Łuszczyca brudźcowa charakterystyka

Łuszczyca brudźcowa jest jedną z rzadszych postaci, często przewlekłej dermatozy zapalnej jaką jest łuszczyca. Poniżej krótka charakterystyka, będąca fragmentem artykułu z najnowszego Przeglądu Dermatologicznego.

Chociaż łuszczyca brudźcowa została opisana i zdefiniowana już ponad 60 lat temu, a w większości podręczników dermatologicznych wymieniana jest jako jedna z postaci łuszczycy, w praktyce dermatologicznej spotykamy się niezwykle rzadko z tą odmianą psoriasis. Niewiele jest również prac dotyczących łuszczycy brudźcowej w piśmiennictwie. Według klasyfikacji ICD-10 najczęściej jest ona kwalifikowana do grupy L 40.8 (tzw. inna łuszczyca).

Jedna z pierwszych wzmianek na temat łuszczycy brudźcowej pochodzi z podręcznika polskiego dermatologa Mariana Grzybowskiego z 1948 roku. Łuszczyca brudźcowa, ze względu na obecność hiperkeratotycznych strupów i łusek na podłożu zapalnym, jest w ww. podręczniku zdefiniowana jako zadawniona postać łuszczycy wysiękowej.

Zmiany skórne w przebiegu łuszczycy brudźcowej, lokalizują się najczęściej w obrębie pachwin, pach, w okolicach szpary pośladkowej, w zgięciach kolanowych, łokciowych, jak również na stopach i dłoniach. Pojedyncza zmiana skórna ma obraz kliniczny przypominający brudziec kiłowy – stąd nazwa. Paznokcie są często objęte procesem chorobowym, natomiast w przypadkach bardziej nasilonych zmianom skórnym mogą towarzyszyć dolegliwości stawowe.

Ze względu na charakterystyczny obraz kliniczny diagnostyka tej postaci łuszczycy nie sprawia trudności, natomiast dużym problemem jest jej leczenie. W przypadku decyzji o leczeniu miejscowym podstawą są preparaty złuszczające, tj. maści z siarką i kwasem salicylowym lub mocznikiem, aplikowane przed zastosowaniem leczenia redukującego i przeciwzapalnego. Ze względu jednak na częste występowanie zmian w okolicach wyprzeniowych stosowanie leczenia miejscowego może być bardzo utrudnione z uwagi na łatwe drażnienie tych okolic. Niezalecane są np. pochodne cygnoliny i dziegcie. Rekomenduje się natomiast inhibitory kalcyneuryny oraz glikokortykosteroidy miejscowe o małej i średniej mocy. Alternatywnie, lecz także ostrożnie, można zastosować pochodne witaminy A oraz D, jednak w wielu przypadkach korzystniejsze jest leczenie ogólne.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *