Łuszczyca u dziecka – leczenie

Łuszczyca u dziecka – leczenie
Rate this post

Chore dziecko jak najszybciej powinien przebadać lekarz dermatolog i wyznaczyć odpowiednią do rodzaju łuszczycy kurację leczniczą. W trakcie leczenia, a także po jego zakończeniu trzeba postępować według scisłych wskazań specjalisty. Terapię należy rozpocząć w momencie wystąpienia zmian i stosować aż do całkowitego ich ustąpienia.

Możliwości terapii w przypadku łuszczycy u dzieci są dość ograniczone. Zastosowanie niektórych leków, oraz zbyt dużych dawek skutecznych w przypadku dorosłych pacjentów byłoby dla rozwijającego się organizmu zbyt obciążające. W praktyce stosuje się więc głównie preparaty do użytku zewnętrznego np. dermokosmetyki, które pomagają zmniejszyć widoczne na skórze zmiany. Stosuje się je miejscowo, bezpośrednio na naznaczone zmianami łuszczycowymi miejsca. Jednak skutecznie działają one jedynie w łagodnych i średnio ciężkich postaciach łuszczycy, w ciężkich przynoszą znikomy efekt.

Obok leczenia olbrzymie znaczenia ma codzienna pielęgnacja skóry, dbanie o jej odpowiednie nawilżenie, unikanie krępujących ubrań, zbyt silnego nasłonecznienia czy niewłaściwego obuwia – jest to bardzo istotne przy łuszczycy na palcach u stóp.

Bardzo ważne w przypadku leczenia dzieci jest wsparcie rodziny i psychologów. Niejednokrotnie cierpienia psychiczne są o wiele bardziej  poważniejsze od tych fizycznych. Widoczne miany łuszczycowe to często powód do stygmatyzowania chorych przez ich rówieśników. Może to doprowadzić do poważnych, negatywnych skutków psychospołecznych. Dlatego tak ważna jest akceptacja, odpowiednie wsparcie, oraz szybkie niwelowanie objawów choroby.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Postaci łuszczycy u dzieci

Postaci łuszczycy u dzieci
Rate this post

Wygląd zmian, ich umiejscowienie i dodatkowe objawy zależą od wieku dziecka. U dzieci mogą występować charakterystyczne tylko dla wieku dziecięcego postacie choroby, ale także niemal wszystkie inne jej rodzaje.

W okresie niemowlęcym i u małych dzieci najczęściej występuje tzw. łuszczycowe pieluszkowe zapalenie skóry. Pojawia się ona we wczesnych latach życia,  bardzo rzadko jednak objawia się tuż po urodzeniu. Zmiany zlokalizowane są na pośladkach – wywołane są przez drażniące skórę stolec i mocz. Zmiany pieluszkowe są trudne do zdiagnozowania – nie wyglądają jak typowa łuszczyca i dlatego lekarzowi często trudno jest określić czy jest to łuszczyca czy tylko zwykłe zapalenie skóry.

Kolejną typową odmianą łuszczycy wieku dziecięcego jest łuszczyca kropelkowa/grudkowa. Łuszczyca kropelkowa to niewielkie czerwone, łuszczące się zmiany w o kształtach przypominających krople, umiejscowione głównie na nogach, rękach oraz tułowiu, mogą jednak występować w innych lokalizacjach. Objawy pojawia się nagle bez wyraźnego czynnika wyzwalającego, czasami po zakażeniu gardła paciorkowcami. Wysypka zwykle utrzymuje się od kilku tygodni do kilku miesięcy. U niektórych dzieci przechodzi w grudki łuszczycowe, te mogą utrzymywać się przez czas nieokreślony. U dzieci, które mają skłonność do zapaleń migdałków, odmiana ta może się pojawić po każdym rzucie anginy.

Podobnie jak u dorosłych, często spotykaną formą łuszczycy wieku dziecięcego jest łuszczyca zwyczajna tzw. plackowata. Objawia się ona czerwonymi plackami, pokrytymi grubą i białą łuską, która wizualnie jest wyraźnie odgraniczona od zdrowej skóry. Więcej o łuszczycy zwyczajnej znajdziecie w naszych poprzednich wpisach.

U dzieci występują także cięższe przypadki łuszczycy, takie jak łuszczyca krostokowa i erytrodermia łuszczycowa. Więcej o łuszczycy krostkowej i erytrodemii łuszczycowej w naszych poprzednich wpisach.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

łuszczyca kropelkowa
źródło: luszczyca.info

 

 

 

 

 

Łuszczyca u dziecka – geneza choroby

Łuszczyca u dziecka – geneza choroby
Rate this post

Szacuje się, że ok 30% wszystkich przypadków zachorowań na łuszczycę w Polsce, obejmuje dzieci. Dane te, mogą być jednak zaniżone ponieważ diagnostyka choroby, szczególnie w przypadku bardzo małych dzieci oraz niemowląt, jest wyjątkowo trudna. Odmienna budowa i czynność skóry dziecka powodują, że zmiany mogą być diagnozowane jako wyprysk. Zdarza się także, iż rodzice nie szukają przyczyn zmian skórnych u dzieci, stąd spory odsetek młodocianych chorych jest niezdiagnozowany.

Łuszczyca stanowi ok 6% wszystkich przypadków zachorowań na choroby skóry, objawiających się do 16 roku życia. U młodzieży do 18 roku życia odsetek ten może wynosić nawet ok. 30%. Gdy choroba ujawnia się u niemowlaka, przed 2 rokiem życia niekorzystnie rokuje to na przebieg choroby, który zazwyczaj jest cięższy, z nawrotami, oraz z prawdopodobieństwem wystąpienia w przyszłości łuszczycy w postaci erytrodermicznej, stawowej oraz krostkowej.

Łuszczyca u dzieci zwykle ma podłoże genetyczne i występuje też u innych członków rodziny. Uważa się, iż ryzyko zachorowania dziecka w rodzinie zdrowej wynosi ok. 2%, gdy jedno z rodziców choruje na łuszczycę ok. 20%, a gdy oboje są łyszczykami ok. 50 – 70% . U bliźniąt monozygotycznych w 90% przypadków choroba dotyka oboje dzieci.

Sądzi się, iż u dzieci choroba wyzwalana lub nasilana jest głównie przez zakażenia: wirusowe, bakteryjne oraz robaczyce a zmiany łuszczycowe pojawiają się około od 10 do 20 dni po wystąpieniu infekcji.

Znaczącą rolę jako czynnika wyzwalającego odgrywają również drobne urazy, takie jak otarcia naskórka, skaleczenia, podrażnienia oraz ukąszenia owadów. Wówczas zmiany skórne pojawiają po około od 10 do 16 dni.

Czasami łuszczyca ujawnia się także po szczepieniach.

Czynnikiem wyzwalającym może być także przebyty stres, po ok 3 tygodniach od wystąpinia czynnika stresogennego dochodzi do wysiewu łuszczycy lub jej nasilenia.

Więcej o łuszczycy u dzieci napiszę w kolejnych wpisach.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

łuszczyca u dziecka
źródło: mamzdrowie.pl