Łuszczyca „towarzyszy” człowiekowi od setek tysięcy lat?

Łuszczyca „towarzyszy” człowiekowi od setek tysięcy lat?
Rate this post

Najnowsze badania nad strukturą DNA wyodrębnioną ze szczątków neandertalczyka, dowodzą, że już prehistoryczni przodkowie współczesnego człowieka mogli cierpieć na choroby występujące powszechnie w dzisiejszych czasach, w tym łuszczycę.

Genetycy z Uniwersytetu w Buffalo studiował starożytne DNA człowieka. Ku ich zaskoczeniu znaleźli w badanym genomie błędy genetyczne, które jak dziś wiemy, odpowiadają za procesy powstawania łuszczycy u współczesnego człowieka. W genomie odnaleziono również sekwencję genów, które odpowiadają u współczesnych ludzi także za chorobę Crohna – dysfunkcje układu pokarmowego, utrudniającą trawienie oraz wchłanianie niezbędnych składników odżywczych.

neandertalczyk łuszczyca
Badania DNA sugerują, iż łuszczyca mogła występować już w populacji pradawnego przodka współczesnego człowieka – neandertalczyka.

Naukowcy przewidują więc, że obie choroby, mogły już występować już u prehistorycznych przodków człowieka. Zmiany łuszczycowe mogły więc występować już u neandertalczyka – wymarłego przedstawiciela rodzaju Homo, znanego z plejstocenu (ok. 400 000 do ok. 24 500 lat temu). Odkrycie to wywołało sporo zamieszania w świecie medycyny, ponieważ dotąd naukowcy nie brali takiej możliwości w ogóle pod uwagę. Wiadomo było natomiast, iż po neandertalczykach odziedziczyliśmy pewne sposoby funkcjonowania układu odporności, które zmniejszają ryzyko zapadania u nas na popularne choroby. Niestety sugeruje się, że geny tego przodka odpowiedzialne są także za zapadalność na bardzo popularną obecnie cukrzycę typu 2 czy nowotwory.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Powikłania pooperacyjne u pacjentów z łuszczycą leczonych lekami biologicznymi

Powikłania pooperacyjne u pacjentów z łuszczycą leczonych lekami biologicznymi
Rate this post

Do tej pory niewiele wiadomo było, na temat ewentualnych skutków kontynuacji terapii lekami biologicznymi, u pacjentów z łuszczycą (zarówno skóry jak i ŁZS) poddawanym planowym zabiegom operacyjnym.

Aktualne wytyczne rekomendowały przeprowadzenie tego typu procedur, w czasie zaplanowanej z odpowiednim wyprzedzeniem przerwy w terapii biologicznej. Niedawno przeprowadzono jednak badanie, mające na celu ocenę korzyści z kontynuacji lub zaprzestania leczenia biologicznego w okresie około-operacyjnym w tej grupie pacjentów, którego wyniki zdają się podważać stosowność stosowanych obecnie procedur. Opis badania opublikowano niedawno na łamach prestiżowego Journal of the European Academy of Dermatology and Venereology.

operacja łuszczyca
Najnowsze badania kliniczne, wykluczają negatywne skutki kontynuowania terapii lekami biologicznymi, u pacjentów z łuszczycą.

Przebieg badania
Grupę badaną stanowiło 42 pacjentów, u których przeprowadzono w sumie 77 procedur chirurgicznych. W tej grupie byli zarówno pacjenci poddawani małym, jak i dużym procedurom, w tym zabiegom z zakresu dermatochirurgii, oraz dużym operacjom ortopedycznym a także kardiotorakochirurgicznym.

W zdecydowanej większości analizowanych przypadków (76%) kontynuowano terapię biologiczną w okresie okołooperacyjnym. W grupie tej nie stwierdzono częstszego występowania infekcji lub opóźnionego gojenia się ran. Natomiast przerwanie leczenia biologicznego w okresie około-operacyjnym wiązało się ze znamiennym ryzykiem wystąpienia zaostrzenia łuszczycy skóry i/lub łuszczycowego zapalenia stawów.

 

Wnioski z badania
Autorzy prezentowanego badania nie obserwowali negatywnych konsekwencji związanych z kontynuacją leczenia biologicznego łuszczycy skóry, lub łuszczycowego zapalenia stawów w okresie okołooperacyjnym. Natomiast przerwa w tej terapii wiązała się ze znamiennie zwiększonym ryzykiem zaostrzenia choroby. Niezbędne są jesnak przyszłe, odpowiednio zaprojektowane badania randomizowane z udziałem większej grupy badanej celem potwierdzenia uzyskanych wyników.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Dieta w łuszczycy cz.2: lista produktów ZAKAZANYCH

Dieta w łuszczycy cz.2: lista produktów ZAKAZANYCH
Rate this post

W jednym z ostatnich wpisów na blogu, poruszyliśmy kwestię diety mającej na celu zrzucenie wagi, sugerowanej dla osób z łuszczycą. Podaliśmy także lista produktów wskazanych dla odchudzającego się Łuszczyka. W kolejnym wpisie z cyklu „dieta w łuszczycy”, przedstawimy z kolei produkty, których dbająca o dobrą linię osoba z łuszczycą, powinna za wszelką cenę unikać. 

Dieta w chorobach skóry opiera się na warzywach, owocach, kaszach, olejach i ziarnach. Nie należy spożywać jednak ww. produktów nieświeżych – podgniłych, z plamami, czy podsuszonych. Wskazane jest także ograniczenie spożywania mięsa, z uwagi na zawarty w nim kwas arachidonowy, który stymuluje produkcję pochodnych pro-zapalnych. Mięso najlepiej jeść więc maksymalnie dwa razy w tygodniu, i w miarę możliwości zastępować je rybą. Wędliny najlepiej przygotowywać samemu w domu, i spożywać w minimalnej ilości.

Produkty zakazane w diecie Łuszczyka:

Wszelakie produkty zawierające sztuczne barwniki, aromaty, konserwanty, środki pleśniobójcze, grzybobójcze, przeciw-zbrylające, przedłużające trwałość etc. Najlepiej więc unikać produktów paczkowanych, oraz gotowych do spożycia po otwarciu (desery, ciastka, kolorowe napoje itp.), a także:

  • nabiał,
  • czekolada,
  • cukier i słodycze,
  • kawa,
  • alkohol,
  • czarna herbata,
  • owoce morza,
  • ketchupy, musztardy, gotowe dipy, sosy, dressingi itp.
  • soja
  • fasola,
  • soczewica,
  • bób,
  • orzechy arachidowe i ziemne,
  • wszystkie orzechy solone czy z jakąkolwiek posypką,
  • uwaga na siarkowane suszone owoce ‐ należy je przed spożyciem namoczyć i umyć w ciepłej wodzie,
  • przetwory mięsne typu parówki, wędliny, pasztety itp.
  • czerwone mięso,
  • ostre przyprawy,
  • łosoś norweski ‐ najlepiej tylko atlantycki.

Jeśli chodzi o owoce, to każdy powinien indywidualnie obserwować ich wpływ na skórę. Na każdego Łuszczyka może bowiem podziałać coś innego. Owoce pestkowe najbezpieczniej jest przetrzeć przez sito i jeść w formie musu bez pestek, ponieważ te mogą zaszkodzić.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Czy twoja łuszczyca przekształci się w łuszczycowe zapalenie stawów?

Czy twoja łuszczyca przekształci się w łuszczycowe zapalenie stawów?
Rate this post

Łuszczycowe zapalenie stawów to jedna z form przewlekłego zapalenia stawów. Podobnie jak w przypadku „klasycznej” łuszczycy, jest to schorzenie autoimmunologiczne, czyli takie podczas którego niektóre komórki ciała zwracają się przeciwko sobie i atakują siebie. Układ odporności nie działa tak jak powinien, a odpowiedź immunologiczna zwraca się przeciwko sobie. Dochodzi do ataku skóry i stawów. Temat genezy ŁZS poruszaliśmy w jednym z poprzednich wpisów na blogu: http://luszczyca-blog.pl/rodzaje-luszczycy-luszczyca-stawowa/

Statystyki pokazują, iż nawet 30% osób chorujących na łuszczycę może się liczyć z wystąpieniem u nich łuszczycowego zapalenia stawów. U większości chorych na ŁZS, choroba rozwija się po około 10 latach od zauważeniu pierwszych objawów wskazujących na łuszczycę zwykłą. Każda osoba chorująca na zwykłą formę łuszczycy, powinna bacznie obserwować swoje stawy i być wyczulona na wszelkie sygnały od nich płynące. Jeśli tylko odczuwasz bóle w okolicach stawów, które nie ustępują w krótkim czasie, bezzwłocznie skonsultuj się z lekarzem i wykonać wszystkie niezbędne badania – skuteczną formą diagnozy ŁZS mogą być m.in. badania genetyczne: http://luszczyca-blog.pl/testy-genetyczne-skutecznie-diagnozuja-luszczycowe-zapalenie-stawow/

bol-stawow-łuszczyca
Przewlekłe bóle w okolicach stawów, są często pierwszym sygnałem świadczącym o rozwoju ŁZS u Łuszczyka.

Objawy Łuszczycowego Zapalenia Stawów, na które powinieneś zwrócić uwagę:

  • bóle w okolicach stawów,

  • opuchlizna w ich obrębie stawów,

  • dolegliwości nie mają charakteru przejściowego (występują dłużej niż 6 tygodni).

Zapobiegać rozwojowi łuszczycowego zapalenia stawów, można na kilka sposobów. Przede wszystkim należy zadbać o zdrowy i styl życia. Jak pokazują badania utrzymanie dobrego wskaźnika masy ciała, pozwala zmniejszyć nacisk na stawy, co z kolei przekłada się na minimalizację ryzyka wystąpienia ŁZS. Warto także zadbać o wystarczająca ilość snu, ponieważ odpowiada on za prawidłową regenerację komórek w tym stawów. Równie ważna wydaje się także profilaktyka chorób układu krążenia (kontrolowanie poziomu cukru we krwi, wykluczenie palenia papierosów, kontrolowanie ciśnienia krwi oraz wykonywanie kontrolnych badań krwi) – dolegliwości tego typu mogą bowiem przyspieszyć wystąpienie zmian w stawach.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Kobyle mleko na łuszczycę?

Kobyle mleko na łuszczycę?
Rate this post

Odpowiednie odżywianie w łuszczycy jest sprawą zdecydowanie podstawową. Równie ważne jest jednak to, jakie składniki odżywcze skóra otrzymuje od wewnątrz. Produktem, który jak utrzymują dermatolodzy pomaga w nawilżaniu skóry od wewnątrz, jest właśnie kobyle mleko. 

Kobyła to jedyne ze zwierząt hodowlanych, które wytwarza mleko typu albuminowego, a więc bardzo podobnego w składzie do mleka kobiecego. Ze względu na to, że mleko takie nie powoduje działań niepożądanych, w niektórych krajach (np. w Niemczech i we Francji) podaje się je niemowlętom uczulonym na mleko krowie.

big__Proskin2
Kobyle mleko w płynnej postaci jest praktycznie niedostępne, dlatego zainteresowane osoby muszą poszukać alternatywy w postaci kapsułek.

Z badań wynika, że kobyle mleko bardzo dobrze wpływa także na skórę, szczególnie u osób chorych na łuszczycę. Zawarte w kobylim mleku naturalne substancje zapewniają skórze łuszczycowej optymalne nawilżenie, poprzez odpowiednie nawodnienie błon komórkowych, które przekłada się z kolei na zwiększenie napięcia oraz elastyczności skóry. Warto również zwrócić uwagę na to, iż długotrwałe spożywanie mleka kobylego prowadzi do wzrostu odporności, oraz zmniejszenia ilości i wielkości stanów zapalnych w organizmie, co dla osób chorych na łuszczycę może mieć szczególnie duże znaczenie.

Więcej informacji na temat suplementów diety zawierających kobyle mleko znajdziecie na stronie: http://sklep-drmichaels.com.pl/suplement-diety-proskin-lf.html 

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Szansa na lepsze leczenie dla chorych na Łuszczycowe Zapalenie Stawów

Szansa na lepsze leczenie dla chorych na Łuszczycowe Zapalenie Stawów
Rate this post

Komisja Europejska wydała w styczniu tego roku pozwolenie na stosowanie sekukinumabu w leczeniu osób chorujących m.in. na łuszczycowe zapalenie stawów (ŁZS).

Sekukinumab jest pierwszym, dopuszczonym do obrotu w Europie lekiem, należącym do nowej klasy inhibitorów interleukiny 17A (IL-17A) dla ŁZS. To kolejne wskazanie terapeutyczne dla tego leku – wcześniej został dopuszczony do obrotu, jako terapia pierwszego rzutu w leczeniu ogólnym umiarkowanej i ciężkiej postaci łuszczycy plackowatej.

1
Nowoczesny lek na Łuszczycowe Zapalenie Stawów, już wkrótce zostanie wprowadzony na terenie Unii Europejskiej

David Epstein, prezes Novartis Pharmaceuticals – firmy odpowiedizalnej za wprowadzenie leku, tak komentuje decyzję KE:

Duże korzyści terapeutyczne, które były obserwowane podczas przeprowadzonych przez nas badań klinicznych sugerują, że sekukinumab daje szansę na zatrzymanie progresji choroby, zapobiegając w ten sposób bólowi i niepełnosprawności (…) Pozytywne decyzje Komisji Europejskiej oznaczają, że Europejczycy chorujący na zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa i łuszczycowe zapalenie stawów, mogą odnieść korzyści ze stosowania leków biologicznych nowej generacji mających potencjał ku temu, aby stać się nowym standardem leczenia tych częstych, lecz nieefektywnie leczonych schorzeń zapalnych.

Ostatnio przeprowadzone badania kliniczne udowodniły, że sekukinumab w znaczący sposób redukuje objawy przedmiotowe i podmiotowe ŁZS już pomiędzy pierwszym, a trzecim tygodniem stosowania, zaś efekt ten utrzymuje się przez ponad dwa lata. U 84 proc. chorujących na ŁZS leczonych przy użyciu sekukinumabu, nie doszło do progresji uszkodzeń, odpowiednio: kręgosłupa i stawów, co przez dwa lata było oceniane za pomocą badania radiologicznego.

W ramach badań klinicznych w różnych wskazaniach, sekukinumabem leczonych było około 9 600 pacjentów. Po wprowadzeniu do obrotu, lek zastosowano u ponad 12 500 pacjentów. Udowodniono, że profil bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego, był spójny z wynikami badań klinicznych obejmujących zastosowanie leku w różnych wskazaniach. Sekukinumab został dopuszczony do leczenia aktywnego ŁZS u dorosłych pacjentów w monoterapii lub w skojarzeniu z metotreksatem, gdy odpowiedź na wcześniej stosowane leki modyfikujące przebieg choroby była niewystarczająca.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

BADANIE: Leki na ŁZS zwiększają ryzyko wystąpienia półpaśca

BADANIE: Leki na ŁZS zwiększają ryzyko wystąpienia półpaśca
Rate this post

Zisman i współpracownicy zaprojektowali badanie oceniające ryzyko wystąpienia półpaśca wśród chorych z łuszczycowym zapaleniem stawów, leczonych przy wykorzystaniu tradycyjnych leków modyfikujących przebieg choroby oraz leków anty-TNF-α. Wyniki badania opublikowano niedawno na łamach czasopisma Annals of the Rheumatic Diseases.

Przebieg badania

Ogółem badaniem objęto grupę 3128 pacjentów z rozpoznanym łuszczycowym zapaleniem stawów (średni wiek 50 ± 14 lat), spośród czego 46.2% stanowili mężczyźni. W czasie obserwacji odnotowano 182 przypadki półpaśca wśród chorych z grupy badanej.

W zależności od stosowanego leczenia częstość występowania półpaśca określono na: 7.36 / 1000 osobo-lat (5.41 – 9.79) wśród osób nieotrzymujących żadnego z analizowanych leków, 9.21 / 1000 osobo-lat (7.5 – 11.21) wśród osób leczonych przy wykorzystaniu tradycyjnych leków modyfikujących przebieg choroby, 8.64 / 1000 osobo-lat (4.84 – 14.26) wśród chorych stosujących leki anty-TNF-α oraz 17.86 / 1000 osobo-lat (10.91 – 27.58) wśród chorych stosujących równocześnie tradycyjne leki modyfikujące przebieg choroby oraz leki anty-TNF-α.

Wnioski
Wieloczynnikowa analiza statystyczna wykazała znamienny wzrost ryzyka wystąpienia półpaśca wśród starszych chorych z ŁZS (HR 1.01, 95% CI 1.00 to 1.02), wśród chorych leczonych glikokortykosteroidami (HR 1.08, 95% CI 1.04 to 1.13) oraz wśród pacjentów stosujących równocześnie tradycyjne leki modyfikujące przebieg choroby oraz leki anty-TNF-α (HR 2.37, 95% CI 1.32 to 4.22).

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Wpływ operacji bariatrycznych na występowanie objawów łuszczycy

Wpływ operacji bariatrycznych na występowanie objawów łuszczycy
Rate this post

Zespół Łuszczyca-blog.pl na bieżąco śledzi dla Was informacje, związane z szeroko pojętą tematyką leczenia łuszczycy. Pomimo dosyć dobrej znajomości zagadnienia, czasami trafiamy jednak na informacje, które potrafią nas naprawdę zadziwić. Tego typu newsem, są dla nas właśnie wyniki badań, opublikowane w najnowszym numerze periodyku Poster Presentation. Szczegółowe dane dotyczące niniejszych badań zostały przedstawione podczas konferencji ACR/ARHP w San Francisco na początku listopada.

Wyniki badań amerykańskich naukowców sugerują bowiem, iż pacjenci po operacji bariatrycznej, doświadczali zmniejszenia nasilenia objawów łuszczycy i łuszczycowego zapalenia stawów.

Operacje bariatryczne to chirurgiczne leczenie otyłości (przede wszystkim otyłości olbrzymiej), które polega m.in. na wszczepianiu pacjentom balona, opaski lub by-passa żołądkowego.

1
Operacje bariatryczne polegają m.in. na wszczepieniu osobie otyłej opaski żołądkowej.

W badaniu analizowano dane ponad 9000 pacjentów, którzy byli operowani między 2002 a 2013 rokiem. W grupie tej znalazło się 128 pacjentów, którzy chorowali na łuszczycę przed operacją, ale tylko 86 osób z nich ukończyło badanie. Dodatkowo 21 osób chorowało na łuszczycowe zapalenie stawów. Następnie w prosty sposób porównano nasilenie objawów przed operacją oraz po zabiegu wykorzystując skalę od 0 do 10 (poprawa oznaczała zmniejszenie objawów o >5 punktów w stosunku do stanu wyjściowego). Średni czas monitorowania pacjentów wynosił 6 lat, natomiast średnia utrata masy ciała wynosiła 46,2%. Okazało się, że 55% pacjentów z łuszczycą oraz 62% pacjentów z łuszczycowym zapaleniem stawów doświadczyło poprawy w przebiegu ich chorób. Poprawa miała być szczególnie widoczna wśród pacjentów z ciężkim przebiegiem choroby skóry. Dodatkowo, największą korzyść mieli obserwować pacjenci, którzy stracili największą masę w ciągu roku od operacji.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Potwierdzono związek łuszczycy z chorobą wieńcową

Potwierdzono związek łuszczycy z chorobą wieńcową
Rate this post

Związek pomiędzy występowaniem łuszczycy, a zachorowalnością na schorzenia układu sercowo–naczyniowego, kilkukrotnie był już przedmiotem badań naukowych.

Wnioski z dotychczasowych analiz, publikowaliśmy na naszym blogu m.in. we wpisach: „Czynniki ryzyka sercowo-naczyniowego w łuszczycy” oraz „Wpływ leczenia biologicznego łuszczycy na zmiany w pracy serca?„. W ostatnim czasie na łamach czasopisma The American Journal of Medicine, pojawiły się kolejne doniesienia naukowców na ten temat.

Kasper Fjellhaugen Hjuler i wsp. zaprojektowali badanie mające na celu ocenę częstości występowania choroby wieńcowej serca, wśród m.in. osób z łuszczycą, u których nie stwierdzano dotychczas innej choroby układu krążenia.

łuszczyca a serce
Kolejne badania potwierdzą związek pomiędzy występowaniem łuszczycy, a zachorowalnością na schorzenia układu sercowo – naczyniowego?

 

Przebieg badania

Badaniem objęto pacjentów z rozpoznaną łuszczycą, oraz grupę kontrolną czyli osoby wolne od schorzeń skórnych. Wszystkich uczestników badania poddano tomografii komputerowej naczyń wieńcowych, na którego podstawie określono wskaźnik uwapnienia tętnic wieńcowych – umożliwiający określenie zagrożenia rozwojem choroby wieńcowej, nawet u osób bez objawów klinicznych.

Wyniki badania

Podwyższony wskaźnik uwapnienia tętnic wieńcowych, stwierdzono u 29.8% pacjentów z łuszczycą, oraz u 15.2% w grupie kontrolnej. Dodatkowo – w porównaniu z osobami tworzącymi grupę kontrolną – u pacjentów z łuszczycą istotnie częściej stwierdzano podwyższony wskaźnik uwapnienia tętnic wieńcowych (19.3% do 2.9%). Obecność blaszek miażdżycowych w tomografii komputerowej naczyń wieńcowych potwierdzono u 38.2% pacjentów z łuszczycą, oraz 21.2% osób z grupy kontrolnej. Wykazano dodatkowo, iż w porównaniu z osobami z grupy kontrolnej, u pacjentów chorujących na łuszczycę istotnie częściej stwierdzano obecność istotnego klinicznie zwężenia tętnic wieńcowych (14.6% a 0%) oraz występowanie choroby trójnaczyniowej lub zajęcie pnia lewej tętnicy wieńcowej (20% a 3%).

Wnioski
Uzyskane w badaniu dane, w sposób jednoznaczny sugerują wyższe ryzyko zachorowalności na chorobę wieńcową serca wśród chorych z łuszczycą.  Pacjenci z łuszczycą winni mieć więc zalecaną stosowną diagnostykę, która umożliwi szybkie zidentyfikowanie zagrożeń dla układu sercowo–naczyniowego.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Łuszczyca pomiędzy palcami stóp

Łuszczyca pomiędzy palcami stóp
Rate this post

Zmiany zlokalizowane pomiędzy palcami stóp, są uważane za stosunkowo rzadki objaw łuszczycy. Częstość występowania zmian tego tpyu, postanowili określić lekarze z uniwersytetu w Jerozolimie. Wyniki ich pracy, można znaleźć w jedym z najnowszych numerów International Journal of Dermatology.

Przebieg badania
Autorzy przeanalizowali dane zbierane od pacjentów z łuszczycą między 2010 a 2013 rokiem. W sumie w badaniu wzięło udział 232 pacjentów z łuszczycą, oraz 190 z atopowym zapaleniem skóry. W grupie kontrolnej było zaś 202 zdrowych uczestników, głównie pracowników oraz wolontariuszy Hadassah Hospital, u których wcześniej nie diagnozowano żadnych problemów skórnych.

Wyniki badania

Badanie wykazało, że zmiany łuszczycowe między palcami stóp występowały zaledwie u 2,6% pacjentów z łuszczycą. Szczególnie narażeni mieli być na nie mężczyźni. Nie znaleziono za to zmian tego typu u osób z grupy kontrolnej, ani wśród pacjentów z atopowym zapaleniem skóry. Trzech z sześciu pacjentów ze zmianami między palcami skarżyło się na świąd stóp. U 4 osób zmiany występowały na obu stopach jednocześnie, natomiast u 2 osób dodatkowo występowały zmiany skórne na dłoniach.

Wnioski

Mimo, że problem jest stosunkowo rzadki, dermatolodzy powinni być świadomi jego istnienia i nie lekceważyć zmian skórnych w obrębie palców stóp. Autorzy zwracają uwagę, że szczególnie podejrzane o związek z łuszczycą są białawe, plackowate zmiany u osób, u których nie potwierdzono zakażeń grzybiczych, lub u których leczenie przeciwgrzybicze nie prowadzi do ustąpienia zmian.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.