdzonych wcześniej składników. Tylko gotując samemu zachowasz pewność, że nic podejrzanego nie znajdzie się na talerzu. Należy zwracać także uwagę na pochodzenie produktów, czyli wybieraj produkty z lokalnego bazarku niż w supermarketu.

dieta łuszczyca
Redukcja masy ciała w przypadku łuszczycy, powinna w 80% opierać się na zdrowej diecie.

Co powinno znaleźć w jadłospisie osoby mającej problemy skórne?

  • Roślinne oleje, pestki (zmielone), awokado, czyli źródła kwasów tłuszczowych z rodziny Omega 3, które wpływają na zmniejszenie leukotrienu B4 biorącego udział w procesie zapalnym.
  • Olej z czarnuszki z uwagi na działanie przeciwzapalne. Olej z czarnuszki to absolutna konieczność w każdym skórnym probolemie. Dawkowanie to łyżeczka rano i łyżeczka wieczorem.
  • Warto pić napar z pokrzywy, która działa oczyszczająco i przeciwzapalnie.
  • Probiotyki (bakterie Lactobacillus casei ŁOCK 0908, Lactobacillus casei ŁOCK 0900 i Lactobacillus paracasei ŁOCK 0919) ponieważ mają kluczowy wpływ na stan mikroflory bakteryjnej jelit.
  • Siemię lniane mielone w postaci „glutka” pite rano na czczo. Płaską łyżkę siemienia zalewamy 200 ml gorącej, ale nie wrzącej wody. Mieszamy do momentu, aż powstanie kisiel. Pijemy lekko wystudzony. To poprawia szczelność jelit.
  • Olej z wiesiołka z uwagi na zawartość działającego łagodząco i likwidującego stan zapalny kwasu gamma ‐ linolenowego. Polecam też picie naparu. Wystarczy 250 ml dziennie.
  • Witaminy z grupy B i magnez z uwagi na wpływ na układ nerwowy.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Łuszczyca brudźcowa charakterystyka

Łuszczyca brudźcowa charakterystyka
Rate this post

Łuszczyca brudźcowa jest jedną z rzadszych postaci, często przewlekłej dermatozy zapalnej jaką jest łuszczyca. Poniżej krótka charakterystyka, będąca fragmentem artykułu z najnowszego Przeglądu Dermatologicznego.

Chociaż łuszczyca brudźcowa została opisana i zdefiniowana już ponad 60 lat temu, a w większości podręczników dermatologicznych wymieniana jest jako jedna z postaci łuszczycy, w praktyce dermatologicznej spotykamy się niezwykle rzadko z tą odmianą psoriasis. Niewiele jest również prac dotyczących łuszczycy brudźcowej w piśmiennictwie. Według klasyfikacji ICD-10 najczęściej jest ona kwalifikowana do grupy L 40.8 (tzw. inna łuszczyca).

Jedna z pierwszych wzmianek na temat łuszczycy brudźcowej pochodzi z podręcznika polskiego dermatologa Mariana Grzybowskiego z 1948 roku. Łuszczyca brudźcowa, ze względu na obecność hiperkeratotycznych strupów i łusek na podłożu zapalnym, jest w ww. podręczniku zdefiniowana jako zadawniona postać łuszczycy wysiękowej.

Zmiany skórne w przebiegu łuszczycy brudźcowej, lokalizują się najczęściej w obrębie pachwin, pach, w okolicach szpary pośladkowej, w zgięciach kolanowych, łokciowych, jak również na stopach i dłoniach. Pojedyncza zmiana skórna ma obraz kliniczny przypominający brudziec kiłowy – stąd nazwa. Paznokcie są często objęte procesem chorobowym, natomiast w przypadkach bardziej nasilonych zmianom skórnym mogą towarzyszyć dolegliwości stawowe.

Ze względu na charakterystyczny obraz kliniczny diagnostyka tej postaci łuszczycy nie sprawia trudności, natomiast dużym problemem jest jej leczenie. W przypadku decyzji o leczeniu miejscowym podstawą są preparaty złuszczające, tj. maści z siarką i kwasem salicylowym lub mocznikiem, aplikowane przed zastosowaniem leczenia redukującego i przeciwzapalnego. Ze względu jednak na częste występowanie zmian w okolicach wyprzeniowych stosowanie leczenia miejscowego może być bardzo utrudnione z uwagi na łatwe drażnienie tych okolic. Niezalecane są np. pochodne cygnoliny i dziegcie. Rekomenduje się natomiast inhibitory kalcyneuryny oraz glikokortykosteroidy miejscowe o małej i średniej mocy. Alternatywnie, lecz także ostrożnie, można zastosować pochodne witaminy A oraz D, jednak w wielu przypadkach korzystniejsze jest leczenie ogólne.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Kobyle mleko na łuszczycę?

Kobyle mleko na łuszczycę?
Rate this post

Odpowiednie odżywianie w łuszczycy jest sprawą zdecydowanie podstawową. Równie ważne jest jednak to, jakie składniki odżywcze skóra otrzymuje od wewnątrz. Produktem, który jak utrzymują dermatolodzy pomaga w nawilżaniu skóry od wewnątrz, jest właśnie kobyle mleko. 

Kobyła to jedyne ze zwierząt hodowlanych, które wytwarza mleko typu albuminowego, a więc bardzo podobnego w składzie do mleka kobiecego. Ze względu na to, że mleko takie nie powoduje działań niepożądanych, w niektórych krajach (np. w Niemczech i we Francji) podaje się je niemowlętom uczulonym na mleko krowie.

big__Proskin2
Kobyle mleko w płynnej postaci jest praktycznie niedostępne, dlatego zainteresowane osoby muszą poszukać alternatywy w postaci kapsułek.

Z badań wynika, że kobyle mleko bardzo dobrze wpływa także na skórę, szczególnie u osób chorych na łuszczycę. Zawarte w kobylim mleku naturalne substancje zapewniają skórze łuszczycowej optymalne nawilżenie, poprzez odpowiednie nawodnienie błon komórkowych, które przekłada się z kolei na zwiększenie napięcia oraz elastyczności skóry. Warto również zwrócić uwagę na to, iż długotrwałe spożywanie mleka kobylego prowadzi do wzrostu odporności, oraz zmniejszenia ilości i wielkości stanów zapalnych w organizmie, co dla osób chorych na łuszczycę może mieć szczególnie duże znaczenie.

Więcej informacji na temat suplementów diety zawierających kobyle mleko znajdziecie na stronie: http://sklep-drmichaels.com.pl/suplement-diety-proskin-lf.html 

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Szansa na lepsze leczenie dla chorych na Łuszczycowe Zapalenie Stawów

Szansa na lepsze leczenie dla chorych na Łuszczycowe Zapalenie Stawów
Rate this post

Komisja Europejska wydała w styczniu tego roku pozwolenie na stosowanie sekukinumabu w leczeniu osób chorujących m.in. na łuszczycowe zapalenie stawów (ŁZS).

Sekukinumab jest pierwszym, dopuszczonym do obrotu w Europie lekiem, należącym do nowej klasy inhibitorów interleukiny 17A (IL-17A) dla ŁZS. To kolejne wskazanie terapeutyczne dla tego leku – wcześniej został dopuszczony do obrotu, jako terapia pierwszego rzutu w leczeniu ogólnym umiarkowanej i ciężkiej postaci łuszczycy plackowatej.

1
Nowoczesny lek na Łuszczycowe Zapalenie Stawów, już wkrótce zostanie wprowadzony na terenie Unii Europejskiej

David Epstein, prezes Novartis Pharmaceuticals – firmy odpowiedizalnej za wprowadzenie leku, tak komentuje decyzję KE:

Duże korzyści terapeutyczne, które były obserwowane podczas przeprowadzonych przez nas badań klinicznych sugerują, że sekukinumab daje szansę na zatrzymanie progresji choroby, zapobiegając w ten sposób bólowi i niepełnosprawności (…) Pozytywne decyzje Komisji Europejskiej oznaczają, że Europejczycy chorujący na zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa i łuszczycowe zapalenie stawów, mogą odnieść korzyści ze stosowania leków biologicznych nowej generacji mających potencjał ku temu, aby stać się nowym standardem leczenia tych częstych, lecz nieefektywnie leczonych schorzeń zapalnych.

Ostatnio przeprowadzone badania kliniczne udowodniły, że sekukinumab w znaczący sposób redukuje objawy przedmiotowe i podmiotowe ŁZS już pomiędzy pierwszym, a trzecim tygodniem stosowania, zaś efekt ten utrzymuje się przez ponad dwa lata. U 84 proc. chorujących na ŁZS leczonych przy użyciu sekukinumabu, nie doszło do progresji uszkodzeń, odpowiednio: kręgosłupa i stawów, co przez dwa lata było oceniane za pomocą badania radiologicznego.

W ramach badań klinicznych w różnych wskazaniach, sekukinumabem leczonych było około 9 600 pacjentów. Po wprowadzeniu do obrotu, lek zastosowano u ponad 12 500 pacjentów. Udowodniono, że profil bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego, był spójny z wynikami badań klinicznych obejmujących zastosowanie leku w różnych wskazaniach. Sekukinumab został dopuszczony do leczenia aktywnego ŁZS u dorosłych pacjentów w monoterapii lub w skojarzeniu z metotreksatem, gdy odpowiedź na wcześniej stosowane leki modyfikujące przebieg choroby była niewystarczająca.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

BADANIE: Leki na ŁZS zwiększają ryzyko wystąpienia półpaśca

BADANIE: Leki na ŁZS zwiększają ryzyko wystąpienia półpaśca
Rate this post

Zisman i współpracownicy zaprojektowali badanie oceniające ryzyko wystąpienia półpaśca wśród chorych z łuszczycowym zapaleniem stawów, leczonych przy wykorzystaniu tradycyjnych leków modyfikujących przebieg choroby oraz leków anty-TNF-α. Wyniki badania opublikowano niedawno na łamach czasopisma Annals of the Rheumatic Diseases.

Przebieg badania

Ogółem badaniem objęto grupę 3128 pacjentów z rozpoznanym łuszczycowym zapaleniem stawów (średni wiek 50 ± 14 lat), spośród czego 46.2% stanowili mężczyźni. W czasie obserwacji odnotowano 182 przypadki półpaśca wśród chorych z grupy badanej.

W zależności od stosowanego leczenia częstość występowania półpaśca określono na: 7.36 / 1000 osobo-lat (5.41 – 9.79) wśród osób nieotrzymujących żadnego z analizowanych leków, 9.21 / 1000 osobo-lat (7.5 – 11.21) wśród osób leczonych przy wykorzystaniu tradycyjnych leków modyfikujących przebieg choroby, 8.64 / 1000 osobo-lat (4.84 – 14.26) wśród chorych stosujących leki anty-TNF-α oraz 17.86 / 1000 osobo-lat (10.91 – 27.58) wśród chorych stosujących równocześnie tradycyjne leki modyfikujące przebieg choroby oraz leki anty-TNF-α.

Wnioski
Wieloczynnikowa analiza statystyczna wykazała znamienny wzrost ryzyka wystąpienia półpaśca wśród starszych chorych z ŁZS (HR 1.01, 95% CI 1.00 to 1.02), wśród chorych leczonych glikokortykosteroidami (HR 1.08, 95% CI 1.04 to 1.13) oraz wśród pacjentów stosujących równocześnie tradycyjne leki modyfikujące przebieg choroby oraz leki anty-TNF-α (HR 2.37, 95% CI 1.32 to 4.22).

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Dermokosmetyki jako wspomaganie dla leczenia sterydowego

Dermokosmetyki jako wspomaganie dla leczenia sterydowego
Rate this post

Dermatolodzy są zgodni, iż dermokosmetyczna pielęgnacja skóry pacjentów z łuszczycą, ma duży wpływ na skuteczność terapii lekami sterydowymi stosowanymi miejscowo, oraz na utrzymanie efektów zastosowanego leczenia.

Najpopularniejszymi obecnie lekami do stosowania w miejscowej terapii łuszczycy są glikokortykosteroidy (leki sterydowe), które oddziałują na dwie składowe procesu łuszczycowego: hiperproliferację i stan zapalny. Istnieją dwie klasyfikacje glikokortykosteroidów uwzględniające siłę ich działania naczynioskurczowego. Amerykański podział wyróżnia siedem klas: w grupie 1. znajdują się preparaty najsilniejsze (np. Clobederm), a w grupie 7. najsłabsze (np. hydrokortyzon). Klasyfikacja europejska wyróżnia cztery klasy: I – najsłabsza, IV – najsilniejsza.

Większość pacjentów nie zdaje sobie sprawy z istnienia ww. klasyfikacji, a co za tym idzie – nie ma wiedzy dotyczącej siły działania przepisywanych leków sterydowych. Niestety, bardzo często przyczynia się to do nieprawidłowej aplikacji leku oraz pojawienia się efektów ubocznych sterydów (zaniki skóry, rozstępy, teleangiektazje). Oprócz siły działania ważna jest również forma galenowa produktu, którą dopasowujemy do rodzaju, lokalizacji i rozległości zmian chorobowych. Ten sam preparat w maści działa silniej niż w kremie, dlatego maści znajdują zastosowanie na ogniska łuszczycowe suche, zadawnione i o większej akantozie. Dobór odpowiedniego preparatu jest bardzo ważny i ma wpływ na systematyczne stosowanie leku.

dermokosmetyki na łuszczycę
Dermokosmetyczna pielęgnacja skóry pacjentów z łuszczycą, ma duży wpływ na skuteczność terapii lekami sterydowymi.

Oprócz leczenia dermatologicznego ważna jest więc systematyczna pielęgnacja skóry w warunkach domowych, z zastosowaniem natłuszczających emolientów. Pielęgnacja skóry pacjenta z łuszczycą jest procesem długotrwałym i wymagającym od chorego zdyscyplinowania i systematyczności. Stosowanie miejscowych preparatów sterydowych wraz z preparatami natłuszczającymi oraz odpowiednią pielęgnacją skraca czas leczenia i przywraca skórze komfort.

Stosowanie emolientów (dodawanych do kąpieli oraz aplikowanych w postaci kremów co najmniej dwa razy dziennie) i miejscowych glikokortykosteroidów stanowi obecnie podstawę leczenia AZS i łuszczycy. Coraz częściej ze względu na skutki uboczne leków sterydowych stosuje się terapię przerywaną, aplikując naprzemiennie steryd (np. co drugi dzień) z substancjami obojętnymi. Przez wielu dermatologów preferowane jest leczenie weekendowe, polegające na dwudniowym stosowaniu leków sterydowych i pięciodniowym (w pozostałe dni) preparatu obojętnego. Ten system zdecydowanie zwiększa bezpieczeństwo leczenia, jednocześnie przynosząc zadowalające efekty kliniczne.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Olejki roślinne pomocne w pielęgnacji skóry łuszczycowej

Olejki roślinne pomocne w pielęgnacji skóry łuszczycowej
Rate this post

W związku z dużym zainteresowaniem ostatnim wpisem na blogu, opublikowanym pod tytułem: „Fitoterapia czyli rośliny pomocne w leczeniu łuszczycy” postanowiłem pociągnąć temat Filoterapii – tym razem w kontekście naturalnej pielęgnacji skóry łuszczycowe. Przypomnę, iż niniejszy tekst powstał na podstawie artykułu z przygotowanego przez dr n. farm. Bożenę Kowalczyk ze Śląskiego Uniwersytetu Medycznego, oraz Katedry i Zakładu Botaniki Farmaceutycznej i Zielarstwa w Sosnowcu.

Jak podaje autorka, w pielęgnacji skóry łuszczycowej szczególnie poleca się naturalne oleje: konopny, lniany, olej Tamanu (Kamani), olej z nasion lniczka siewnego Camelina sativa, masło Shea, oliwę z oliwek oraz olej z wiesiołka. Ponadto stosować można maść z nagietka.

olej na łuszczycę
Pielęgnacja skóry łuszczycowej naturalnymi olejkami roślinnymi, może znacznie zredukować objawy choroby.

Olej z konopi jest substancją naturalną, o wysokiej wartości odżywczej oraz silnym działaniu regeneracyjnym na poziomie komórek skóry. Wspomaga usuwanie obumarłych komórek i przyspiesza zdrowe dzielenie komórkowe. Zawiera tzw. immunomodulatory, które wspomagają i regulują funkcje systemu immunologicznego zarówno w przypadku obniżonej, jak i zwiększonej aktywności. Olej konopny jest odpowiedni do pielęgnacji skóry z objawami atopii i łuszczycy oraz do natłuszczenia nadmiernie suchych, swędzących czy popękanych partii skóry.
Olej Tamanu (Kamani) pozyskiwany jest z wysuszonych nasion owoców drzewa ati Calophyllum inophyllum. Zalecany jest do leczenia chorób włosów i skóry owłosionej (łupież, łuszczyca). Dobrze wchłania się w skórę, daje efekt uelastycznienia, nawilżenia, odżywienia. Ma działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe, przeciwbakteryjne, pobudza regenerację tkanek.

Olej lniany ma bardzo korzystny wpływ na włosy, skórę i paznokcie. Wykorzystywany jest w przemyśle kosmetycznym. Obecne w oleju lnianym fitohormony – lignany eliminują nadmierną ilość wolnych rodników, tym samym wspomagają leczenie chorób alergicznych i autoimmunologicznych.

Olej z awokado łatwo jest wchłaniany przez skórę, wnika w jej głębsze warstwy. Zalecany jest szczególnie do pielęgnacji skóry wrażliwej, dojrzałej, starzejącej się, z problemami. Pomaga w leczeniu egzemy oraz łuszczycy.

Olej z lnicznika siewnego Camelina sativa, czyli tzw. olej rydzowy, zawiera witaminy A, E, witaminy z grupy B, lecytynę, tokoferole, które są antyutleniaczami oraz aż około 90% kwasów nienasyconych, takich jak linolowy, linolenowy, eicosenowy i olejowy. Kwasy te są niezwykle korzystne dla skóry człowieka, pomagają w leczeniu egzemy i łuszczycy.

Olejek manuki Leptospermum Scoparium ma działanie przeciwbólowe, przeciwalergiczne, przeciwobrzękowe. Hamuje nadmierne i patogenne podziały komórek.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Fitoterapia czyli rośliny pomocne w leczeniu łuszczycy

Fitoterapia czyli rośliny pomocne w leczeniu łuszczycy
Rate this post

W dzisiejszym wpisie na blogu, chciałbym powrócić do tematu naturalnych metod leczenia łuszczycy a w szczególności tzw. filoterapii czyli leczenia za pomącą ziół i roślin. Na jednej ze stron natrafiłem bowiem na ciekawą listę roślin, które odpowiednio wykorzystane, mogą stać się bardzo pomocne w leczeniu zarówno łuszczycy jak i jej objawów. Dodam tylko, że niniejsza lista została przygotowana przez dr n. farm. Bożenę Kowalczyk ze Śląskiego Uniwersytetu Medycznego, oraz Katedry i Zakładu Botaniki Farmaceutycznej i Zielarstwa w Sosnowcu, możemy więc uznać, iż są to informacje jak najbardziej wiarygodne i warte wypróbowania.

Rośliny pomocne w leczeniu łuszczycy

Kudzu (ołownik łatkowaty) Pueraria lobata – właściwości przeciw wysiękowe, przeciwalergiczne, przeciwzapalne. Hamuje aktywność kinaz białkowych, topoizomerazy I i II DNA, tym samym hamuje nadmierne proliferacje (podziały) komórek. Warto stosować kudzu w terapii łuszczycy oraz w innych chorobach autoimmunologicznych. Istotne są właściwości przeciwzapalne flawonoidów kudzu.

Pochwiatka (koleus) Coleus forskohlii – hamuje reakcje autoimmunologiczne. Na przebieg łuszczycy oddziałuje przez normalizujący wpływ na gospodarkę cyklicznym guanozynomonofosforanem cGMP.

Uczep trójlistkowy Bidens tripartitus – zawiera flawonoidy, gorycze, garbniki, olejki eteryczne, dużą ilość substancji mineralnych i elementów śladowych, witaminy. Wspomaga walkę z łuszczycą, jest pomocny w likwidacji problemów skórnych oraz alergii. Wyciąg z uczepu stosowany jest do nacierania zmienionych chorobowo miejsc lub jako dodatek do kąpieli.

łuszczyca zioła
Naturalne sposobu leczenia łuszczycy, takie jak zioła i rośliny, okazują się często równie skuteczne co środki farmakologiczne.

Copaiba Copaifera officinalis – w fitoterapii wykorzystuje się żywicę uzyskaną po nacięciu pnia, czasem w połączeniu z miazgą owocu tej rośliny. Wykorzystuje się właściwości gojące i przeciwzapalne surowca w leczeniu łuszczycy, uszkodzeń skóry oraz stanów zapalnych.

Glistnik jaskółcze ziele Chelidonium majus – stosuje się świeży sok, można również zmieszać go z łojem świńskim i tak otrzymaną maścią smarować chore miejsca. Maść przechowywać w lodówce.

Koniczyna czerwona Trifolium pratense – jest używana miejscowo do przyspieszania gojenia ran oraz przeciw łuszczycy. Stosowana jest przeważnie w połączeniu z innymi ziołami, takimi jak łopian większy Arctium lappa i szczaw kędzierzawy Rumex crispus, który poleca się często obecnie w fitoterapii chorób autoimmunologicznych. Hamuje on procesy autoagresji immunologicznej, pobudza gojenie ran, hamuje podziały komórek naskórka w przebiegu łuszczycy.

Trzyskrzydlec Tripterygium wilfordii – ma działanie hamujące odczyny autoagresji, działanie immunosupresyjne i przeciwzapalne. Hamuje syntezę cytokin (np. IL) limfocytów T. Jest stosowany w fitoterapii wszystkich chorób autoimmunizacyjnych.

Rdestowiec japoński, zwany także rdestem ostrokończystym Reynoutria japonica, Polygonum cuspidatum – jest stosowany w fitoterapii wielu chorób autoimmunologicznych, w tym łuszczycy. Preparaty z rdestowca z jednej strony działają immunostymulująco, z drugiej jednak hamują procesy autoagresji immunologicznej.

Gwiazdnica pospolita Stellaria media i przytulia czepna Galium aparine. Można przykładać świeże rozgniecione ziele na skórę lub stosować olej gwiazdnicowy (macerat olejowy). Korzystnie działa on po zmieszaniu z olejem nagietkowym (macerat) Oleum Calendulae.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.