Związek między łuszczycą a cukrzycą potwierdzony

Związek między łuszczycą a cukrzycą potwierdzony
Rate this post

Wielokrotnie obserwowany przez naukowców związek między łuszczycą, a zwiększonym ryzykiem zachorowań na tzw. zespół metaboliczny (za Wikipedia: zbiór wzajemnie powiązanych czynników zwiększających istotnie ryzyko rozwoju miażdżycy i cukrzycy typu 2 oraz ich powikłań naczyniowych), do tej pory wciąż pozostawał  niejasny.

Wyniki podejmowanych na ten temat badań, pozostawały w dużej mierze niejednoznaczne. Przyczyną owych niejasności, mogły być błędy natury metodologicznej: wielu z prac opierano się na pacjentach szpitalnych chorujących na łuszczycę albo na danych z baz ubezpieczenia zdrowotnego, a dodatkowo często używano w nich tylko jednej metody porównawczej.

Za rzetelne wyjaśnienie związku między łuszczycą a zespołem metabolicznym zabrali się wreszcie duńscy naukowcy. W swojej pracy (opublikowanej na łamach Journal of the European Academy of Dermatology and Venereology) opisują badania, w którym uczestniczyli pacjenci zarówno ze szpitala, jak i z ogólnej populacji.

Przebieg badania

Aby wyeliminować błędy natury metodologicznej, naukowcy oprócz powszechnie stosowanej do tej pory „samodiagnozy” pacjentów, postanowili zastosować także badanie lekarskie oraz szczegółowe badania laboratoryjne.

W badaniu udział wzięło 36 szpitalnych pacjentów z łuszczycą, 860 osób z łuszczycą „nie hospitalizowaną” oraz 14016 innych badanych.

Wyniki

Okazało się, że odsetek szans (odds ratio, OR) w przypadku zespołu metabolicznego wśród pacjentów z łuszczycą był wyższy i wynosił 5,14 (2.47-10.69) w porównaniu do 1,29 (1.09-1.53) w ogólnej populacji.

Podobnie wyniki wyglądały jeśli chodzi o cukrzycę. Odsetek szans wśród pacjentów z łuszczycą 4,55 (1.91-10.85) i 1,16 (0.85-1.59) w grupie kontrolnej.

Także obniżona wartość cholesterolu HDL częściej występowała u pacjentów z łuszczycą – 3.88 (1.96-7.69) niż w grupie kontrolnej 1.19 (1.01-1.42).

Dodatkowo, u osób z łuszczycą częściej występuje brzuszny typ otyłości: 2.92 (1.45-5.88) oraz 1.34 (1.16-1.55).

Z drugiej jednak strony, nie potwierdzono znaczącej korelacji między występowaniem nadciśnienia i łuszczycy.

Analizy zebranych danych sugerują także, że ciężkość choroby i jej czas trwania nie wpływają na wyniki badania.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów

Związek łuszczycy z nadciśnieniem tętniczym?

Związek łuszczycy z nadciśnieniem tętniczym?
Rate this post

W internetowym wydaniu JAMA Dermatology pojawił się ostatnio bardzo interesujący artykuł, w którym autorzy badania przedstawiają związki pomiędzy łuszczycą, nadciśnieniem tętniczym oraz leczenia beta-blokerami.

nadcisnienie tętnicze łuszczyca
Na nadciśnienie tętnicze może chorować aż 8,4 mln Polaków

Przebieg badania

Aby określić związki między łuszczycą a nadciśnieniem naukowcy przeanalizowali dane blisko 80 000 kobiet z Nurses’ Health Study. Kobiety w wieku ok. 60 lat w 2008 roku wypełniały dwa razy do roku kwestionariusze zawierające pytanie związane z nadciśnieniem i łuszczycą. Następnie wykonano analizę statystyczną zebranych danych.

Wyniki badania

Wyniki badania wskazują, iż starsze kobiety (w wieku pomenopauzalnym) z nadciśnieniem tętniczym lub leczone przewlekle beta-blokerami, są zdecydowanie bardziej narażone na rozwój łuszczycy. Ryzyko rozwoju łuszczycy wzrasta aż o 27% u kobiet, które chorują na nadciśnienie tętnicze od co najmniej 6 lat  (w porównaniu do kobiet z prawidłowymi wartościami ciśnienia). Co więcej, kobiety przyjmujące beta-blokery przez ponad 6 lat są o 39% bardziej narażone na rozwój łuszczycy (niż osoby nigdy nie otrzymujące leków z tej grupy). Takich związków nie wykazano w przypadku innych leków kontrolujących nadciśnienie.

Wnioski

Na podstawie analizy wyników, autorzy badania sugerują, iż u pacjentów leczonych na nadciśnienie powinno zwrócić się szczególną uwagę na wczesne wykrywanie łuszczycy. Z drugiej jednak strony potrzebne są dalsze badania, by potwierdzić i wyjaśnić mechanizmy leżące za obserwacjami naukowców. Klinicyści powinni też pamiętać, że łuszczyca nie jest tylko chorobą skóry i wiąże się ze zwiększonym ryzykiem zdarzeń sercowo-naczyniowych czy cukrzycy typu 2.
Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów

Łuszczyca a choroba wieńcowa

Łuszczyca a choroba wieńcowa
Rate this post

Na blogu opisywałem już o wiele dolegliwości, które przez specjalistów są określane jako choroby współistniejące z łuszczycą. Cytowałem także badania z których wynikało, iż u pacjentów z łuszczycą występuje zwiększone ryzyko wystąpienia chorób sercowo-naczyniowych

A jednak teza przedstawiająca łuszczycę, jako niezależny czynnik ryzyka choroby wieńcowej ciągle nie została dokładnie wyjaśniona i wśród wielu lekarzy budzi spore kontrowersje. Sprawą zajęli się więc francuscy naukowcy, którzy przygotowali badanie, które miało na celu rozwianie wątpliwości wokół związków łuszczycy i choroby wieńcowej. Wyniki badania opublikowano w branżowym British Journal of Dermatology.

1
Choroba wieńcowa może prowadzić do zawału serca.

Przebieg badania

Badacze porównali częstość występowania łuszczycy u pacjentów z chorobą wieńcową oraz u osób kierowanych na chirurgiczny oddział ratunkowy z powodów nagłych zdarzeń poza sercowych.  Pacjenci z obu grup byli badani przez dwóch dermatologów. W sumie do udziału w badaniu zakwalifikowano ponad 500 pacjentów z grupy badanej, oraz kolejne 500 osób z grupy kontrolnej – wg odpowiadającej im płci oraz wieku.

Wyniki badania

Częstość występowania łuszczycy była blisko 2 razy wyższa u osób z chorobą wieńcową. Po kolejnych analizach wykazano jednak, że związek między łuszczycą a chorobą wieńcową jest na granicy statystycznej ważności. Łuszczyca u pacjentów z chorobą wieńcową miała być związana z częstszym zajęciem 3 naczyń zamiast jednego bądź dwóch. Dodatkowo wykazano także wyższe ryzyko zajęcia 3 naczyń w młodszym wieku u pacjentów z łuszczycą.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów

Wpływ łuszczycy na choroby nerek

Wpływ łuszczycy na choroby nerek
Rate this post

Wielokrotnie na łamach bloga opisywaliśmy wyniki badań, które udowadniały współwystępowanie łuszczycy z innymi, z pozoru niezwiązanymi dolegliwościami, takimi jak nowotwory, otyłość, cukrzyca, a nawet zaburzenia wzroku.

Jak pokazują najnowsze badani naukowców z Uniwersytetu Pensylwania w Filadelfii do listy dolegliwości współistniejących z łuszczycą możemy dodać także choroby nerek.

Przebieg badania

Naukowcy przeanalizowali historie chorobowe pacjentów w wieku od 18 do 90 lat, z umiarkowaną i ciężką łuszczycą – łącznie prawie 150 tyś przypadków. Grupę kontrolną stanowiło ok. 700 tys. pacjentów bez łuszczycy.

Wyniki badania 

Badanie wykazało, że w porównaniu do osób zdrowych pacjenci z ciężką łuszczycą cechowali się prawie dwukrotnie wyższym ryzykiem rozwoju przewlekłej choroby nerek. Stwierdzono, że wyniki badań pozostają niepodważalne nawet po uwzględnieniu innych czynników ryzyka przewlekłej choroby nerek, takich jak: wiek, płeć, wysoki poziom cholesterolu, obecność cukrzycy, nadciśnienia i zażywanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych.

choroby nerek a łuszczyca
Łuszczyca znacząco zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia przewlekłych chorób nerek

Wnioski

Naukowcy podkreślają, że pacjenci, u których łuszczyca zajmuje ponad 3% powierzchni ciała powinni regularnie kontrolować sprawność nerek poprzez wykonywanie badań takich jak badanie przesiewowe moczu pod kontem albuminurii, badanie stężenia kreatyniny w surowicy, badanie azotu mocznikowego we krwi.

Mechanizm rozwoju przewlekłej choroby nerek u pacjentów z łuszczycą wciąż pozostaje niejasny. Zespół naukowców z Uniwersytetu Pensylwania w Filadelfii kontynuuje badania zmierzając do odkrycia patogenezy przewlekłej choroby nerek u pacjentów z łuszczycą.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Łuszczyca – najbardziej wstydliwa choroba?

Łuszczyca – najbardziej wstydliwa choroba?
Rate this post

Psycholog Teresa Rzepa z Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej w Poznaniu, oraz dermatolodzy prof. Ryszard Żaba i dr Oliwia Jakubowicz z Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu, przeprowadzili badania mające na celu wskazanie chorób, które w Polakach wzbudzają największy wstyd.

Wśród dziesięciu chorób, które przez Polaków uważane są za najbardziej wstydliwe znalazła się także łuszczyca.

Wysoką pozycję łuszczycy, autorzy badania tłumaczą w następujący sposób:

Chorobą, z powodu której pacjenci narażeni są na dyskryminację, z pewnością jest łuszczyca. Jak mówią dermatolodzy, to choroba duszy i ciała. Kiedy rozmawiałam z osobami cierpiącymi z powodu łuszczycy, najczęściej słyszałam prośbę: „Napiszcie, że łuszczyca nie jest zaraźliwa, niech ludzie wreszcie przestaną się bać, że coś od nas złapią”. Problem jest gigantyczny, bo nie dość, że chorzy muszą bez przerwy toczyć bój ze swoim ciałem, to jeszcze toczą go ze społeczeństwem, które ich nie akceptuje.

1
Łuszczyca jest przez Polaków postrzegana jako jedna z bardziej wstydliwych chorób.

Na liście „najbardziej wstydliwych chorób znalazły się także: kiła (syfilis), AIDS, grzybica, choroby skóry twarzy, trądzik, opryszczka narządów płciowych, choroby odbytu, wszawica łonowa oraz rzeżączka.

– Przeważnie wstydzimy się chorób przenoszonych drogą płciową – być może dlatego, że z kolei o nich mówi się za mało. Tu dużą rolę do odegrania mają zarówno media, jak i lekarze – ocenia prof. Rzepa.

Więcej o wynikach powyższych badań, znajdziecie tu: http://wyborcza.pl/TylkoZdrowie/1,137474,15763356,10_najbardziej_wstydliwych_chorob_w_Polsce__Przedstawiamy.html

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Testy genetyczne skutecznie diagnozują Łuszczycowe Zapalenie Stawów

Testy genetyczne skutecznie diagnozują Łuszczycowe Zapalenie Stawów
Rate this post

Łuszczycowe zapalenie stawów (ŁZS) jest jedną z groźniejszych form choroby. Jednym z głównych objawów jest przewlekłe zapalenia stawów, które nieleczone może doprowadzić do trwałego kalectwa.

Jak podaje portal Indian Dermatol Online, naukowcy rozpoznali wiele genów związanych z występowaniem łuszczycowego zapalenia stawów.  Wraz z poznaniem genetycznych uwarunkowań ŁZS pojawiła się możliwość zastosowania przesiewowych testów genetycznych, których zadaniem jest szybka i bezpieczna identyfikacja pacjentów w celu wprowadzenia właściwej profilaktyki i/lub wczesnego leczenia.

tg
Testy genetyczne umożliwiają rozpoznanie ŁZS przed wystąpieniem objawów stawowych.

Testy genetyczne mogą służyć do wytypowania, u których pacjentów z łuszczycą może rozwinąć się łuszczycowe zapalenie stawów, jeszcze przed wystąpieniem pierwszych objawów stawowych! Testy genetyczne mogą także odpowiedzieć na pytanie, którzy chorzy prawdopodobnie odpowiedzą na ustanowioną terapię, a także pozwalają ocenić ryzyko choroby u osób z dodatnim wywiadem rodzinnym w kierunku łuszczycy/ŁZS.

Przesiewowe testy genetyczne dla ŁZS dostarczają informacji o obecności specyficznego wariantu MICA-A9, w obrębie regionu przezbłonowego genu MICA zlokalizowanego na chromosomie 6p. Pacjenci posiadający wariant MICA-A9 wykazują zwiększone ryzyko zachorowania na łuszczycowe zapalenie stawów.

Testy genetyczne stanowią więc obiecującą procedurę usprawniającą możliwości diagnostyczne u pacjentów z łuszczycą. 

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Porównanie skuteczności naświetlania PUVA i UVB

Porównanie skuteczności naświetlania PUVA i UVB
Rate this post

W poprzednim wpisie na blogu opisywałem badania, które w sposób jednoznaczny potwierdziły, iż stosowanie kąpieli w morskiej wodzie w połączeniu z fototerapią, prowadzi do szybszej i dłuższej remisji choroby oraz do wyraźnej poprawy histologicznej.

Stosowanie fototerapii staje się coraz popularniejszą metodą zwalczania objawów łuszczycy. Najczęściej stosowane są naświetlania:

  • PUVA – tzw. fotochemioterapia,
  • UVB – tzw promieniowanie szeroko oraz wąsko zakresowe.

Obie metody były już opisywane na naszym blogu: UVB – fototerapia w leczeniu luszczycy promieniowanie uvb , PUVA – fototerapia w leczeniu łuszczycy fotochemioterapia.

Stosowanie fototerapii staje się coraz popularniejszą metodą zwalczania objawów łuszczycy.
Stosowanie fototerapii staje się coraz popularniejszą metodą zwalczania objawów łuszczycy.

Pomimo popularności obu metod, brakowało jednoznacznych danych wskazujących, która z nich jest skuteczniejsza. Tego typu badanie przeprowadził dopiero zespół naukowców z Chin w składzie Chen X, Yang M, Cheng Y, Liu GJ, Zhang M.  Wyniki badania zostały opublikowane na stronach Cochrane Library w grudniu.

Metodologia 

Aby porównać efekty różnych modeli fototerapii, do sierpnia 2013 naukowcy przeanalizowali medyczne bazy danych: Cochrane Skin Group Specialised Register, CENTRAL in The Cochrane Library, MEDLINE, EMBASE oraz do listopada 2012 CNKI, CBM oraz bazy OpenGrey. Zebrano dane 662 pacjentów z 13 badań, w których zajmowano się kontrolowanymi próbami porównującymi wąskopasmowe UVB z szerokopasmowym UVB lub z PUVA. Głównymi ocenianymi parametrami były m.in. stopień poprawy u chorych, odsetek uczestników osiągających PASI 75, wycofanie z powodu efektów niepożądanych.

Wyniki

Wyniki badani nie pozwalają na udzielenie jednoznacznej odpowiedzi, którą metodę wybrać. Porównując NB-UVB z PUVA, w dwóch badaniach nie wykazano znaczących różnic, w jednym lepsze wyniki osiągnięto stosując PUVA. W dwóch innych badaniach, efekty stosowania NB-UVB lub PUVA w połączeniu z retinoidami były również bardzo podobne. Dane dotyczące bezpieczeństwa stosowania NB-UVB i BB-UVB także nie wskazują na przewagę którejś z metod.

Na podstawie dokonanych analiz, naukowcy wskazują, że ze względu na wygodę stosowania NB-UVB może być metodą preferowaną zamiast PUVA. Jeśli chodzi o skuteczność BB-UVB oraz selektywnego NB-UVB, wydaje się być ona bardzo podobna

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów

Kąpiele w morskiej wodzie + naświetlanie = skuteczna metoda na łuszczycę

Kąpiele w morskiej wodzie + naświetlanie = skuteczna metoda na łuszczycę
Rate this post

Niekonwencjonalne metody leczenia łuszczycy, takie jak terapia z wykorzystaniem kąpieli morskich i światła UVB, zyskują coraz większą popularność wśród pacjentów. Jak pokazują najnowsze badania opublikowane w czasopiśmie Photodermatology, Photoimmunology and Photomedicine wskazują, że połączenie kąpieli morskich i światła UVB, jest rzeczywiście skutecznym podejściem terapeutycznym.

woda morska w leczeniu łuszczycy
Terapia z wykorzystaniem kąpieli morskich, zyskują coraz większą popularność.

Przebieg badania

W badaniu przeprowadzonym przez zespół naukowców w składzie: Eysteinsdóttir JH, Ólafsson JH, Agnarsson BA, udział wzięło 68 pacjentów z łuszczycą. Zostali oni w sposób losowy przypisani do 3 grup terapeutycznych:

1) kąpiele w morskiej wodzie i naświetlaniami UVB, 3 razy w tygodniu.

2) kąpiele w morskiej wodzie i naświetlaniami UVB, codziennie.

3)  jedynie naświetlanej UVB, 3 razy w tygodniu.

Badanie trwało 6 kolejnych tygodni. Do analizy zaawansowania zmian łuszczycowych posłużył indeks PASI (Psoriasis Area and Severity Index) oraz system Lattice (Lattice System Physician’s Global Assessment). Oceny dokonano przed, w trakcie i po zakończeniu terapii.

Wyniki badania

Po 6 tygodniach liczba pacjentów, która osiągnęła 75% i 90% redukcji wyjściowej punktacji PASI była zdecydowanie wyższa w przypadku osób z grup biorących kąpiele niż wśród osób tylko naświetlanych. Wyniki wyglądału następująco: 68.1%/18.2% w I grupie, 73.1%/42.3% w II grupie oraz 16.7%/0% w III grupie.

Analiza wszystkich danych z badania wskazuje jednoznacznie, że stosowanie kąpieli w morskiej wodzie w połączeniu z fototerapią prowadzi do szybszej i dłuższej remisji choroby oraz do wyraźnej poprawy histologicznej.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów

Aktywność fizyczna i dieta – skutecznie wspomagają leczenie łuszczycy

Aktywność fizyczna i dieta – skutecznie wspomagają leczenie łuszczycy
Rate this post

W jednym z ostatnich wpisów poruszyłem temat niekorzystnego wpływu nadwagi na przebieg łuszczycy. Amerykańscy naukowcy udowodnili, iż u osób chorych na łuszczycę, było czterokrotnie więcej przypadków otyłości, niż w kontrolnej grupie osób zdrowych (pełny wpis dotyczący badań nad wpływem otyłości na łuszczycę możecie przeczytać tutaj).

Inni badacze w sładzie: Naldi, L., Conti, A., Cazzaniga, S., Patrizi, A., Pazzaglia, M., Lanzoni, A., Veneziano, L., Pellacani, G. and the Psoriasis Emilia Romagna Study Group, dokonali oceny wpływu diety wspomaganej odpowiednim treningiem fizycznym, na przebieg łuszczycy u otyłych pacjentów. 

Odpowiednia dieta i trening fizyczny, może przyczynić się do znacznej redukcji nasilenia łuszczycy u osób otyłych
Odpowiednia dieta i trening fizyczny, może przyczynić się do znacznej redukcji nasilenia łuszczycy u osób otyłych

Przebieg badania

Badaniem objęto ponad 300 otyłych pacjentów z łuszczycą umiarkowaną do ciężkiej, u których nie uzyskiwano efektu terapeutycznego po ponad 4 tygodniach ciągłej terapii systemowej. Pacjentów w sposób losowy przydzielono do dwóch grup:

– pierwszej zalecono specjalnie przygotowaną 20 tygodniową dietą skojarzoną z odpowiednim zestawem ćwiczeń fizycznych (stosowanych w odchudzaniu),

– drugą objęto poradnictwem dotyczącym diety i aktywności ruchowej.

Po 20 tygodniach porównano zmiany wskaźnika PASI w obu grupach w stosunku do wartości wyjściowych.

Wyniki badania

Wyniki badania opublikowano w artykule pod tytułem „Diet and physical exercise in psoriasis: a randomized controlled trial” w magazynie British Journal of Dermatology. Jak podają badacze, w wyniku zaleconej terapii utratę wagi o co najmniej 5% wartości wyjściowej, zanotowano u 29,8% osób z pierwszej grupy w porównaniu do 14,5% z grupy drugiej. W pierwszej grupie średnia wartość redukcji wskaźnika PASI (Psoriasis Area and Severity Index) wyniosła aż 48%, zaś w drugiej grupie ok 25,5%. Co więcej redukcję wskaźnika PASI wynoszącą co najmniej 50% uzyskano u 49,7% osób z pierwszej grupy, a w grupie drugiej 34,2%.

Widać zatem wyraźnie, że specjalistyczna dieta stosowana w skojarzeniu z odpowiednim treningiem fizycznym, może przyczynić się do znacznej redukcji nasilenia łuszczycy u osób otyłych, u których inne formy leczenia zawiodły.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów

Skuteczne leczenie łuszczycy bez skutków ubocznych?

Skuteczne leczenie łuszczycy bez skutków ubocznych?
Rate this post

Zespół hiszpańskich naukowców pod przewodnictwem Juana Guinea-Viniegra przeprowadził ciekawe badania, których wyniki wskazują na nową, nieinwazyjną metodę leczenia łuszczycy.

Z pracy opublikowanej na łamach Science Translational Medicine, możemy się dowiedzieć m.in., iż  blokowanie cząsteczek micro-RNA może być skuteczną metodą walki z objawami łuszczycy. Jak podają naukowcy nowa metoda miałaby porównywalną skuteczność z obecnie stosowanymi lekami, jednak przy zdecydowanie mniejszych działaniach niepożądanych.

Badacze przyjrzeli się informacji genetycznej przechowywanej w tzw. micro -RNA – stosunkowo niedawno odkrytych cząsteczkach, których rola w patogenezie chorób nie jest jeszcze do końca wyjaśniona. Wiadomo jednak, że są to niewielkie fragmenty kwasów nukleinowych które uczestniczą w regulacji ekspresji innych genów. Badacze wykazali, iż w zmianach naskórkowych w skórze chorych na łuszczycę, znajduje się więcej cząsteczek miR-21 niż u zdrowych osób. Aby sprawdzić ich rolę naukowcy zablokowali je u myszy z łuszczycą, okazało się, że po krótkim czasie objawy choroby ustąpiły. Co ważne, przy stosowaniu tej metody nie zaobserwowano poważnych działań niepożądanych.

Kolejnym etapem badania było sprawdzenie nowej terapii na ludzkich próbkach, w tym celu pobrano próbki skóry od pacjentów z łuszczycą i przeszczepiono je na laboratoryjne myszy. Dzięki próbie można było zbadać działanie proponowanej metody na ludzkiej tkance bez narażania pacjentów. Także tym razem wyniki próby okazały się bardzo obiecujące. Naukowcom udało się bowiem wykazać, że zablokowanie miR-21 prowadzi do zmniejszenia objawów łuszczycy także w przypadku działania na ludzkiej tkance.

Dalsze badania będą kontynuowane.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów