Ogólne leczenie łuszczycy – Estry kwasu fumarowego

Ogólne leczenie łuszczycy – Estry kwasu fumarowego
Rate this post

W leczeniu zaawansowanych postaci łuszczycy, w przypadku leczenia ogólnego zaleca się często stosowanie estrów kwasu fumarowego. Ze względu na stosunkowo wysoką skuteczność terapii, estry stały się jednym z głównych sprzymierzeńców w walce z łuszczycą. Związki te wspomagają układ odpornościowy, który w wyniku ich działania, pracuje efektywniej. Mechanizm działania estrów polega na wzroście wewnątrzkomórkowego stężenia wapnia, co normalizuje proliferację keratynocytów. Ponadto wykazują działanie immunosupresyjne. Najczęściej spotykanym środkiem na rynku jest Fumadem.

Wg. przeprowadzonych badań optymalne rezultaty otrzymamy, stosując mieszankę estrów: dwumetyloweo, monoetylowego i monometylowego. Dawkę dobiera się indywidualnie do potrzeb pacjenta, należy jednak uważać, by nie przekroczyć poziomu 1,3g/d.

Jeśli chodzi o przeciwwskazania, leku nie powinny używać osoby poniżej 18 roku życia, mające choroby układu pokarmowego, niewydolność nerek, kobiety w ciąży i chorzy na nowotwór. Podczas przyjmowania preparatu mogą wystąpić  także działania niepożądane takie jak:

zaczerwienienia twarzy, biegunka oraz problemy z trawieniem. Stosunkowo rzadko zdarza się, że ktoś po zażyciu środku, zasłabnie lub ma zawroty głowy. Odnotowuje się również sporadyczne przypadki zachorowań na leukopenię, eozynofilię i limfopenię.

W związku z możliwością wystąpienia licznych skutków ubocznych, przy przyjmowaniu leków zawierających estry kwasu fumarowego eksperci zalecają stały monitoring krwi.

Przeprowadzone badania wskazują , że długotrwałe stosowanie leków zawierających estry kwasu fumarowego, nie powoduje istotnych powikłań, nawet gdy kuracja trwa ponad 10 lat!

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Ogólne leczenie łuszczycy – Retinoidy

Ogólne leczenie łuszczycy – Retinoidy
Rate this post

Retinoidy stosowane w ogólnym leczeniu łuszczycy są syntetycznymi, aromatycznymi pochodnymi witaminy A, której pozytywny wpływ na problemy skórne znany jest od wielu lat.

Ich działanie polega na normalizowaniu procesów zachodzących w skórze, konkretnie normalizacji proliferacji i różnicowania keratynocytów, ograniczaniu stanu zapalnego oraz na efekcie immunomodulacyjnym. O retinoidach wspominaliśmy już opisując możliwości ich zastosowania w leczeniu miejscowym łuszczycy.

Retinoidy podane ogólnie, łączą się w surowicy krwi z RBP (plasma retinol-binding protein), a następnie z TTR (plasma protein transthyretin). Kompleks ten transportowany jest do cytozolu i wiąże się z jedną z protein cytozolowych. Następnie przenoszony jest do jądra komórkowego, gdzie oddziałuje bezpośrednio na receptory jądrowe RAR i RXR.

Retinoidy stosowane są przeważnie w ciężkich przypadkach łuszczycy: głównie łuszczycy krostkowej oraz łuszczycy erytrodermicznej . Ich skuteczność jest odwrotnie proporcjonalna do obszaru skóry zajętego chorobą, tzn. im łuszczyca jest bardziej rozległa tym działanie retinoidów jest lepsze. Zauważono jednak, że stosowanie retinoidów przy niewielkich zmianach nie przynosi wymiernych korzyści.

Pomimo znamiennego wpływu terapeutycznego, jaki retinoidy wywierają w wielu chorobach dermatologicznych, są lekami wywołującymi wiele objawów ubocznych. Posiadają także istotne przeciwwskazania. Zabronione jest ich stosowanie przez kobiety ciężarne – może to doprowadzić do ciężkiego uszkodzenia płodu lub do przedwczesnego porodu lub też poronienia. Przy najczęściej stosowanych retinoidach należy powstrzymać się od zachodzenia w ciążę do 2 lat od zakończenia leczenia.

Ponadto leczenie retinoidami może powodować inne poważne skutki uboczne, takie jak:

  • podrażnienie skóry, zwłaszcza na wrażliwszych miejscach takich jak fałdy skórne,
  • podwyższenie cholesterolu,
  • uszkodzenia wątroby,
  • zmiany kostne,
  • niepożądane zmiany skórne i błon śluzowych,
  • wysuszenie warg i śluzówek,
  • ścieńczenie skóry oraz zmiękczenie paznokci,
  • wypadanie włosów.

W większości przypadków powyższe skutki uboczne cofają się po odstawieniu leku.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Ogólne leczenie łuszczycy – Cyklosporyna A

Ogólne leczenie łuszczycy – Cyklosporyna A
Rate this post

Cyklosporyna A jest silnym selektywnym lekiem immunosupresyjnym nie wykazującym bezpośredniego efektu cytostatycznego, wprowadzonym w 1979 roku.

Cyklosporyna  – organiczny związek chemiczny, lek o działaniu immunosupresyjnym. Cyklosporyna jest cyklicznym peptydem złożonym z 11 aminokwasów
Cyklosporyna – organiczny związek chemiczny, lek o działaniu immunosupresyjnym.

W leczeniu łuszczycy cyklosporyna A wskazana jest w przypadku łuszczycy stawowej, krostkowej i erytrodermicznej oraz zwykłej szczególnie rozległej, opornej na inne metody leczenia. Skuteczność cyklosporyny w leczeniu łuszczycy jest stosunkowo wysoka (podobna do metotreksatu). Zalecane dawki 2-5 mg/kg m.c. dziennie w dwóch dawkach podzielonych są względnie bezpieczne i nie wymagają monitorowania stężenia leku we krwi. Leczenie trwa co najmniej 2-3 miesiące. Cyklosporyna może być przyjmowana w postaci zastrzyków lub tabletek.

Do najgroźniejszych objawów niepożądanych cyklosporyny należy zaliczyć:

  • zaburzenie pracy nerek,
  • nadciśnienie tętnicze,
  • zwiększenie podatności na nowotwory.

Największą wadą stosowania cyklosporyny jest krótki czas utrzymywania się remisji po zakończeniu leczenia, dlatego zalecane jest leczenie podtrzymujące, co zwiększa jednakże ryzyko działań ubocznych. Czas remisji jest znacznie dłuższy, jeśli uzyska się całkowite ustąpienie zmian, niż gdy pozostaną nawet minimalne zmiany skórne.

Przy leczeniu cyklosporyną A należy pamiętać o możliwości interakcji z popularnie stosowanymi lekami, takimi jak np. erytromycyna, ketokonazol, doustne środki antykoncepcyjne i niesterydowe leki przeciwzapalne.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Ogólne leczenie łuszczycy – Metotreksat

Ogólne leczenie łuszczycy – Metotreksat
Rate this post

Spośród leków cytostatycznych najczęściej stosowany w łuszczycy jest Metotreksat (MTX), antagonista kwasu foliowego.

Metotreksat – organiczny związek chemiczny, lek cytostatyczny należący do antagonistów kwasu foliowego.
Metotreksat – organiczny związek chemiczny, lek cytostatyczny należący do antagonistów kwasu foliowego.

Lek został wprowadzony w latach 50 i przez długi czas był najefektywniejszym środkiem w leczeniu ciężkich postaci łuszczycy. Szczególnym wskazaniem do przyjmowania metotreksatu  jest łuszczyca stawowa, ewentualnie erytrodermia łuszczycowa.

W ostatnich latach preferuje się podawanie małych dawek leku doustnie (7,5-15 mg) raz w tygodniu w trzech dawkach podzielonych co 12 h, a tylko w razie niemożności podania doustnego w jednorazowej większej dawce tygodniowej (12,5-25 mg) domięśniowo. Leczenie kontynuuje się zwykle przez 6-8 tygodni. Schemat doustnego podawania leku zmniejsza jego maksymalne stężenie we krwi i wydłuża czas skutecznego terapeutycznego stężenia, tym samym zwiększa efektywność, a ogranicza toksyczność leku.

Leczenie metotreksatem charakteryzuje się ryzykiem wystąpienia szeregu objawów niepożądanych, do najczęstszych z nich zalicza się:

  • dolegliwości żołądkowo-jelitowe,
  • uszkodzenie wątroby,
  • niedokrwistość
  • uszkodzenie szpiku,
  • uszkodzenie nerek,
  • zwiększona zapadalność na nowotwory.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Leczenie ogólne łuszczycy

Leczenie ogólne łuszczycy
Rate this post

Leczenie ogólne łuszczycy polega na stosowaniu leków w sposób inny niż bezpośrednio na skórę. Ogólna terapia łuszczycy zalecana jest przede wszystkim wtedy, gdy miejscowa walka z chorobą z rożnych przyczyn nie przynosi efektów.

Do leczenia ogólnego, możemy zaliczyć m.in. leczenie farmakologiczne , które polega na podawaniu różnego rodzaju farmaceutyków.
Do leczenia ogólnego, możemy zaliczyć m.in. leczenie farmakologiczne  które polega na podawaniu różnego rodzaju farmaceutyków.

Leczenie ogólne ma zazwyczaj wpływ na cały organizm, więc zazwyczaj zalecane jest w bardziej zaostrzonych przypadkach łuszczycy. Przed zastosowaniem terapii ogólnej sugeruje się zazwyczaj wypróbowanie innych, mniej obciążających pacjenta, miejscowych metod leczenia.

Do leczenia ogólnego, możemy zaliczyć m.in. : leczenie farmakologiczne (polega na podawaniu różnego rodzaju farmaceutyków, w tym suplementów diety, leków systemowych czy retinoidów), fotofereza, fototerapia oraz fotochemioterapia. Terapia ogólna w łuszczycy przeprowadzana jest przy użyciu środków takich jak: tabletki, zastrzyki, naświetlania, itd.

Wybór odpowiedniej metody uzależniony jest przede wszystkim od stopnia zaawansowania łuszczycy, miejsc na których pojawiły się wykwity oraz skuteczności poprzednich terapii. Dobór odpowiedniego leku na łuszczycę w szczególności w przypadku leczenia ogólnego powinien opierać się na dokładnym wywiadzie lekarskim oraz obserwacji dotychczasowego leczenia.

W kolejnych wpisach bliżej przyjrzymy się poszczególnym grupom leków stosowanych w przypadku farmakologicznego leczenia łuszczycy.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.