Jak pielęgnować skórę z łuszczycą? cz.1

Jak pielęgnować skórę z łuszczycą? cz.1
Rate this post

Dziś kolejny wpis z cyklu podsumowującego podstawowe informacje, które bez wątpienia będą przydatne dla każdego „początkującego” Łuszczyka. Tym razem zajmiemy się tematyką pielęgnacji skóry łuszczycowej.

Autorytety w dziedzinie łuszczycy (m.in. dr Michael Tirant, twórca preparatów z seriiDr Michaels) podkreślają, że łuszczycy jako choroba genetyczna nie jest w pełni wyleczalna. Można jednak skutecznie minimalizować i eliminować jej objawy. Kluczem do sukcesu jest m.in. właściwa pielęgnacja skóry z łuszczycą.

W zależności od tego na jakich obszarach skóry występują zmiany chorobowe, codzienne zabiegi pielęgnacyjne będą wyglądać nieco inaczej.

I. Pielęgnacja skóry przy łuszczycy głowy

Pielęgnacja skóry głowy to przede wszystkim stosowanie odpowiednich szamponów i odżywek. Lepiej unikać szamponów do skóry normalnej, dostępnych w sklepach kosmetycznych i zastąpić je dermokosmetykami lub specjalistycznymi szamponami poleconymi przez lekarza dermatologa. Po każdym umyciu włosów trzeba je delikatnie osuszyć, ale należy unikać suszarki ustawionej na wysoką temperaturę. Osoby chore na łuszczycę głowy powinny zapomnieć także o lokówce, walkach czy prostownicy – zabiegi prostowania czy kręcenia włosów mogą wysuszać skórę głowy, podobnie jak zabieg trwałej ondulacji, wykonywany u fryzjera. Do szczotkowania najlepiej używać szczotki z miękkim włosiem, ale nie szczotkować włosów zbyt często. Ponadto po każdym myciu włosów trzeba pamiętać o dokładnym wytarciu skóry, zwłaszcza w okolicach uszu – najlepiej robić to delikatnym ręcznikiem.

II. Pielęgnacja skóry przy zmianach zlokalizowanych na dłoniach i stopach

Jeśli zmiany pojawią się na dłoniach, należy zachować szczególną ostrożność podczas sprzątania, mycia naczyń, nawet ścierania kurzu – warto zaopatrzyć się w specjalne bawełniane rękawiczki, które wewnątrz będą miały wkładkę winylową. Unikanie kontaktu z chemikaliami, smarami, olejami i detergentami to podstawa w pielęgnacji dłoni i stóp. Do codziennego mycia warto wykorzystać specjalne mydło, przeznaczone do skóry z łuszczycą. Po umyciu rąk czy stóp trzeba dokładnie wytrzeć skórę, szczególnie koncentrując się na końcówkach palców i paznokciach. Podczas wykonywania manikiuru i pedikiuru trzeba dołożyć starań, by nie uszkodzić skóry wokół paznokci. Dodatkowo, żeby złagodzić objawy łuszczycy na stopach warto moczyć je trzy razy dziennie w słonej wodzie przez 10 minut, po każdej takiej kąpieli dokładnie osuszając stopy. Jeśli na skórę dłoni i stóp aplikujemy krem czy balsam, warto pamiętać, by używać niewielkiej ilości kosmetyku, a jeśli dokładnie się nie wchłonie – po kilku minutach od aplikacji usunąć jego nadmiar.

Wkrótce druga część poradnika.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Łuszczyca skóry – jak leczyć? cz3

Łuszczyca skóry – jak leczyć? cz3
Rate this post

Poniżej trzecia i zarazem ostatnia część wpisu przygotowanego na podstawie artykułu „Łuszczyca skóry: współczesne możliwości terapii”.  Artykuł zawiera stosunkowo rzetelne podsumowanie aktualnych trendów w leczeniu łuszczycy skóry.

Z częścią pierwszą możecie zapoznać się tu: Łuszczyca skóry – jak leczyć? cz1 

Część druga wpisu dostępna jest tu: Łuszczyca skóry – jak leczyć? cz2

(…)Kolejną metodą stosowaną z powodzeniem w terapii łuszczycy jest fototerapia. Polega ona na poddawaniu zmian łuszczycowych działaniu promieniowania ultrafioletowego w monoterapii lub w skojarzeniu z podawanymi lekami. Wybór tej opcji leczenia powoduje niewielki wzrost ryzyka zachorowania na raka skóry. Ponadto podczas stosowania fototerapii nie należy włączać takich środków farmakologicznych jak metotreksat czy cyklosporyna A, z uwagi na wzajemne znoszenie się efektów terapeutycznych obu metod leczenia oraz na zwiększone ryzyko rozwoju choroby nowotworowej skóry

W przypadku rozległych zmian łuszczycowych zastosowanie znajdują środki działające wewnątrzustrojowo. Jednym z obecnie stosowanych leków jest metotreksat, który zaburza cykl życiowy komórek, w tym komórek odpowiedzialnych za wyzwolenie objawów łuszczycy. Terapia z zastosowaniem metotreksatu niesie za sobą ryzyko wystąpienia skutków ubocznych w postaci: nudności, wypadania włosów, podwyższenia wartości enzymów wątrobowych, zahamowania czynności szpiku kostnego. Stosowany w dużych dawkach może uszkadzać nerki. Podczas terapii należy zatem kontrolować wartości enzymów wątrobowych oraz morfologię krwi. Ponadto wskazane jest jednoczesne stosowanie kwasu foliowego, ponieważ lek ten działa do niego przeciwstawnie.

Kolejnym ze stosowanych leków działających ogólnoustrojowo jest cyklosporyna, która hamuje reakcje immunologiczne i modyfikuje reakcje zapalne w organizmie. Nie należy jej jednak stosować u pacjentów z nadwrażliwością na ten lek, z chorobami nerek lub wątroby oraz z opornym na leczenie nadciśnieniem.

W przypadku wyczerpania dotychczasowych możliwości terapeutycznych alternatywne bywa zastosowanie środków z grupy tzw. leków biologicznych, będących inhibitorami cząsteczek naturalnie występujących w organizmie. W leczeniu łuszczycy stosuje się m.in. efalizumab i etanercept, których działanie także hamuje układ immunologiczny. Zarówno w przypadku jednego, jak i drugiego leku wykazano efektywność działania, jednak koszty leczenia są wysokie.

Podsumowanie

Współczesna medycyna oferuje szereg możliwości terapeutycznych w leczeniu i kontrolowaniu łuszczycy. W wyborze właściwej terapii należy kierować się natężeniem objawów, stanem ogólnym oraz preferencjami pacjenta. Trzeba także pamiętać, że jednym z czynników wyzwalających chorobę jest stres, dlatego duży nacisk kładzie się także na wsparcie psychologiczne pacjentów, co w połączeniu z właściwie prowadzoną terapią znacznie poprawia wyniki leczenia.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Łuszczyca skóry – jak leczyć? cz2

Łuszczyca skóry – jak leczyć? cz2
Rate this post

Poniżej druga część wpisu przygotowanego na podstawie artykułu „Łuszczyca skóry: współczesne możliwości terapii” opublikowanego jakiś czas temu przez portal Polska Kosmetologia i Kosmetyka. Artykuł zawiera stosunkowo rzetelne podsumowanie aktualnych trendów w leczeniu łuszczycy skóry. Część pierwsza we wpisie poniżej, lub pod linkiem: Łuszczyca skóry – jak leczyć? cz1 

(…) Do leczniczych środków redukujących zalicza się preparaty zawierające glikokortykosteroidy, witaminę D3, retinoidy oraz cygnolinę.

Maści zawierające glikokortykosteroidy działają przeciwzapalnie, tłumiąc układ immunologiczny. Pomimo dobrej i szybkiej odpowiedzi, przy dłuższym stosowaniu środków redukujących mogą wystąpić skutki uboczne w postaci ścieńczenia skóry, zakażenia czy rozstępów, dlatego sterydy należy stosować w niewielkich ilościach, tylko na małych obszarach skóry zmienionej chorobowo oraz możliwie jak najkrócej.

Preparaty zawierające witaminę D3 dobrze redukują zmiany skórne. Do najczęstszych działań ubocznych należy świąd skóry. Niektóre badania wskazują, że długotrwałe stosowanie witaminy D3 może prowadzić do wzrostu poziomu wapnia w  organizmie, jednak jest to niezwykle rzadkie powikłanie. Badania wykazały, że preparaty tej witaminy w połączeniu z zewnętrzną terapią  kortykosteroidami są bardziej efektywne.

Retinoidy, czyli pochodne witaminy A, dobrze redukują zmiany skórne i stanowią alternatywę dla leczenia sterydami, ponieważ charakteryzują się brakiem ubocznych działań, które wykazują glikokortykosteroidy, jednak czas ich stosowania jest dłuższy. Częstym działaniem ubocznym ich stosowania jest podrażnienie skóry oraz nadwrażliwość na światło słoneczne. Zwiększa się także ryzyko wad wrodzonych u płodu, dlatego retinoidów nie należy stosować w ciąży.

Cygnolina jest preparatem przeciwdziałającym postępowi łuszczycy. Występuje w postaci kremów, past oraz maści. Do działań niepożądanych zalicza się pieczenie i zaczerwienienie skóry, a także barwienie jasnych włosów, ubrań czy pościeli.

Dalszą część artykułu przedstawię w kolejnym wpisie.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Łuszczyca skóry – jak leczyć? cz1

Łuszczyca skóry – jak leczyć? cz1
Rate this post

Poniżej pierwsza część wpisu przygotowanego na podstawie artykułu „Łuszczyca skóry: współczesne możliwości terapii.” opublikowanego niedawno przez portal Polska Kosmetologia i Kosmetyka. Artykuł zawiera stosunkowo rzetelne podsumowanie aktualnych trendów w leczeniu łuszczycy skóry. Zapraszam do lektury.

(…) Podstawą uzyskania właściwego efektu leczniczego jest odpowiednia edukacja pacjenta w zakresie przyczyn choroby, czynników zaostrzających oraz konieczności stałej samokontroli. W zależności od stopnia nasilenia choroby stosuje się farmakologiczne leczenie zewnętrzne, fototerapię lub farmakologiczne leczenie ogólnoustrojowe. Leczenie zewnętrzne uwzględnia kąpiele w roztworach soli, stosowanie środków nawilżających, maści złuszczające, smołę węglową, a także tzw. preparaty redukujące. Sposób leczenia zewnętrznego jest także uzależniony od czasu, jaki pacjent może na nie poświęcić. Najlepsze efekty uzyskuje się, stosując terapię kilkukrotnie w ciągu dnia. Stosowanie emolientów, kąpieli poprawiających stan skóry, odpowiedniej suplementacji witamin oraz właściwej diety jest określane mianem leczenia wspomagającego, które stanowi bazę do wdrożenia metod typowo farmakologicznych i odgrywa rolę w utrzymaniu stanu remisji choroby.

Maści o charakterze złuszczającym zawierające salicylany, mocznik oraz siarkę w różnych proporcjach pomagają zmiękczyć i usunąć łuski. Środki nawilżające i kąpiele w roztworach siarczanu magnezu powodują zmniejszenie świądu i podobnie jak salicylany wspomagają usuwanie łusek. Ponadto stosowanie środków nawilżających zatrzymuje wodę, dzięki czemu hamowane jest nadmierne łuszczenie się skóry. Oprócz siarczanu magnezu w kąpielach można stosować oliwki, sól Epsom i sól z Morza Martwego. W celu utrzymania odpowiedniego poziomu nawilżenia skóry zaleca się wcieranie kremów nawilżających oraz oliwek zaraz po wyjściu z wody. Emolienty to preparaty trwale nawilżające skórę, w których skład wchodzą najczęściej tłuszcze i kwasy tłuszczowe, a czasem polialkohole, lanolina i/lub wazelina. Po aplikacji emolientu i jego wchłonięciu dochodzi do blokowania kanałów odprowadzających wodę ze skóry. Ponadto środki te są hydrofilne, tzn. pochłaniają wilgoć z otoczenia, co powoduje, że skóra pacjenta jest stale nawilżona. Na wyniki leczenia oraz na podtrzymanie remisji wpływa także odpowiednia dieta. W celu wygaszenia reakcji zapalnej, będącej podstawą choroby, stosowana jest suplementacja wielonienasyconych kwasów tłuszczowych. Istotne jest także dostarczanie organizmowi witaminy D – szczególnie naturalnego pochodzenia, m.in. z mleka, żółtego sera, tuńczyka, dorsza, łososia.(…)

Dalszą część artykułu przedstawię w kolejnym wpisie.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Dlaczego Łuszczycy nie stosują leków zgodnie z zaleceniami lekarskimi?

Dlaczego Łuszczycy nie stosują leków zgodnie z zaleceniami lekarskimi?
Rate this post

W poprzednich wpisach opisałem wyniki badań, z których wynikało, że aż ok 30 – 40% pacjentów z łuszczycą nie stosuje się do zaleceń terapeutycznych od lekarzy. Warto podkreślić jeszcze raz, iż skuteczność danej opcji leczniczej zależy nie tylko od odpowiedniego doboru preparatu leczniczego, ale również, i to w dużym stopniu, od poprawności jego stosowania. Trudno oczekiwać poprawy klinicznej, gdy lek jest w ogóle niepobierany lub jego podawanie zostało samowolnie zmodyfikowane przez pacjenta.

Dlaczego więc chorzy na łuszczycę nie stosują się do zaleceń lekarskich? W badaniach opublikowanych przez Van de Kerkhof’a i wsp. za najczęstszą przyczynę odmiennego aplikowania leków uważają preferencje chorych do jednorazowego w ciągu doby stosowania maści/kremów (38%). W badanej przez nich grupie, na kolejnych pozycjach znalazły się następujące argumenty:

  • zbyt tłusty preparat (11%),
  • brak zadowalającej skuteczności (6%),
  • lepszy efekt terapeutyczny od spodziewanego (po 6%).

Rezultaty badań przeprowadzone przez polskich naukowców były podobne: wśród pacjentów konsystencja leku również odgrywała znaczną rolę. Odmiennie, chorzy dodatkowo uskarżali się na plamienie ubrania oraz nieprzyjemny zapach leku. Jak przypuszczają autorzy badania – różnice te wynikać mogły z nieco odmiennego podejścia do leczenia miejscowego łuszczycy w polskiej grupie chorych i wśród pacjentów holenderskich. Najprawdopodobniej większy odsetek naszych chorych stosujących preparaty cygnoliny, substancji mogącej plamić ubrania i mającej specyficzny zapach, mógł warunkować obserwowane rozbieżności.

Inni autorzy sugerują, że przyczyną nieścisłego wypełniania zaleceń lekarskich co do stosowania poszczególnych leków, szczególnie w chorobach o przewlekłym i nawrotowym przebiegu jak łuszczyca, mogą być takie czynniki, jak brak zrozumienia naturalnego przebiegu schorzenia, brak wystarczającej wiedzy o leczeniu danej jednostki chorobowej, obawa przed stosowaniem niektórych grup leków (np. miejscowych preparatów kortykosteroidowych) oraz wysoki koszt terapii.

W związku z powyższym jak zauważają autorzy artykułu, wydaje się  że poprawa obecnego stanu możliwa jest między innymi przez intensyfikację specjalnie przeprowadzanych akcji edukacyjnych, które powinny być adresowane szczególnie do grona młodszych chorych i tych o cięższy przebiegu choroby.W wielu badaniach wykazano ich korzystny efekt na wzrost odsetka chorych stosujących się do leczniczych zaleceń lekarskich.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Czy chorzy na łuszczycę stosują leki zgodnie z zaleceniami lekarskimi? cz.2

Czy chorzy na łuszczycę stosują leki zgodnie z zaleceniami lekarskimi? cz.2
Rate this post

W poprzednim wpisie zaprezentowałem wyniki badań, przeprowadzonych przez Annę Zaleską i Jacka Szepietowskiego, opublikowanych w magazynie Dermatologia Kliniczna, w artykule Leczenie miejscowe łuszczycy: czy chorzy stosują leki zgodnie z zaleceniami lekarskimi?. W temacie, warto także przytoczyć dalszą cześć artykułu, w której autorzy odnoszą się do wcześniej przeprowadzonych badań na ten temat.

Autorzy tekstu przypominają, że skuteczność danej opcji leczniczej zależy nie tylko od odpowiedniego doboru preparatu leczniczego, ale również, i to w dużym stopniu, od poprawności jego stosowania. Trudno oczekiwać poprawy klinicznej, gdy lek jest w ogóle niepobierany lub jego podawanie zostało samowolnie zmodyfikowane przez pacjenta.

Jednakże jak pokazują zacytowane przez autorów badania,  przeprowadzone na terenie Wielkiej Brytanii, aż 39% pacjentów z łuszczycą nie stosowało się do zaleceń terapeutycznych. Byli to chorzy z bardziej nasilonymi zmianami chorobowymi, młodsi, oraz ci, u których łuszczyca pojawiła się we wczeœśniejszym okresie życia – podobne zależności występowały w innych badaniach na ten temat. Ponadto chorzy ci, w istotnie większym odsetku podawali niekorzystny wpływ choroby na ich stan psychiczny.

Kolejne cytowane w artykule badania, tym razem autorów holenderskich również jednoznacznie sugerują problemy terapeutyczne wynikające z braku stosowania się chorych na łuszczycę do wskazań lekarskich. Stwierdzili oni, że zalecenie dwukrotnego w ciągu dnia aplikowania leków miejscowych wypełniane było jedynie przez 33% pacjentów, a jednokrotnego przez nieznacznie większą grupę 39% .

Ta sama grupa badawcza w innym opracowaniu zwróciła uwagę, że realizowanie przez pacjentów zaleceń lekarskich odnośœnie do stosowania leczenia miejscowego łuszczycy było gorsze niż innych form terapii. Dotyczyło to przede wszystkim długośœci leczenia, w mniejszym stopniu iloœści aplikowanych preparatów.

W kolejnym wpisie przedstawię zaproponowane przez autorów tekstu wytłumaczenie, dlaczego tak wielu pacjentów nie stosuje się do zaleceń lekarskich.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Czy chorzy na łuszczycę stosują leki zgodnie z zaleceniami lekarskimi?

Czy chorzy na łuszczycę stosują leki zgodnie z zaleceniami lekarskimi?
Rate this post

W dzisiejszym wpisie chciałby podzielić się z wami wnioskami z ciekawego artykułu: Leczenie miejscowe łuszczycy: czy chorzy stosują leki zgodnie z zaleceniami lekarskimi?„, prezentującego wyniki badań, przeprowadzonych przez Annę Zaleską i Jacka Szepietowskiego z AM we Wrocławiu. Artykuł znalazłem ostatnio w magazynie Dermatologia Kliniczna (2004, 6 (2): 85-88).

Opisane w artykule badanie, miało na celu dokonanie analizy leczenia miejscowego łuszczycy, i odpowiedzi na pytanie: czy chorzy na łuszczycę przestrzegają zaleceń lekarskich przy używaniu leków miejscowych, a jeśli nie stosują się do zaleceń – dlaczego.

Badaniami objęto 109 chorych: 43 kobiety i 66 mężczyzn, hospitalizowanych z powodu zaostrzenia choroby w Klinice Dermatologii AM we Wrocławiu. Wiek chorych wynosił od 17 do 85 lat. 93 osoby (85,3%) chorowały na łuszczycę zwykłą, a 16 (14,7%) na łuszczycę stawową. Wœród przebadanych chorych na w ostatnich 3 miesiącach poprzedzających badanie wszyscy pacjenci posiadali i leczyli zmiany łuszczycowe na skórze gładkiej: tułowia i kończyn. Ponadto 97 chorych (89%) miało również zmiany zlokalizowane w obrębie owłosionej skóry głowy.U wszystkich pacjentów leki miejscowe zalecono stosować na zmienioną chorobowo powierzchnię skóry 2 razy dziennie, rano i wieczorem.

Nie ukrywam, że wyniki badania były dla mnie zaskoczeniem: 28 osób ze 109 (25,7%) nie stosowało si ę regularnie do zaleceń i używało preparatów miejscowych jedynie raz dziennie wieczorem. Warto przypomnieć, że byli to pacjenci hospitalizowani, przypuszczam że u osób leczących się w domu odsetek ten może być znacznie większy, a przecież systematyczność i konsekwencja jest jednym z najważniejszych wyznaczników leczenia objawów łuszczycy.

Za najczęstszą przyczynę porannego odstawienia leku chorzy uznali plamienie ubrania (78,5%) oraz tłustą konsystencję leku (71,4%). Za nieprzyjemnym zapachem leku opowiedziało się 57,1% pacjentów.

W kolejnym wpisie postaram się wrócić do tematu, mile widziane będą wasze uwagi w komentarzach (nie jest wymagana rejestracja).

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Ogólne leczenie łuszczycy – Sulfasalazyna

Ogólne leczenie łuszczycy – Sulfasalazyna
Rate this post

Sulfasalazyna jest inhibitorem lipooksygenazowego szlaku przemian kwasu arachidonowego w neutrofilach i hamuje wytwarzanie leukotrienów 5-HETE i 5,12-diHETE.

240px-Sulfasalazine.svg
Sulfasalazyna lek z grupy sulfonamidów o działaniu przeciwzapalnym i przeciwreumatycznym.

Sulfasalazyna wykazuje szczególnie korzystne działanie w łuszczycy stawowej, ale może być także stosowana w łuszczycy zwykłej jako lek wspomagający razem z terapią miejscową; zaobserwowano pozytywny wpływ zarówno na zmniejszenie nasilenia dolegliwości stawowych jak i skórnych.

Sulfasalazynę podaje się początkowo w dawce 1 g, stopniowo zwiększając ją do 3 g. Jest lekiem dobrze tolerowanym, objawy uboczne są rzadkie, czas podawania około 2 lat. W Polsce lek często jest stosowany, na świecie oceniany różnie. Niektórzy autorzy wręcz negują istotny wpływ sulfasalazyny na zmiany stawowe.

Działania niepożądane:

  • ze strony układu pokarmowego

  • mdłości i wymioty

  • bóle brzucha

  • brak apetytu

  • uszkodzenie wątroby

  • ze strony układu krwionośnego

  • niedokrwistość makrocytarna z powodu niedoboru kwasu foliowego

  • leukopenia

  • trombocytopenia

  • agranulocytoza

  • ze strony skóry

  • wysypki

Ze względu na możliwość wystąpienia skutków ubocznych, u chorych konieczna jest okresowa kontrola funkcji wątroby, nerek i morfologii krwi.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Naturalne sposoby na pielęgnację skóry łuszczycowej

Naturalne sposoby na pielęgnację skóry łuszczycowej
Rate this post

Ze względu na bardzo szybki podział komórek skóra osób chorych na łuszczycę wymaga ciągłego i bardzo intensywnego nawilżania. Zwykłe balsamy nie wystarczają, a podrażniona skóra wymaga bardzo łagodnych preparatów. Z tego powodu łuszczycy powinni stosować specjalne preparaty, które pokrótce przybliżymy w tym wpisie.

Szczególnie polecany jest olej z konopi, który ma silne działanie odbudowujące i regulujące procesy immunologiczne ze względu na tak zwane immunomodulatory.

Olej z nasion konopi ma silne działanie odbudowujące i regulujące procesy immunologiczne dlatego jest szczególnie wskazany dla Łuszczyków.

Poza tym często stosowane są: maść z nagietka, oliwa z oliwek, olej tamanu, lniany, z awokado, lnicznika siewnego, czy olejek manuki. Każdy z tych produktów działa trochę inaczej, a sekretem ich skuteczności są inne składniki, ale wszystkie nawilżają skórę, hamują podziały komórek – niezależnie od tego, czy podziały te są nadmierne, czy też patogenne. Działają również przeciwalergicznie, a niektóre z nich przeciwbólowo i przeciwobrzękowo.

Niektóre z tych preparatów są trudno dostępne, inne znajdziemy w każdej kuchni. Te, których tam nie ma powinniśmy znaleźć w aptece, drogerii lub w sklepach internetowych. Warto zwrócić także uwagę na naturalne dermokosmetyki, które posiadają w składzie powyższe skłądniki.

Przed zastosowaniem należy jednak skonsultować swój wybór z lekarzem lub farmaceutą, ze względu na to, że inne choroby mogą być przeciwwskazaniem do użycia danego specyfiku. Jednak z całej gamy dostępnych produktów, na pewno uda się dobrać coś odpowiedniego.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy – Dermokosmetyki

Substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy – Dermokosmetyki
Rate this post

Kosmetyki dermatologiczne czyli tzw. dermokosmetyki stają się w Polsce coraz bardziej popularne. Czym tak właściwie są dermokosmetyki? Mogą one być stosowane zarówno w celach pielęgnacyjnych, wspomagających leczenie jak oraz leczących różne choroby skóry, w tym także łuszczycę.

Od środków pielęgnacyjnych dostępnych w drogeriach, dermokosmetyki różnią się siłą działania, brakiem substancji uczulających, zapachowych, barwników, czy konserwantów. Jednym słowem: są bardziej naturalne, mniej obciążające i lepiej przyswajalne przez organizm.

Ze względu na to, że proces produkcji przypomina bardziej sposób wytwarzania leków, niż kosmetyków, dermokosmetyki dostępne są głównie w aptekach. Warto w tym miejscu wspomnieć o możliwości zamówienia indywidualnego preparatu stworzonego według dokładnych zaleceń dermatologa, który po przebadaniu skóry „przepisuje” kosmetyk niczym lek na receptę.

Dobór odpowiedniego preparatu jest kwestią kluczową. Należy wcześniej skonsultować się z lekarzem, by uniknąć wyrzucenia pieniędzy w błoto. Podczas zakupów trzeba zachować ostrożność i zdrowy rozsądek – niedostosowanie produktu do rodzaju schorzenia i skóry może czasami prowadzić do tak zwanych stanów zapalnych na tle kosmetykogennym.

Dla osób chorych na łuszczycę przeznaczone są kosmetyki zawierające parafinę, olej sojowy lub arachidowy, wyciągi pszeniczne, substancje kojące, czy kompleksy zawierające takie związki chemiczne jak ceramidy, cholesterol, nienasycone kwasy tłuszczowe.

Czytając skład danego leku łuszczycy powinni zwrócić szczególną uwagę na obecność takich składników jak:

  • Glycol, który ma działanie przeciwświądowy,
  • Olej z ogórecznika lekarskiego regulujący wilgotność skóry, regenerująco-łagodzący ,
  • Olej z nasion lnianki – poprawia ogólną kondycję skóry,
  • Masło Karite – bogate w wit. A, E i F, zapewniające gładkość, jędrność, zdrowy i promienny koloryt,
  • Ichtiol mający działanie przeciwzapalne.

Osoba chorująca na łuszczycę musi pamiętać o systematycznym nawilżaniu skóry – niezależnie, od tego, czy jest obecnie w okresie wykwitu, czy remisji. Zaniedbanie tego obowiązku może skutkować nasileniem objawów w postaci zlewania się plam, swędzenia. Regularne stosowanie dermokosmetyków przyczynia się do łagodniejszych wysypów łuszczycowych oraz dłuższych okresów remisji.

Dermokosmetyki, ze względu na swoje właściwości: przyjemny zapach, małe ryzyko wystąpienia podrażnień oraz brak negatywnego wpływu na organizm chorego, doskonale sprawdzają się także w pielęgnacji skóry łuszczycowej u małych dzieci, których leczenie klasycznymi metodami może być uciążliwe.

Więcej informacji na temat tej nowatorskiej formy leczenia, znajdziecie Państwo na stronie dystrybutora najbardziej popularnej w Polsce marki dermokosmetyków na łuszczycę – dr Michaels.

Dermokosmetyki na łuszczycę, w zależności od przeznaczenia mogą być dostępne w formie maści, żelu lub toniku.
Źródło: http://drmichaels.com.pl

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.