Substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy – cygnolina

Substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy – cygnolina
Rate this post

Substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy c.d.

Cygnolina

Cygnolina jest stosunkowo skutecznym środkiem na zwalczanie objawów łuszczycy, stosowanym od 1877 roku. Otrzymuje się ją z kory drzewa występującego wyłącznie w Ameryce Południowej. Preparaty zawierające cygnolinę są przeznaczone do leczenia zmian o typie łuszczycy zwykłej o stacjonarnym przebiegu.

Terapia cyngoliną zalecana jest głównie w warunkach szpitalnych. Zazwyczaj leczenie zaczyna się od zastosowania minimalnego stężenia cygnoliny. Preparat powinien być aplikowany jedynie na chorobowo zmienioną skórę, ponieważ może powodować uszkodzenie zdrowej skóry. Stężenie stosowanej cygnoliny może być zwiększane raz w tygodniu, aż do momentu uzyskania całkowitej redukcji zmian na skórze. Leczona skóra przybiera fioletowy/brązowy kolor, który zacznie zanikać po zakończeniu leczenia.

Cygnolinę stosuje się wg tzw. minutowej metody terapii: maści o stężeniu 0.1-0.5-1.0-2.0% nakłada się na zmiany skórne na ściśle określony czas nie przekraczający zwykle 2 godzin, czas aplikacji to zazwyczaj ok 30-minut, chyba, że lekarz zaleci inaczej.  Po aplikacji należy wziąć prysznic lub kąpiel w ciepłej wodzie i dokładnie zmyć powierzchnię skóry wodą z mydłem.

Nie należy stosować maści zawierających cygnolinę na zmiany wysiewne, podrażnione, erytrodermiczne lub wysiękowe ponieważ może to doprowadzić do pogorszenia zmian.

W kolejnym wpisie zaprezentuję pozostałe substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy – dziekcie i kwas salicylowy

Substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy – dziekcie i kwas salicylowy
Rate this post

Do leczenia miejscowego łuszczycy wykorzystuje się głównie różnego rodzaju maści, żele oraz kremy. Tego typu preparaty, zawierają w swoim składzie odpowiednie substancje, które przyczyniają się do łagodzenia oraz likwidacji widocznych objawów choroby. Należy jednak pamiętać, iż w zależności od wielu czynników indywidualnych, substancje lecznicze mogą być mniej lub bardziej skuteczne, a w niektórych przypadkach ich stosowanie w ogóle nie przyniesie porządanych rezultatów. Chory powinien więc eksperymentować z różnymi metodami leczenia, i pozostać przy tej, która w jego przypadku sprawdzi się najlepiej.

Substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy to:

 

Dziegcie

Dziegcie należą do najstarszych sposobów leczenia łuszczycy. Mechanizm działania tej grupy leków polega na hamowaniu procesów oddychania tkankowego, dzięki czemu następuje zmniejszenie liczby podziałów mitotycznych w warstwie podstawnej naskórka.

Dziegcie są produktem destylacji różnych gatunków drewna oraz węgla kamiennego. Charakteryzują się ciemnym zabarwieniem i nieprzyjemnym zapachem. Nowoczesne preparaty dziegciowe są wynikiem wybiórczej destylacji, która pozbawia je tych frakcji węglowodorów, które są odpowiedzialne za nieprzyjemny zapach i ciemny kolor.

Dziegcie mogą wysuszać skórę. Należy używać środka nawilżającego, aby zniwelować efekt suchości skóry. Aby zapobiegać powstawaniu plam na odzieży, należy pozwolić, aby lek wyschnął na powierzchni skóry, zanim nałożymy ubranie. Rezultaty leczenia są często widoczne już po kilku tygodniach, ale optymalny efekt może być osiągnięty dopiero po 2 miesiącach

 

Kwas salicylowy

Preparaty zawierające kwas salicylowy są szczególnie wskazane na początku leczenia w razie znacznego nawarstwienia łusek na powierzchni zmian. Obecność grubej warstwy rogowej uniemożliwia penetrację leków do żywych warstw naskórka. Zwykle stosuje się kwas salicylowy w postaci maści lub oleju w stężeniu 3-5-10%, silniejsze stężenia mogą podrażniać skórę, jeżeli preparat pozostaje na niej zbyt długo. Kwas salicylowy w czystej formie przejawia stosunkowo słabe działanie, jednak w nowej generacji preparatów na bazie kwasu,  w połączeniu z innymi składnikami, daje bardzo dobre efekty terapeutyczne.

W kolejnym wpisie zaprezentuję pozostałe substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Leczenie miejscowe łuszczycy – informacje ogólne

Leczenie miejscowe łuszczycy – informacje ogólne
Rate this post

W większości przypadków leczenie łuszczycy zwyczajnej o niewielkim lub średnim stopniu nasilenia, polega na zastosowaniu terapii zewnętrznej w postaci leczenia miejscowego.

Leczenie miejscowe to zabiegi stosowane bezpośrednio na skórę mające poprawić jej stan, tj.  usunąć łuskę, zmniejszyć podrażnienie i stan zapalny, złagodzić świąd, zwiększyć nawilżenie i natłuszczenie skóry.

Leki zewnętrzne są dostępne w wielu postaciach, w wyborze odpowiedniej powinien pomóc lekarz dermatolog. Najczęściej spotykane leki zewnętrzne to kremy oraz maści, które nakłada się na miejsca objęte zmianami łuszczycowymi.

W zależności od lokalizacji zmian chorobowych należy dobrać odpowiedni preparat. Do leczenia zmian na tułowiu najlepszym wyborem będzie maść, na twarz i w fałdach skórnych – tonik oraz żel, a na owłosioną skórę głowy – lotion, balsam, tonik, żel lub szampon.

Zaleca się stosowanie leków miejscowych nawet trzy razy dziennie, efekty leczenia są wówczas lepsze, a czas terapii jest znacznie skrócony.

W leczeniu miejscowym bardzo ważna jest systematyczność oraz stosowanie się do zaleceń lekarza. Jak pokazują badania co czwarty pacjent z łuszczycą nie przestrzega lekarskich zaleceń poprawnego używania leków miejscowych. Najbardziej zdyscyplinowani chorzy to osoby strasze i ci, którzy mają mniej rozległe zmiany łuszczycowe. Najczęstszymi przyczynami braku stosowania się do zaleceń były: plamienie ubrania, tłusta konsystencja leku oraz nieprzyjemny zapach. Warto więc dobierać takie leki miejscowe, które nie będą zniechęcały chorego do kuracji.

W kolejnym wpisie, przedstawię poszczególne metody kuracji miejscowej.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.