Immunoterapia – Substancje obniżające aktywność prozapalnych cytokin

Substancją stosowaną w immunoterapii, której celem jest obniżanie aktywności prozapalnych cytokin, jest ludzkie monoklonalne przeciwciało, tzw. infliksimab.

Infliksymab jest lekiem biologicznym wykorzystywanym w terapii niektórych chorób o potwierdzonej lub podejrzewanej etiologii autoimmmunologicznej, w tym łuszczycy i łuszczycowego zapalenia stawów. Przeciwciało to ma za zadanie wiązać TNF-α (kacheksynę lub kachektynę) – cytokinę związana z procesem zapalnym u Łuszczyków  i w konsekwencji leczyć objawy choroby.

2.rsh
TNF-α – cytokina (z nadrodziny TNFSFL[1]) związana z procesem zapalnym w łuszczycy.
Cykl terapii infliksimabem polega na podaniu choremu na łuszczycę, dawki od 5 do 10 mg na kg masy ciała, w powolnym wlewie dożylnym w 0, 2 i 6 tygodniu. Rezultaty badań są obiecujące: obniżenie PASI (stopień nasilenia procesu chorobowego łuszczycy) poniżej 75% wartości wyjściowej uzyskuje po 10 tygodniach leczenia: u 82% pacjentów przy podawaniu mniejszej dawki (5 mg/kg m.c.) lub 91% pacjentów – większa dawka (10 mg/kg m.c.).

Co ważne leczenie ma skutki długoterminowe: w 26 tygodniu po rozpoczęciu pojedynczego cyklu, u 50% pacjentów wartość PASI jest nadal obniżona poniżej 75% w stosunku do poziomu wyjściowego. Infliksimab jest wysoce efektywny w monoterapii i może być podawany przewlekle jako terapia przerywana. Po jednym cyklu u większości pacjentów utrzymuje się remisja PASI w ciągu 24 tygodni. Duża baza pacjentów leczonych infliksimabem w przebiegu innych chorób wskazuje na względne bezpieczeństwo stosowania tego przeciwciała.

Niestety leczenie tego typu może być obciążone poważnymi skutkami ubocznymi, do obserwowanych powikłań należą m.in. reakcje poinfuzyjne, infekcje, rozwój nowotworów lub chorób limfoproliferacyjnych oraz pogorszenie niewydolności serca.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *