Substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy – Smoły węglowe

Substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy – Smoły węglowe
Rate this post

Substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy c.d.

Smoły węglowe

Smoły węglowe– to jedna z najstarszych form łagodzenia objawów łuszczycy. Preparaty zawierające smoły wegłowe, stosowane miejscowo na skórę, zmniejszają swędzenie oraz stan zapalny. Preparaty zawierające smołę sprzedawane w różnych dawkach, są często dostępne są bez recepty.

Kuracja smołą jest jednak dużo mniej skuteczna niż kortykosteroidy oraz inne opisane przez nas wcześniej zabiegi, dlaczego często jest stosowana w połączeniu z terapią światłem ultrafioletowym – UVB.

Żele i maści zawierające smołę stosowane nakłada się ją bezpośrednio na powierzchnie skóry ze zmianami łuszczycowymi. Preparaty zawięrające smoły w płynnej postaci dodawane są do kąpieli lub stosowane na skórę głowy jak szampon.

Leczenie tego typu nie jest popularne, ze względu na intensywny nieprzyjemny zapach preparatów oraz możliwość pozostawienia przez nie plam oraz przebarwień na skórze i ubraniach. Najmocniejsza forma smoły węglowej może może także podrażniać skórę.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

 

Substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy – Retinoidy

Substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy – Retinoidy
Rate this post

Substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy c.d.

Retinoidy

Retinoidy stosowane w leczeniu łuszczycy są syntetycznymi, aromatycznymi pochodnymi witaminy A, której pozytywny wpływ na problemy skórne znany jest od wielu lat.

Ich działanie polega na normalizowaniu procesów zachodzących w skórze – normalizacji proliferacji i różnicowania keratynocytów, ograniczaniu stanu zapalnego oraz na efekcie immunomodulacyjnym. Jest to stosunkowo nowa forma terapii miejscowej łuszczycy, wprowadzona dopiero w ostatnich latach. Retinoidy dostępne w postaci żelu lub kremu aplikowanego bezpośrednio na chorą skórę.

Kuracja retinoidami najlepsze rezultaty przynosi w ciężkich postaciach łuszczycy –  im łuszczyca jest bardziej rozległa tym leczenie jest skuteczniejsze, stosowanie retinoidów przy niewielkich zmianach nie przynosi wymiernych korzyści.

Retinoidy wskazane są przy odmianie krostkowej oraz erytrodermicznej łuszczycy, w przypadku odmiany zwyczajnej, stwierdzono wyraźnie słabsze działanie leku. Stwierdzono także korzystny wpływ leków retinoidowych w postaci stawowej łuszczycy.

Leczenie retinoidami jest bardziej skuteczna w połączeniu z kortykosteroidami – stosowane samodzielnie nie działają tak szybko jak kortykosteroidy, ale nie powodują podrażnienia skóry oraz  innych efektów ubocznych związanych ze stosowaniem leków sterydowych.

Mimo to leczenie retinoidami może być obciązone poważnymi skutkami ubocznymi. Zabronione jest ich stosowanie przez kobiety ciężarne – może to doprowadzić do ciężkiego uszkodzenia płodu lub do przedwczesnego porodu lub też poronienia. Przy najczęściej stosowanych retinoidach należy powstrzymać się od zachodzenia w ciążę do 2 lat od zakończenia leczenia.

Ponadto leczenie retinoidami może powodować inne poważne skutki uboczne, takie jak:

  • podrażnienie skóry, zwłaszcza na wrażliwszych miejscach takich jak fałdy skórne,

  • podwyższenie cholesterolu,
  • uszkodzenia wątroby,
  • zmiany kostne,
  • niepożądane zmiany skórne i błon śluzowych,
  • wysuszenie warg i śluzówek,
  • ścieńczenie skóry oraz zmiękczenie paznokci,
  • wypadanie włosów.

W większości przypadków powyższe skutki uboczne cofają się po odstawieniu leku.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy – Pochodne witaminy D3

Substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy – Pochodne witaminy D3
Rate this post

Substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy c.d.

Pochodne witaminy D3

Lekarstwa do stosowania zewnętrznego oparte na pochodnych witaminy D3 są coraz bardziej powszechną metodą leczenia łuszczycy, stosowaną głównie dla leczenia  plackowatej odmiany łuszczycy. Leki oparte na pochodnych witaminy D stosuje się zwykłe 1-2 razy dziennie przez okres 6-8 tygodni.

Często do tego typu terapii, w celu zwiększenia jej skuteczności, zaleca się dołączać inne formy kuracji – fototerapię oraz leczenie sterydowe. W razie braku poprawy należy rozważyć inną formę terapii.

Leki z pochodnymi witaminy D3 normalizują podział i dojrzewanie komórek skóry – hamują nadmierną proliferację komórek skóry oraz działają przeciwzapalnie hamując gromadzenie neutrofilów i limfocytów T w skórze.

Preparaty zawierające pochodne witaminy D3, oddziałują na gospodarkę fosforanowo-wapniową organizmu, dlatego nie powinny być stosowane u osób z jej zaburzeniami – przy zbyt dużych dawkach leku może dojść do zaburzenia przyswajania minerałów, a w konsekwencji może to mieć negatywny wpływ na odbudowę tkanki kostnej.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy – sterydy

Substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy – sterydy
Rate this post

Substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy c.d.

Sterydy

Preparaty zawierające hormony kortykosteroidowe tzw. sterydy, są obecnie najczęściej stosowaną formą leczenia łuszczycy. Kuracja miejscowa ma na celu zmniejszanie stanu zapalnego, redukcje zaczerwienienie oraz ograniczanie świądu. Dostępna jest szeroka gama preparatów sterydowych o różnej sile działania przeciwzapalnego, stopniu przenikania do skóry oraz różnych stężeniach. Leki te mogą mieć postać maści, kremów, płynów oraz szamponów.

Sterydy są stosunkowo skuteczną metodą leczenia łuszczycy, jednak ze względu na możliwość wystąpienia poważnych skutków ubocznych, coraz częściej zaleca się alternatywne sposoby leczenia. Szczególnie narażeni na negatywne działanie sterydowej terapii miejscowej są dzieci i osoby starsze.

Do najczęstszych niepożądanych działań leków steroidowych zalicza się:

  • Nagły powrót nasilonych objawów choroby, często poprzedzony szybką poprawą stanu zdrowia.
  • Uodparnianie się choroby na działanie leku, a w konsekwencji zmniejszenie skuteczności terapii.
  • Zaniki skóry oraz jej ścieńczenie w miejscu stosowania leku.
  • Wysypy i wypryski posterydowe m.in. tzw. trądzik posterydow.
  • Przebarwienia skórne w miejscu stosowania leku.
  • Trwałe uszkodzenie skóry – w przypadku zbyt długiego stosowania leków.

Ze względu na możliwość wystąpienia powyższych skutków ubocznych, silne i średniosilne sterydy zaleca się stosować na cięższe odmiany łuszczycy tj. gdy zmiany obejmują 30-40% ciała. Nie powinno się również stosować silnych sterydów na delikatne partie skóry jak skóra na twarzy czy w fałdach skóry.

Jeśli mimo wszystko decydujemy się na leczenie sterydowe, ważne jest aby stosować leki rozsądnie – w jak najmniejszych dawkach, o jak najniższym stężeniu pozwalającym kontrolować łuszczycę. Ważne jest także aby leczenie miejscowe preparatami sterydowymi było prowadzone pod stałą kontrolą lekarza dermatologa.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy – cygnolina

Substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy – cygnolina
Rate this post

Substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy c.d.

Cygnolina

Cygnolina jest stosunkowo skutecznym środkiem na zwalczanie objawów łuszczycy, stosowanym od 1877 roku. Otrzymuje się ją z kory drzewa występującego wyłącznie w Ameryce Południowej. Preparaty zawierające cygnolinę są przeznaczone do leczenia zmian o typie łuszczycy zwykłej o stacjonarnym przebiegu.

Terapia cyngoliną zalecana jest głównie w warunkach szpitalnych. Zazwyczaj leczenie zaczyna się od zastosowania minimalnego stężenia cygnoliny. Preparat powinien być aplikowany jedynie na chorobowo zmienioną skórę, ponieważ może powodować uszkodzenie zdrowej skóry. Stężenie stosowanej cygnoliny może być zwiększane raz w tygodniu, aż do momentu uzyskania całkowitej redukcji zmian na skórze. Leczona skóra przybiera fioletowy/brązowy kolor, który zacznie zanikać po zakończeniu leczenia.

Cygnolinę stosuje się wg tzw. minutowej metody terapii: maści o stężeniu 0.1-0.5-1.0-2.0% nakłada się na zmiany skórne na ściśle określony czas nie przekraczający zwykle 2 godzin, czas aplikacji to zazwyczaj ok 30-minut, chyba, że lekarz zaleci inaczej.  Po aplikacji należy wziąć prysznic lub kąpiel w ciepłej wodzie i dokładnie zmyć powierzchnię skóry wodą z mydłem.

Nie należy stosować maści zawierających cygnolinę na zmiany wysiewne, podrażnione, erytrodermiczne lub wysiękowe ponieważ może to doprowadzić do pogorszenia zmian.

W kolejnym wpisie zaprezentuję pozostałe substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy – dziekcie i kwas salicylowy

Substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy – dziekcie i kwas salicylowy
Rate this post

Do leczenia miejscowego łuszczycy wykorzystuje się głównie różnego rodzaju maści, żele oraz kremy. Tego typu preparaty, zawierają w swoim składzie odpowiednie substancje, które przyczyniają się do łagodzenia oraz likwidacji widocznych objawów choroby. Należy jednak pamiętać, iż w zależności od wielu czynników indywidualnych, substancje lecznicze mogą być mniej lub bardziej skuteczne, a w niektórych przypadkach ich stosowanie w ogóle nie przyniesie porządanych rezultatów. Chory powinien więc eksperymentować z różnymi metodami leczenia, i pozostać przy tej, która w jego przypadku sprawdzi się najlepiej.

Substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy to:

 

Dziegcie

Dziegcie należą do najstarszych sposobów leczenia łuszczycy. Mechanizm działania tej grupy leków polega na hamowaniu procesów oddychania tkankowego, dzięki czemu następuje zmniejszenie liczby podziałów mitotycznych w warstwie podstawnej naskórka.

Dziegcie są produktem destylacji różnych gatunków drewna oraz węgla kamiennego. Charakteryzują się ciemnym zabarwieniem i nieprzyjemnym zapachem. Nowoczesne preparaty dziegciowe są wynikiem wybiórczej destylacji, która pozbawia je tych frakcji węglowodorów, które są odpowiedzialne za nieprzyjemny zapach i ciemny kolor.

Dziegcie mogą wysuszać skórę. Należy używać środka nawilżającego, aby zniwelować efekt suchości skóry. Aby zapobiegać powstawaniu plam na odzieży, należy pozwolić, aby lek wyschnął na powierzchni skóry, zanim nałożymy ubranie. Rezultaty leczenia są często widoczne już po kilku tygodniach, ale optymalny efekt może być osiągnięty dopiero po 2 miesiącach

 

Kwas salicylowy

Preparaty zawierające kwas salicylowy są szczególnie wskazane na początku leczenia w razie znacznego nawarstwienia łusek na powierzchni zmian. Obecność grubej warstwy rogowej uniemożliwia penetrację leków do żywych warstw naskórka. Zwykle stosuje się kwas salicylowy w postaci maści lub oleju w stężeniu 3-5-10%, silniejsze stężenia mogą podrażniać skórę, jeżeli preparat pozostaje na niej zbyt długo. Kwas salicylowy w czystej formie przejawia stosunkowo słabe działanie, jednak w nowej generacji preparatów na bazie kwasu,  w połączeniu z innymi składnikami, daje bardzo dobre efekty terapeutyczne.

W kolejnym wpisie zaprezentuję pozostałe substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Leczenie miejscowe łuszczycy – informacje ogólne

Leczenie miejscowe łuszczycy – informacje ogólne
Rate this post

W większości przypadków leczenie łuszczycy zwyczajnej o niewielkim lub średnim stopniu nasilenia, polega na zastosowaniu terapii zewnętrznej w postaci leczenia miejscowego.

Leczenie miejscowe to zabiegi stosowane bezpośrednio na skórę mające poprawić jej stan, tj.  usunąć łuskę, zmniejszyć podrażnienie i stan zapalny, złagodzić świąd, zwiększyć nawilżenie i natłuszczenie skóry.

Leki zewnętrzne są dostępne w wielu postaciach, w wyborze odpowiedniej powinien pomóc lekarz dermatolog. Najczęściej spotykane leki zewnętrzne to kremy oraz maści, które nakłada się na miejsca objęte zmianami łuszczycowymi.

W zależności od lokalizacji zmian chorobowych należy dobrać odpowiedni preparat. Do leczenia zmian na tułowiu najlepszym wyborem będzie maść, na twarz i w fałdach skórnych – tonik oraz żel, a na owłosioną skórę głowy – lotion, balsam, tonik, żel lub szampon.

Zaleca się stosowanie leków miejscowych nawet trzy razy dziennie, efekty leczenia są wówczas lepsze, a czas terapii jest znacznie skrócony.

W leczeniu miejscowym bardzo ważna jest systematyczność oraz stosowanie się do zaleceń lekarza. Jak pokazują badania co czwarty pacjent z łuszczycą nie przestrzega lekarskich zaleceń poprawnego używania leków miejscowych. Najbardziej zdyscyplinowani chorzy to osoby strasze i ci, którzy mają mniej rozległe zmiany łuszczycowe. Najczęstszymi przyczynami braku stosowania się do zaleceń były: plamienie ubrania, tłusta konsystencja leku oraz nieprzyjemny zapach. Warto więc dobierać takie leki miejscowe, które nie będą zniechęcały chorego do kuracji.

W kolejnym wpisie, przedstawię poszczególne metody kuracji miejscowej.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.