Blog o Łuszczycy

Metody leczenia łuszczycy, badania nad łuszczycą, artykuły oraz informacje. Zapraszam do czytania i komentowania.

Blog o Łuszczycy - Metody leczenia łuszczycy, badania nad łuszczycą, artykuły oraz informacje. Zapraszam do czytania i komentowania.

Leczenie łuszczycy w okresie ciąży

Wśród większości Łuszczyków powszechnie wiadome jest, że łuszczyca jest chorobą dziedziczną dlatego wielu przyszłych rodziców zastanawia się, czy przekażą chorobę potomkowi. Istnieje taka możliwość – ale nie jest to pewnik: w przypadku, gdy chory jest jeden z rodziców, prawdopodobieństwo zarażenia dziecka łuszczycą wynosi 8-15%. Natomiast kiedy obydwoje rodziców jest chorych, ryzyko wzrasta – do 60%. Trzeba pamiętać, że geny to tylko czynnik, który daje predyspozycje do choroby ale dopiero w połączeniu z innymi czynnikami mogą wystąpić zmiany łuszczycowe. Dlatego osoby chorujące na łuszczycę nie powinny obawiać się ciąży.

łuszczyca jest chorobą dziedziczną dlatego wielu przyszłych rodziców zastanawia się, czy przekażą chorobę potomkowi.

Jak kobieta ma walczyć z chorobą w czasie ciąży?

To zależy od tego, jak organizm zareaguje na zmiany hormonalne i immunologiczne spowodowane rozwojem płodu. A może zareagować trojako: jak często bywa w przypadku łuszczycy nie ma pewników – stan skóry może się poprawić, pogorszyć lub pozostać niezmienny.

 

W przypadku konieczności interwencji farmakologicznej, wszystko zależy od okresu ciąży i stadium choroby. Na rynku dostępnych jest bardzo niewiele leków dostępnych dla kobiet ciężarnych. Pozostałe mogą powodować uszkodzenia płodu zwłaszcza, jeśli stosowane są w pierwszym trymestrze ciąży. Ze względu na silne działanie wielu leków sterydowych nie powinno się ich stosować ani w czacie ciąży, ani na kilka miesięcy przed.

Leczenie miejscowe również nie jest tak do końca bezpieczne ze względu na to, że specyfiki wchłaniają się przez skórę i docierają do płodu. Jak ognia należy unikać pochodnych witaminy A i D, choć te ostatnie w niektórych przypadkach są dopuszczalne w bardzo małych ilościach. Najbezpieczniejsze są emolienty – czyli środki o działaniu nawilżająco-wygładzającym. Wskazane są również kortykosterydy (hydrokortyzon), które w niewielkich ilościach można nakładać na niektóre części ciała. Wiąże się to niestety ze zwiększonym prawdopodobieństwem pojawienia się rozstępów. Dobrym rozwiązaniem dla kobiet w ciąży mogą się okazać także naturalne dermokosmetyki.

Z innych metod walki z łuszczycą dozwolone jest poddanie się promieniowaniu UVB, ewentualnie UVA (choć nie jest już to tak bezpieczne). Fotochemioterapia jest wykluczona – psolareny są bardzo szkodliwe dla płodu.

Nasilenie objawów łuszczycy w czasie ciąży należy do rzadkości. Najczęściej dochodzi w tym szczególnym czasie do remisji choroby. Aby zwiększyć prawdopodobieństwo, iż w ciągu tych wyjątkowych dziewięciu miesięcy łuszczyca nie da o sobie znać trzeba pamiętać o zdrowej diecie, częstym nawadnianiu organizmu, unikaniu stresu i przebywaniu na świeżym powietrzu.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Naturalne sposoby na pielęgnację skóry łuszczycowej

Ze względu na bardzo szybki podział komórek skóra osób chorych na łuszczycę wymaga ciągłego i bardzo intensywnego nawilżania. Zwykłe balsamy nie wystarczają, a podrażniona skóra wymaga bardzo łagodnych preparatów. Z tego powodu łuszczycy powinni stosować specjalne preparaty, które pokrótce przybliżymy w tym wpisie.

Szczególnie polecany jest olej z konopi, który ma silne działanie odbudowujące i regulujące procesy immunologiczne ze względu na tak zwane immunomodulatory.

Olej z nasion konopi ma silne działanie odbudowujące i regulujące procesy immunologiczne dlatego jest szczególnie wskazany dla Łuszczyków.

Poza tym często stosowane są: maść z nagietka, oliwa z oliwek, olej tamanu, lniany, z awokado, lnicznika siewnego, czy olejek manuki. Każdy z tych produktów działa trochę inaczej, a sekretem ich skuteczności są inne składniki, ale wszystkie nawilżają skórę, hamują podziały komórek – niezależnie od tego, czy podziały te są nadmierne, czy też patogenne. Działają również przeciwalergicznie, a niektóre z nich przeciwbólowo i przeciwobrzękowo.

Niektóre z tych preparatów są trudno dostępne, inne znajdziemy w każdej kuchni. Te, których tam nie ma powinniśmy znaleźć w aptece, drogerii lub w sklepach internetowych. Warto zwrócić także uwagę na naturalne dermokosmetyki, które posiadają w składzie powyższe skłądniki.

Przed zastosowaniem należy jednak skonsultować swój wybór z lekarzem lub farmaceutą, ze względu na to, że inne choroby mogą być przeciwwskazaniem do użycia danego specyfiku. Jednak z całej gamy dostępnych produktów, na pewno uda się dobrać coś odpowiedniego.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Ziołolecznictwo w walce z łuszczycą

We wpisie tym chcielibyśmy przybliżyć temat ziołolecznictwa stosowanego w łuszczycy.

Ziołolecznictwo to temat kontrowersyjny i zdania co do skuteczności tej formy leczenia są bardzo podzielone.

 

Leczenie ziołami jest stosunkowo drogie i ze względu na mało inwazyjne działanie – niezbyt skuteczne w poważniejszych przypadkach łuszczycy. Natomiast w łagodnym stadium choroby ziołolecznictwo może się okazać efektywne.

Poniżej lista ziół z krótkim opisem ich właściwości:

  • Łopian – picie naparu z korzeni jednorocznego łopianu oczyszcza krew, natomiast stosowanie miejscowe oczyszcza skórę.
  • Mniszek lekarski (mlecz) – codzienne picie w bardzo małych ilościach, kilka razy dziennie soku wyciśniętego z liści mleczu oczyszcza organizm.
  • Gwiazdnica pospolita lub przytulia czepna – zarówno jedne, jak i drugie zioło może być stosowane w trojakiej formie: jako sok, maść (czyli sok wymieszany z masłem) lub rozgniecione zioła przykładane bezpośrednio na skórę.
  • Wiesiołek – a właściwie olej z tej rośliny. Poprawia kondycję skóry oraz powoduje zanikanie zmian skórnych jednocześnie hamując powstawanie nowych.
  • Ołownik łatkowaty (kudzu) – działa przeciwalergicznie, przeciw wysiękowo i przeciwzapalnie, a jednocześnie sprzyja hamowaniu nadmiernego podziału komórek.
  • Koniczyna czerwona lub rdestowiec japoński/ostrokończysty – przyspiesza gojenie ran i powoduje hamowanie nadmiernego podziału komórek.

Należy jednak pamiętać, że używanie ziół w nadmiernych ilościach, przez zbyt długi czas lub w nieodpowiednich proporcjach nie dość, że może nie pomóc, to wręcz może zaszkodzić pacjentowi. Z tego powodu konieczna jest konsultacja z lekarzem przed zastosowaniem tej metody medycyny konwencjonalnej, która pomimo wielu wad może być skuteczną alternatywą dla leczenia tradycyjnego.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Domowe sposoby walki z łuszczycą

Walczyć z łuszczycą domowymi sposobami można dwojako: albo poprzez działania mające na celu łagodzenie stanów zapalnych skóry, albo poprzez zmianę stylu życia. W tym wpisie zajmiemy się tematem pielęgnacji skóry w celu łagodzenia objawów łuszczycy, a w kolejnych opiszemy jak przystosować w tym celu styl życia.

Fitoterapia, czyli ziołolecznictwo, to jeden z głównych domowych sposobów walki z łuszczycą, ale trudno rozpatrywać ją w kategoriach metod leczenia. Wiele zależy od stopnia zaawansowania choroby. Kuracja tego typu na pewno nie zaszkodzi, ale trzeba pamiętać zarówno o wizytach u lekarza, który doradzi, czy dane zioła rzeczywiście są wskazane, jak i o przyjmowaniu środków farmakologicznych.

Do ziół posiadających właściwości przeciwłuszczycowe należą: krwawnik, lipa, łopian, dziewanna, bluszczyk, arnika, pokrzywa, ogórecznik i uczep trójlistkowy.

Kolejnym popularnym specyfikiem jest galaretka wazelinowa lub glinka indiańska – produkty te poprzez zatrzymywanie wilgoci oczyszczają, wygładzają i regenerują skórę. Należy stosować je wraz z kremami nawilżającymi, najlepiej zaraz po ciepłej kąpieli, do której zaleca się użycie błota lub soli z Morza Martwego, soli siarczanowo-magnezowej lub owsianki.

Na rynku dostępne są różne naturalne kremy i preparaty z przeznaczeniem dla Łuszczyków. Najbardziej popularne to kremy kortyzonowe oraz te zawierające kwas salicylowy. O ile tych pierwszych nie należy nadużywać i stosować zbyt długo, ze względu na to, że organizm się uodparnia, o tyle kwas salicylowy spowalnia proces narastania naskórka, wygładza go i redukuje wielkość zmian, a tym samym łagodzi objawy – więcej o jego działaniu w poprzednich wpisach. Do smarowania można dodać mentol lub kamforę, które zredukują uczucie świądu.

Punktowo, na same zmiany można stosować miąższ aloesu, smołę węglową, okłady z kapusty i ocet winny. Aloesem smaruje się zmienione chorobowo miejsca i pozostawia aż do wchłonięcia. Smołę węglową należy stosować zgodnie z zaleceniami – trzeba liczyć się jednak z tym, że środek pozostawia plamy i ma dosyć intensywny zapach. Umyte, osuszone i podgrzane liście kapusty kładzione na zmiany łuszczycowe, a następnie zawijane w bandaż to niewygodna, ale popularna i skuteczna metoda. Octem winnym należy nasączyć gazę i przyłożyć ją na pół godziny w miejscu występowania plam – ocet to jeden z najefektywniejszych produktów naturalnych w walce z łuszczycą.

Na temat domowych sposobów walki z łuszczycą zdania są podzielone – jednak niezależnie od tego, czy jest się zwolennikiem, czy przeciwnikiem, trzeba pamiętać, że jedyne co można zrobić w przypadku leczenia tej choroby, to remisja zmian.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy – Dermokosmetyki

Kosmetyki dermatologiczne czyli tzw. dermokosmetyki stają się w Polsce coraz bardziej popularne. Czym tak właściwie są dermokosmetyki? Mogą one być stosowane zarówno w celach pielęgnacyjnych, wspomagających leczenie jak oraz leczących różne choroby skóry, w tym także łuszczycę.

Od środków pielęgnacyjnych dostępnych w drogeriach, dermokosmetyki różnią się siłą działania, brakiem substancji uczulających, zapachowych, barwników, czy konserwantów. Jednym słowem: są bardziej naturalne, mniej obciążające i lepiej przyswajalne przez organizm.

Ze względu na to, że proces produkcji przypomina bardziej sposób wytwarzania leków, niż kosmetyków, dermokosmetyki dostępne są głównie w aptekach. Warto w tym miejscu wspomnieć o możliwości zamówienia indywidualnego preparatu stworzonego według dokładnych zaleceń dermatologa, który po przebadaniu skóry „przepisuje” kosmetyk niczym lek na receptę.

Dobór odpowiedniego preparatu jest kwestią kluczową. Należy wcześniej skonsultować się z lekarzem, by uniknąć wyrzucenia pieniędzy w błoto. Podczas zakupów trzeba zachować ostrożność i zdrowy rozsądek – niedostosowanie produktu do rodzaju schorzenia i skóry może czasami prowadzić do tak zwanych stanów zapalnych na tle kosmetykogennym.

Dla osób chorych na łuszczycę przeznaczone są kosmetyki zawierające parafinę, olej sojowy lub arachidowy, wyciągi pszeniczne, substancje kojące, czy kompleksy zawierające takie związki chemiczne jak ceramidy, cholesterol, nienasycone kwasy tłuszczowe.

Czytając skład danego leku łuszczycy powinni zwrócić szczególną uwagę na obecność takich składników jak:

  • Glycol, który ma działanie przeciwświądowy,
  • Olej z ogórecznika lekarskiego regulujący wilgotność skóry, regenerująco-łagodzący ,
  • Olej z nasion lnianki – poprawia ogólną kondycję skóry,
  • Masło Karite – bogate w wit. A, E i F, zapewniające gładkość, jędrność, zdrowy i promienny koloryt,
  • Ichtiol mający działanie przeciwzapalne.

Osoba chorująca na łuszczycę musi pamiętać o systematycznym nawilżaniu skóry – niezależnie, od tego, czy jest obecnie w okresie wykwitu, czy remisji. Zaniedbanie tego obowiązku może skutkować nasileniem objawów w postaci zlewania się plam, swędzenia. Regularne stosowanie dermokosmetyków przyczynia się do łagodniejszych wysypów łuszczycowych oraz dłuższych okresów remisji.

Dermokosmetyki, ze względu na swoje właściwości: przyjemny zapach, małe ryzyko wystąpienia podrażnień oraz brak negatywnego wpływu na organizm chorego, doskonale sprawdzają się także w pielęgnacji skóry łuszczycowej u małych dzieci, których leczenie klasycznymi metodami może być uciążliwe.

Więcej informacji na temat tej nowatorskiej formy leczenia, znajdziecie Państwo na stronie dystrybutora najbardziej popularnej w Polsce marki dermokosmetyków na łuszczycę – dr Michaels.

Dermokosmetyki na łuszczycę, w zależności od przeznaczenia mogą być dostępne w formie maści, żelu lub toniku.
Źródło: http://drmichaels.com.pl

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Leczenie miejscowe łuszczycy – informacje ogólne

W większości przypadków leczenie łuszczycy zwyczajnej o niewielkim lub średnim stopniu nasilenia, polega na zastosowaniu terapii zewnętrznej w postaci leczenia miejscowego.

Leczenie miejscowe to zabiegi stosowane bezpośrednio na skórę mające poprawić jej stan, tj.  usunąć łuskę, zmniejszyć podrażnienie i stan zapalny, złagodzić świąd, zwiększyć nawilżenie i natłuszczenie skóry.

Leki zewnętrzne są dostępne w wielu postaciach, w wyborze odpowiedniej powinien pomóc lekarz dermatolog. Najczęściej spotykane leki zewnętrzne to kremy oraz maści, które nakłada się na miejsca objęte zmianami łuszczycowymi.

W zależności od lokalizacji zmian chorobowych należy dobrać odpowiedni preparat. Do leczenia zmian na tułowiu najlepszym wyborem będzie maść, na twarz i w fałdach skórnych – tonik oraz żel, a na owłosioną skórę głowy – lotion, balsam, tonik, żel lub szampon.

Zaleca się stosowanie leków miejscowych nawet trzy razy dziennie, efekty leczenia są wówczas lepsze, a czas terapii jest znacznie skrócony.

W leczeniu miejscowym bardzo ważna jest systematyczność oraz stosowanie się do zaleceń lekarza. Jak pokazują badania co czwarty pacjent z łuszczycą nie przestrzega lekarskich zaleceń poprawnego używania leków miejscowych. Najbardziej zdyscyplinowani chorzy to osoby strasze i ci, którzy mają mniej rozległe zmiany łuszczycowe. Najczęstszymi przyczynami braku stosowania się do zaleceń były: plamienie ubrania, tłusta konsystencja leku oraz nieprzyjemny zapach. Warto więc dobierać takie leki miejscowe, które nie będą zniechęcały chorego do kuracji.

W kolejnym wpisie, przedstawię poszczególne metody kuracji miejscowej.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Łuszczyca u dziecka – leczenie

Chore dziecko jak najszybciej powinien przebadać lekarz dermatolog i wyznaczyć odpowiednią do rodzaju łuszczycy kurację leczniczą. W trakcie leczenia, a także po jego zakończeniu trzeba postępować według scisłych wskazań specjalisty. Terapię należy rozpocząć w momencie wystąpienia zmian i stosować aż do całkowitego ich ustąpienia.

Możliwości terapii w przypadku łuszczycy u dzieci są dość ograniczone. Zastosowanie niektórych leków, oraz zbyt dużych dawek skutecznych w przypadku dorosłych pacjentów byłoby dla rozwijającego się organizmu zbyt obciążające. W praktyce stosuje się więc głównie preparaty do użytku zewnętrznego np. dermokosmetyki, które pomagają zmniejszyć widoczne na skórze zmiany. Stosuje się je miejscowo, bezpośrednio na naznaczone zmianami łuszczycowymi miejsca. Jednak skutecznie działają one jedynie w łagodnych i średnio ciężkich postaciach łuszczycy, w ciężkich przynoszą znikomy efekt.

Obok leczenia olbrzymie znaczenia ma codzienna pielęgnacja skóry, dbanie o jej odpowiednie nawilżenie, unikanie krępujących ubrań, zbyt silnego nasłonecznienia czy niewłaściwego obuwia – jest to bardzo istotne przy łuszczycy na palcach u stóp.

Bardzo ważne w przypadku leczenia dzieci jest wsparcie rodziny i psychologów. Niejednokrotnie cierpienia psychiczne są o wiele bardziej  poważniejsze od tych fizycznych. Widoczne miany łuszczycowe to często powód do stygmatyzowania chorych przez ich rówieśników. Może to doprowadzić do poważnych, negatywnych skutków psychospołecznych. Dlatego tak ważna jest akceptacja, odpowiednie wsparcie, oraz szybkie niwelowanie objawów choroby.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Postaci łuszczycy u dzieci

Wygląd zmian, ich umiejscowienie i dodatkowe objawy zależą od wieku dziecka. U dzieci mogą występować charakterystyczne tylko dla wieku dziecięcego postacie choroby, ale także niemal wszystkie inne jej rodzaje.

W okresie niemowlęcym i u małych dzieci najczęściej występuje tzw. łuszczycowe pieluszkowe zapalenie skóry. Pojawia się ona we wczesnych latach życia,  bardzo rzadko jednak objawia się tuż po urodzeniu. Zmiany zlokalizowane są na pośladkach – wywołane są przez drażniące skórę stolec i mocz. Zmiany pieluszkowe są trudne do zdiagnozowania – nie wyglądają jak typowa łuszczyca i dlatego lekarzowi często trudno jest określić czy jest to łuszczyca czy tylko zwykłe zapalenie skóry.

Kolejną typową odmianą łuszczycy wieku dziecięcego jest łuszczyca kropelkowa/grudkowa. Łuszczyca kropelkowa to niewielkie czerwone, łuszczące się zmiany w o kształtach przypominających krople, umiejscowione głównie na nogach, rękach oraz tułowiu, mogą jednak występować w innych lokalizacjach. Objawy pojawia się nagle bez wyraźnego czynnika wyzwalającego, czasami po zakażeniu gardła paciorkowcami. Wysypka zwykle utrzymuje się od kilku tygodni do kilku miesięcy. U niektórych dzieci przechodzi w grudki łuszczycowe, te mogą utrzymywać się przez czas nieokreślony. U dzieci, które mają skłonność do zapaleń migdałków, odmiana ta może się pojawić po każdym rzucie anginy.

Podobnie jak u dorosłych, często spotykaną formą łuszczycy wieku dziecięcego jest łuszczyca zwyczajna tzw. plackowata. Objawia się ona czerwonymi plackami, pokrytymi grubą i białą łuską, która wizualnie jest wyraźnie odgraniczona od zdrowej skóry. Więcej o łuszczycy zwyczajnej znajdziecie w naszych poprzednich wpisach.

U dzieci występują także cięższe przypadki łuszczycy, takie jak łuszczyca krostokowa i erytrodermia łuszczycowa. Więcej o łuszczycy krostkowej i erytrodemii łuszczycowej w naszych poprzednich wpisach.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

łuszczyca kropelkowa
źródło: luszczyca.info

 

 

 

 

 

Łuszczyca u dziecka – geneza choroby

Szacuje się, że ok 30% wszystkich przypadków zachorowań na łuszczycę w Polsce, obejmuje dzieci. Dane te, mogą być jednak zaniżone ponieważ diagnostyka choroby, szczególnie w przypadku bardzo małych dzieci oraz niemowląt, jest wyjątkowo trudna. Odmienna budowa i czynność skóry dziecka powodują, że zmiany mogą być diagnozowane jako wyprysk. Zdarza się także, iż rodzice nie szukają przyczyn zmian skórnych u dzieci, stąd spory odsetek młodocianych chorych jest niezdiagnozowany.

Łuszczyca stanowi ok 6% wszystkich przypadków zachorowań na choroby skóry, objawiających się do 16 roku życia. U młodzieży do 18 roku życia odsetek ten może wynosić nawet ok. 30%. Gdy choroba ujawnia się u niemowlaka, przed 2 rokiem życia niekorzystnie rokuje to na przebieg choroby, który zazwyczaj jest cięższy, z nawrotami, oraz z prawdopodobieństwem wystąpienia w przyszłości łuszczycy w postaci erytrodermicznej, stawowej oraz krostkowej.

Łuszczyca u dzieci zwykle ma podłoże genetyczne i występuje też u innych członków rodziny. Uważa się, iż ryzyko zachorowania dziecka w rodzinie zdrowej wynosi ok. 2%, gdy jedno z rodziców choruje na łuszczycę ok. 20%, a gdy oboje są łyszczykami ok. 50 – 70% . U bliźniąt monozygotycznych w 90% przypadków choroba dotyka oboje dzieci.

Sądzi się, iż u dzieci choroba wyzwalana lub nasilana jest głównie przez zakażenia: wirusowe, bakteryjne oraz robaczyce a zmiany łuszczycowe pojawiają się około od 10 do 20 dni po wystąpieniu infekcji.

Znaczącą rolę jako czynnika wyzwalającego odgrywają również drobne urazy, takie jak otarcia naskórka, skaleczenia, podrażnienia oraz ukąszenia owadów. Wówczas zmiany skórne pojawiają po około od 10 do 16 dni.

Czasami łuszczyca ujawnia się także po szczepieniach.

Czynnikiem wyzwalającym może być także przebyty stres, po ok 3 tygodniach od wystąpinia czynnika stresogennego dochodzi do wysiewu łuszczycy lub jej nasilenia.

Więcej o łuszczycy u dzieci napiszę w kolejnych wpisach.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

łuszczyca u dziecka
źródło: mamzdrowie.pl