Najczęstsze błędy w diagnostyce i leczeniu chorób skóry

Tym razem chcemy zaprezentować wam co ciekawsze fragmenty, z wykładu z prof. Joanną Narbutt z Katedry i Kliniki Dermatologii i Wenerologii UM w Łodzi, jaki został wygłoszony podczas V kongresu Polskiego Towarzystwa Medycyny Rodzinnej we Wrocławiu. Pani profesor wyjaśnia m.in., dlaczego diagnostyka różnicowa zmian skórnych jest tak ważna, jakie elementy składają się na sukces terapeutyczny w pracy lekarza praktyka oraz jakich błędów należy unikać.
Ekspert podkreślała, iż w ostatnim czasie dokonał się ogromny przełom w leczeniu dermatologicznym, m.in. jest możliwość leczenia biologicznego jednej z najcięższych chorób i zarazem najbardziej popularnych – tj. łuszczycy. W atopowym zapaleniu skóry także odnotowano postęp w leczeniu, jednocześnie oczekuje się na rejestrację leków biologicznych, które nie tylko usprawnią terapię, ale także poprawią jakość życia pacjentów. W pokrzywce także obecnie jest nieco więcej możliwości.
introicon
Polskie Towarzystwo Medycyny Rodzinnej we Wrocławiu
Pani profesor zwraca jednocześnie uwagę, iż w gabinecie lekarza rodzinnego, w gabinecie lekarza internisty, pediatry, ale także rejonowego dermatologa leczenie pozostaje dużym wyzwaniem. Podstawą odpowiedniej terapii medycznej, w tym dermatologicznej – jest rozpoznawanie błędów, które mogą zdarzyć się każdemu oraz uczyć się na nich. Bardzo istotna jest więc edukacja lekarzy, w aspekcie diagnostyki różnicowej i wyboru terapii.
Prof. Narbutt przedstawiała przypadki, które są konieczne do przeprowadzenia wspomnianej diagnostyki różnicowej w codziennej praktyce lekarskiej. Należą do nich m.in. trądzik różowaty, zmiany w przebiegu tocznia rumieniowatego układowego oraz krążkowy toczeń rumieniowaty – postać ogniskowa tocznia rumieniowatego. Problematyczna może być także diagnostyka różnicowa między trądzikiem różowatym, a zmianami o charakterze kontaktowego zapalenia skóry twarzy. Akcentowała, aby mieć na uwadze wspomniane jednostki chorobowe, ponieważ leczenie dla nich jest całkowicie odmienne. W praktyce dermatologicznej często spotyka się także z wypryskiem kontaktowym, który należy różnicować z łuszczycą i grzybicą.

Innym błędem, który czyha w praktyce dermatologicznej jest rozpoznawanie wielopostaciowych osutek świetlnych. Najczęściej występują u kobiet w wieku 20-40 lat w okresie wczesnowiosennym oraz letnim. Są to zmiany o charakterze rumieni, grudek, bąbli pokrzywkowych, które pojawiają się po pierwszej ekspozycji na światło słoneczne. Zaś ekstremalnym przykładem postaci fotodermatozy idiopatycznej jest przewlekłe posłoneczne zapalenie skóry. Często różnicuje się je z chłoniakami skóry, kontaktowym zapaleniem skóry oraz ciężką postacią łojotokowego zapalenia skóry.

Na sukces terapeutyczny w pracy lekarza praktyka składa się wiele elementów, m.in.: dokładnie zebrany wywiad, diagnostyka różnicowa zmian skórnych, nie utożsamianie od razu zmian skórnych ze współistniejąca alergią oraz wykonanie niezbędnych badań laboratoryjnych i wybór adekwatnej metody leczniczej.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *