Czy twoja łuszczyca przekształci się w łuszczycowe zapalenie stawów?

Łuszczycowe zapalenie stawów to jedna z form przewlekłego zapalenia stawów. Podobnie jak w przypadku „klasycznej” łuszczycy, jest to schorzenie autoimmunologiczne, czyli takie podczas którego niektóre komórki ciała zwracają się przeciwko sobie i atakują siebie. Układ odporności nie działa tak jak powinien, a odpowiedź immunologiczna zwraca się przeciwko sobie. Dochodzi do ataku skóry i stawów. Temat genezy ŁZS poruszaliśmy w jednym z poprzednich wpisów na blogu: http://luszczyca-blog.pl/rodzaje-luszczycy-luszczyca-stawowa/

Statystyki pokazują, iż nawet 30% osób chorujących na łuszczycę może się liczyć z wystąpieniem u nich łuszczycowego zapalenia stawów. U większości chorych na ŁZS, choroba rozwija się po około 10 latach od zauważeniu pierwszych objawów wskazujących na łuszczycę zwykłą. Każda osoba chorująca na zwykłą formę łuszczycy, powinna bacznie obserwować swoje stawy i być wyczulona na wszelkie sygnały od nich płynące. Jeśli tylko odczuwasz bóle w okolicach stawów, które nie ustępują w krótkim czasie, bezzwłocznie skonsultuj się z lekarzem i wykonać wszystkie niezbędne badania – skuteczną formą diagnozy ŁZS mogą być m.in. badania genetyczne: http://luszczyca-blog.pl/testy-genetyczne-skutecznie-diagnozuja-luszczycowe-zapalenie-stawow/

bol-stawow-łuszczyca
Przewlekłe bóle w okolicach stawów, są często pierwszym sygnałem świadczącym o rozwoju ŁZS u Łuszczyka.

Objawy Łuszczycowego Zapalenia Stawów, na które powinieneś zwrócić uwagę:

  • bóle w okolicach stawów,

  • opuchlizna w ich obrębie stawów,

  • dolegliwości nie mają charakteru przejściowego (występują dłużej niż 6 tygodni).

Zapobiegać rozwojowi łuszczycowego zapalenia stawów, można na kilka sposobów. Przede wszystkim należy zadbać o zdrowy i styl życia. Jak pokazują badania utrzymanie dobrego wskaźnika masy ciała, pozwala zmniejszyć nacisk na stawy, co z kolei przekłada się na minimalizację ryzyka wystąpienia ŁZS. Warto także zadbać o wystarczająca ilość snu, ponieważ odpowiada on za prawidłową regenerację komórek w tym stawów. Równie ważna wydaje się także profilaktyka chorób układu krążenia (kontrolowanie poziomu cukru we krwi, wykluczenie palenia papierosów, kontrolowanie ciśnienia krwi oraz wykonywanie kontrolnych badań krwi) – dolegliwości tego typu mogą bowiem przyspieszyć wystąpienie zmian w stawach.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Kąpiele błotne, napary z lukrecji, maseczka z marchwi, czyli niekonwencjonalne sposoby na łuszczycę.

Przeczesując zasoby Internetu w poszukiwaniu tematów związanych z łuszczycą, zdarza mi się natrafić na informacje, które pomimo mojego „łuszczycowego” stażu, wciąż potrafią wywołać u mnie zdziwienie.

Nie inaczej było w przypadku niekonwencjonalnych sposobów na leczenie łuszczycy, opisanych na łamach jednego z portali z branży uroda / zdrowie. Znalazłem tam bowiem poza dosyć już znaną mi tematyką kąpieli błotnych,  intrygujące informacje na temat naparów i kąpieli z użyciem lukrecji, oraz maseczki z marchwi. Poniżej krótkie streszczenie znalezionych tam informacji.

1
Maseczka z marchwi na łuszczycę? To tylko jeden z wielu niekonwencjonalnych sposobów na radzenie sobie z uciążliwymi objawami choroby.

Kąpiele błotne

Jeden z najstarszych i najbardziej skutecznych środków dla skóry to odpowiedni rodzaj błota lub glinki, wykazujących korzystne właściwości zarówno dla zdrowia, jak i urody. Możesz zastosować miejscowe okłady z gliny na skórę, zastosuj je w miejscach, w których łuszczyca wykazuje się największym nasileniem. Aby zapobiec nadmiernemu wysychaniu skóry, nie należy mieszać glinki z wodą, zamiast tego połącz ją z jogurtem, a tak uzyskaną mieszaninę nałóż na chore miejsce. Aby przygotować okład, nie powinieneś korzystać z żadnych narzędzi lub naczyń wykonanych z tworzywa sztucznego lub metalu, zamiast tego weź te wykonane z drewna lub szkła. Będziesz musiał nałożyć okład na około 20 do 30 minut, a następnie spłucz skórę letnią wodą. Możesz korzystać z tych okładów co najmniej raz w tygodniu, a gdy łuszczyca  nasili się w znacznym stopniu zastosuj je raz na dwa dni.

Napary i kąpiele z użyciem lukrecji

Lukrecja jest znana również jako naturalne źródło kortyzonu. Jej korzystne właściwości wynikają z zawartości niektórych istotnych składników blokujących rozpad kortyzonu w naszym organizmie, a tym samym przedłużających życie. A oprócz, że wpływa na długość naszego życia – lukrecja zawiera także liczne związki przeciwzapalne, które są doskonałym lekarstwem na wszelkiego rodzaju stany zapalne wywoływane przez, różnego rodzaju choroby, między innymi takie, jak łuszczyca. Aby wykorzystać jej cenne właściwości, możesz przygotować sobie kąpiel lub napar z lukrecji lub po prostu regularnie ją spożywać. Należy pamiętać przy tym o tym, żelukrecja nieznacznie podnosi ciśnienie krwi, co oznacza, że osoby z nadciśnieniem tętniczym nie powinny spożywać jej bez uprzedniej konsultacji z lekarzem.

Maseczka z marchewki

Innym sposobem na złagodzenie nagłego wystąpienia wielu chorób skóry, wśród których łuszczyca jest jedną z bardziej uciążliwych może być przygotowanie sobie maseczki z marchwi, którą można nałożyć bezpośrednio na skórę i pozostawić ją tam na około 20 minut. Marchew jest bogata w beta karoten, który jest niezbędnym elementem dla zdrowia skóry. Możesz stosować tę maseczkę naprzemiennie z okładami z glinki lub kąpielami błotnymi.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Łuszczyca brudźcowa charakterystyka

Łuszczyca brudźcowa jest jedną z rzadszych postaci, często przewlekłej dermatozy zapalnej jaką jest łuszczyca. Poniżej krótka charakterystyka, będąca fragmentem artykułu z najnowszego Przeglądu Dermatologicznego.

Chociaż łuszczyca brudźcowa została opisana i zdefiniowana już ponad 60 lat temu, a w większości podręczników dermatologicznych wymieniana jest jako jedna z postaci łuszczycy, w praktyce dermatologicznej spotykamy się niezwykle rzadko z tą odmianą psoriasis. Niewiele jest również prac dotyczących łuszczycy brudźcowej w piśmiennictwie. Według klasyfikacji ICD-10 najczęściej jest ona kwalifikowana do grupy L 40.8 (tzw. inna łuszczyca).

Jedna z pierwszych wzmianek na temat łuszczycy brudźcowej pochodzi z podręcznika polskiego dermatologa Mariana Grzybowskiego z 1948 roku. Łuszczyca brudźcowa, ze względu na obecność hiperkeratotycznych strupów i łusek na podłożu zapalnym, jest w ww. podręczniku zdefiniowana jako zadawniona postać łuszczycy wysiękowej.

Zmiany skórne w przebiegu łuszczycy brudźcowej, lokalizują się najczęściej w obrębie pachwin, pach, w okolicach szpary pośladkowej, w zgięciach kolanowych, łokciowych, jak również na stopach i dłoniach. Pojedyncza zmiana skórna ma obraz kliniczny przypominający brudziec kiłowy – stąd nazwa. Paznokcie są często objęte procesem chorobowym, natomiast w przypadkach bardziej nasilonych zmianom skórnym mogą towarzyszyć dolegliwości stawowe.

Ze względu na charakterystyczny obraz kliniczny diagnostyka tej postaci łuszczycy nie sprawia trudności, natomiast dużym problemem jest jej leczenie. W przypadku decyzji o leczeniu miejscowym podstawą są preparaty złuszczające, tj. maści z siarką i kwasem salicylowym lub mocznikiem, aplikowane przed zastosowaniem leczenia redukującego i przeciwzapalnego. Ze względu jednak na częste występowanie zmian w okolicach wyprzeniowych stosowanie leczenia miejscowego może być bardzo utrudnione z uwagi na łatwe drażnienie tych okolic. Niezalecane są np. pochodne cygnoliny i dziegcie. Rekomenduje się natomiast inhibitory kalcyneuryny oraz glikokortykosteroidy miejscowe o małej i średniej mocy. Alternatywnie, lecz także ostrożnie, można zastosować pochodne witaminy A oraz D, jednak w wielu przypadkach korzystniejsze jest leczenie ogólne.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Kobyle mleko na łuszczycę?

Odpowiednie odżywianie w łuszczycy jest sprawą zdecydowanie podstawową. Równie ważne jest jednak to, jakie składniki odżywcze skóra otrzymuje od wewnątrz. Produktem, który jak utrzymują dermatolodzy pomaga w nawilżaniu skóry od wewnątrz, jest właśnie kobyle mleko. 

Kobyła to jedyne ze zwierząt hodowlanych, które wytwarza mleko typu albuminowego, a więc bardzo podobnego w składzie do mleka kobiecego. Ze względu na to, że mleko takie nie powoduje działań niepożądanych, w niektórych krajach (np. w Niemczech i we Francji) podaje się je niemowlętom uczulonym na mleko krowie.

big__Proskin2
Kobyle mleko w płynnej postaci jest praktycznie niedostępne, dlatego zainteresowane osoby muszą poszukać alternatywy w postaci kapsułek.

Z badań wynika, że kobyle mleko bardzo dobrze wpływa także na skórę, szczególnie u osób chorych na łuszczycę. Zawarte w kobylim mleku naturalne substancje zapewniają skórze łuszczycowej optymalne nawilżenie, poprzez odpowiednie nawodnienie błon komórkowych, które przekłada się z kolei na zwiększenie napięcia oraz elastyczności skóry. Warto również zwrócić uwagę na to, iż długotrwałe spożywanie mleka kobylego prowadzi do wzrostu odporności, oraz zmniejszenia ilości i wielkości stanów zapalnych w organizmie, co dla osób chorych na łuszczycę może mieć szczególnie duże znaczenie.

Więcej informacji na temat suplementów diety zawierających kobyle mleko znajdziecie na stronie: http://sklep-drmichaels.com.pl/suplement-diety-proskin-lf.html 

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Szansa na lepsze leczenie dla chorych na Łuszczycowe Zapalenie Stawów

Komisja Europejska wydała w styczniu tego roku pozwolenie na stosowanie sekukinumabu w leczeniu osób chorujących m.in. na łuszczycowe zapalenie stawów (ŁZS).

Sekukinumab jest pierwszym, dopuszczonym do obrotu w Europie lekiem, należącym do nowej klasy inhibitorów interleukiny 17A (IL-17A) dla ŁZS. To kolejne wskazanie terapeutyczne dla tego leku – wcześniej został dopuszczony do obrotu, jako terapia pierwszego rzutu w leczeniu ogólnym umiarkowanej i ciężkiej postaci łuszczycy plackowatej.

1
Nowoczesny lek na Łuszczycowe Zapalenie Stawów, już wkrótce zostanie wprowadzony na terenie Unii Europejskiej

David Epstein, prezes Novartis Pharmaceuticals – firmy odpowiedizalnej za wprowadzenie leku, tak komentuje decyzję KE:

Duże korzyści terapeutyczne, które były obserwowane podczas przeprowadzonych przez nas badań klinicznych sugerują, że sekukinumab daje szansę na zatrzymanie progresji choroby, zapobiegając w ten sposób bólowi i niepełnosprawności (…) Pozytywne decyzje Komisji Europejskiej oznaczają, że Europejczycy chorujący na zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa i łuszczycowe zapalenie stawów, mogą odnieść korzyści ze stosowania leków biologicznych nowej generacji mających potencjał ku temu, aby stać się nowym standardem leczenia tych częstych, lecz nieefektywnie leczonych schorzeń zapalnych.

Ostatnio przeprowadzone badania kliniczne udowodniły, że sekukinumab w znaczący sposób redukuje objawy przedmiotowe i podmiotowe ŁZS już pomiędzy pierwszym, a trzecim tygodniem stosowania, zaś efekt ten utrzymuje się przez ponad dwa lata. U 84 proc. chorujących na ŁZS leczonych przy użyciu sekukinumabu, nie doszło do progresji uszkodzeń, odpowiednio: kręgosłupa i stawów, co przez dwa lata było oceniane za pomocą badania radiologicznego.

W ramach badań klinicznych w różnych wskazaniach, sekukinumabem leczonych było około 9 600 pacjentów. Po wprowadzeniu do obrotu, lek zastosowano u ponad 12 500 pacjentów. Udowodniono, że profil bezpieczeństwa stosowania produktu leczniczego, był spójny z wynikami badań klinicznych obejmujących zastosowanie leku w różnych wskazaniach. Sekukinumab został dopuszczony do leczenia aktywnego ŁZS u dorosłych pacjentów w monoterapii lub w skojarzeniu z metotreksatem, gdy odpowiedź na wcześniej stosowane leki modyfikujące przebieg choroby była niewystarczająca.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

BADANIE: Leki na ŁZS zwiększają ryzyko wystąpienia półpaśca

Zisman i współpracownicy zaprojektowali badanie oceniające ryzyko wystąpienia półpaśca wśród chorych z łuszczycowym zapaleniem stawów, leczonych przy wykorzystaniu tradycyjnych leków modyfikujących przebieg choroby oraz leków anty-TNF-α. Wyniki badania opublikowano niedawno na łamach czasopisma Annals of the Rheumatic Diseases.

Przebieg badania

Ogółem badaniem objęto grupę 3128 pacjentów z rozpoznanym łuszczycowym zapaleniem stawów (średni wiek 50 ± 14 lat), spośród czego 46.2% stanowili mężczyźni. W czasie obserwacji odnotowano 182 przypadki półpaśca wśród chorych z grupy badanej.

W zależności od stosowanego leczenia częstość występowania półpaśca określono na: 7.36 / 1000 osobo-lat (5.41 – 9.79) wśród osób nieotrzymujących żadnego z analizowanych leków, 9.21 / 1000 osobo-lat (7.5 – 11.21) wśród osób leczonych przy wykorzystaniu tradycyjnych leków modyfikujących przebieg choroby, 8.64 / 1000 osobo-lat (4.84 – 14.26) wśród chorych stosujących leki anty-TNF-α oraz 17.86 / 1000 osobo-lat (10.91 – 27.58) wśród chorych stosujących równocześnie tradycyjne leki modyfikujące przebieg choroby oraz leki anty-TNF-α.

Wnioski
Wieloczynnikowa analiza statystyczna wykazała znamienny wzrost ryzyka wystąpienia półpaśca wśród starszych chorych z ŁZS (HR 1.01, 95% CI 1.00 to 1.02), wśród chorych leczonych glikokortykosteroidami (HR 1.08, 95% CI 1.04 to 1.13) oraz wśród pacjentów stosujących równocześnie tradycyjne leki modyfikujące przebieg choroby oraz leki anty-TNF-α (HR 2.37, 95% CI 1.32 to 4.22).

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Dermokosmetyczne spa dla skóry łuszczycowej

W poprzednim wpisie zwróciliśmy uwagę na to, iż dermokosmetyczna pielęgnacja skóry pacjentów z łuszczycą, ma duży wpływ na skuteczność terapii lekami sterydowymi. Tym razem weźmiemy pod lupę tzw. „dermokosmetyczne SPA” czyli sposobu na pielęgnację, który łączy w sobie różne naturalne metody nawilżania skóry.

Takie holistyczne podejście terapii spa obejmuje leczenie światłem słonecznym (helioterapia), kąpiele w wodzie morskiej (talasoterapia), uzdrowiskowych wodach leczniczych (balneoterapia) oraz okłady z błota (peloterapia).

Balneoterapia stanowi jedną z jedną z najbardziej efektywnych metod tego typu terapii łuszczycy. Przyczynia się do cofnięcia zmian tkankowych w badaniu histopatologicznym wycinków skóry (zanik parakeratozy, pojawienie się warstwy ziarnistej i ustępowanie cech zapalenia).

Na szczególną uwagę zasługują także kąpiele chlorkowo-sodowe, siarczkowo-siarkowodorowe i radoczynne. Chorym często zalecane są wyjazdy nad Morze Martwe, znane ze swoich zasobów naturalnych, charakteryzujące się dużym stężeniem soli i unikalnym spektrum promieniowania ultrafioletowego. Żeby uzyskać taki stopień zasolenia w wannie, jaki występuje w Morzu Martwym (stężenie składników mineralnych wynosi tam ok. 350 g/l), należałoby wykorzystać kilka kilogramów soli na jedną kąpiel. Niemniej jednak, nawet jeżeli nie uda się nam uzyskać takiego stężenia w warunkach domowych, bez wątpienia kąpiele w roztworach soli wspomagają działanie pozostałych terapii miejscowych lub fototerapii, zwłaszcza poprzez łagodzenie objawów wysuszenia skóry.

dermokosmetyczne spa
Peloterapia może pomóc w pielęgnacji skóry łuszczycowej

Peloidoterapia lub peloterapia oznacza stosowanie peloidów do leczenia fizjoterapeutycznego, przede wszystkim w postaci kąpieli lub okładów. Nazwa wywodzi się z języka greckiego, w którym pelos oznacza błoto. W polskich uzdrowiskach i ośrodkach spa do peloidoterapii stosuje się borowinę, będącą mułem torfiastym o dużej zawartości kwasów humusowych. Seria zabiegów, w zależności od wskazań, wynosi od 10 do 20 zabiegów. Czas zabiegu wynosi 10 minut, potem można go stopniowo wydłużać, dochodząc do 20, a nawet 30 minut. Oprócz borowiny niezwykłe właściwości w terapii spa skóry zmienionej chorobowo posiada czarne i niebieskie błoto, pozyskiwane z Jeziora Sakskiego na Krymie, nazywane „czarnym balsamem”. Cechuje się wyjątkowo wysoką koncentracją minerałów i pierwiastków śladowych, co przekłada się na osiąganie bardzo dobrych wyników w dermokosmetycznej pielęgnacji skóry zmienionej chorobowo.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Dermokosmetyki jako wspomaganie dla leczenia sterydowego

Dermatolodzy są zgodni, iż dermokosmetyczna pielęgnacja skóry pacjentów z łuszczycą, ma duży wpływ na skuteczność terapii lekami sterydowymi stosowanymi miejscowo, oraz na utrzymanie efektów zastosowanego leczenia.

Najpopularniejszymi obecnie lekami do stosowania w miejscowej terapii łuszczycy są glikokortykosteroidy (leki sterydowe), które oddziałują na dwie składowe procesu łuszczycowego: hiperproliferację i stan zapalny. Istnieją dwie klasyfikacje glikokortykosteroidów uwzględniające siłę ich działania naczynioskurczowego. Amerykański podział wyróżnia siedem klas: w grupie 1. znajdują się preparaty najsilniejsze (np. Clobederm), a w grupie 7. najsłabsze (np. hydrokortyzon). Klasyfikacja europejska wyróżnia cztery klasy: I – najsłabsza, IV – najsilniejsza.

Większość pacjentów nie zdaje sobie sprawy z istnienia ww. klasyfikacji, a co za tym idzie – nie ma wiedzy dotyczącej siły działania przepisywanych leków sterydowych. Niestety, bardzo często przyczynia się to do nieprawidłowej aplikacji leku oraz pojawienia się efektów ubocznych sterydów (zaniki skóry, rozstępy, teleangiektazje). Oprócz siły działania ważna jest również forma galenowa produktu, którą dopasowujemy do rodzaju, lokalizacji i rozległości zmian chorobowych. Ten sam preparat w maści działa silniej niż w kremie, dlatego maści znajdują zastosowanie na ogniska łuszczycowe suche, zadawnione i o większej akantozie. Dobór odpowiedniego preparatu jest bardzo ważny i ma wpływ na systematyczne stosowanie leku.

dermokosmetyki na łuszczycę
Dermokosmetyczna pielęgnacja skóry pacjentów z łuszczycą, ma duży wpływ na skuteczność terapii lekami sterydowymi.

Oprócz leczenia dermatologicznego ważna jest więc systematyczna pielęgnacja skóry w warunkach domowych, z zastosowaniem natłuszczających emolientów. Pielęgnacja skóry pacjenta z łuszczycą jest procesem długotrwałym i wymagającym od chorego zdyscyplinowania i systematyczności. Stosowanie miejscowych preparatów sterydowych wraz z preparatami natłuszczającymi oraz odpowiednią pielęgnacją skraca czas leczenia i przywraca skórze komfort.

Stosowanie emolientów (dodawanych do kąpieli oraz aplikowanych w postaci kremów co najmniej dwa razy dziennie) i miejscowych glikokortykosteroidów stanowi obecnie podstawę leczenia AZS i łuszczycy. Coraz częściej ze względu na skutki uboczne leków sterydowych stosuje się terapię przerywaną, aplikując naprzemiennie steryd (np. co drugi dzień) z substancjami obojętnymi. Przez wielu dermatologów preferowane jest leczenie weekendowe, polegające na dwudniowym stosowaniu leków sterydowych i pięciodniowym (w pozostałe dni) preparatu obojętnego. Ten system zdecydowanie zwiększa bezpieczeństwo leczenia, jednocześnie przynosząc zadowalające efekty kliniczne.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Olejki roślinne pomocne w pielęgnacji skóry łuszczycowej

W związku z dużym zainteresowaniem ostatnim wpisem na blogu, opublikowanym pod tytułem: „Fitoterapia czyli rośliny pomocne w leczeniu łuszczycy” postanowiłem pociągnąć temat Filoterapii – tym razem w kontekście naturalnej pielęgnacji skóry łuszczycowe. Przypomnę, iż niniejszy tekst powstał na podstawie artykułu z przygotowanego przez dr n. farm. Bożenę Kowalczyk ze Śląskiego Uniwersytetu Medycznego, oraz Katedry i Zakładu Botaniki Farmaceutycznej i Zielarstwa w Sosnowcu.

Jak podaje autorka, w pielęgnacji skóry łuszczycowej szczególnie poleca się naturalne oleje: konopny, lniany, olej Tamanu (Kamani), olej z nasion lniczka siewnego Camelina sativa, masło Shea, oliwę z oliwek oraz olej z wiesiołka. Ponadto stosować można maść z nagietka.

olej na łuszczycę
Pielęgnacja skóry łuszczycowej naturalnymi olejkami roślinnymi, może znacznie zredukować objawy choroby.

Olej z konopi jest substancją naturalną, o wysokiej wartości odżywczej oraz silnym działaniu regeneracyjnym na poziomie komórek skóry. Wspomaga usuwanie obumarłych komórek i przyspiesza zdrowe dzielenie komórkowe. Zawiera tzw. immunomodulatory, które wspomagają i regulują funkcje systemu immunologicznego zarówno w przypadku obniżonej, jak i zwiększonej aktywności. Olej konopny jest odpowiedni do pielęgnacji skóry z objawami atopii i łuszczycy oraz do natłuszczenia nadmiernie suchych, swędzących czy popękanych partii skóry.
Olej Tamanu (Kamani) pozyskiwany jest z wysuszonych nasion owoców drzewa ati Calophyllum inophyllum. Zalecany jest do leczenia chorób włosów i skóry owłosionej (łupież, łuszczyca). Dobrze wchłania się w skórę, daje efekt uelastycznienia, nawilżenia, odżywienia. Ma działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe, przeciwbakteryjne, pobudza regenerację tkanek.

Olej lniany ma bardzo korzystny wpływ na włosy, skórę i paznokcie. Wykorzystywany jest w przemyśle kosmetycznym. Obecne w oleju lnianym fitohormony – lignany eliminują nadmierną ilość wolnych rodników, tym samym wspomagają leczenie chorób alergicznych i autoimmunologicznych.

Olej z awokado łatwo jest wchłaniany przez skórę, wnika w jej głębsze warstwy. Zalecany jest szczególnie do pielęgnacji skóry wrażliwej, dojrzałej, starzejącej się, z problemami. Pomaga w leczeniu egzemy oraz łuszczycy.

Olej z lnicznika siewnego Camelina sativa, czyli tzw. olej rydzowy, zawiera witaminy A, E, witaminy z grupy B, lecytynę, tokoferole, które są antyutleniaczami oraz aż około 90% kwasów nienasyconych, takich jak linolowy, linolenowy, eicosenowy i olejowy. Kwasy te są niezwykle korzystne dla skóry człowieka, pomagają w leczeniu egzemy i łuszczycy.

Olejek manuki Leptospermum Scoparium ma działanie przeciwbólowe, przeciwalergiczne, przeciwobrzękowe. Hamuje nadmierne i patogenne podziały komórek.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Fitoterapia czyli rośliny pomocne w leczeniu łuszczycy

W dzisiejszym wpisie na blogu, chciałbym powrócić do tematu naturalnych metod leczenia łuszczycy a w szczególności tzw. filoterapii czyli leczenia za pomącą ziół i roślin. Na jednej ze stron natrafiłem bowiem na ciekawą listę roślin, które odpowiednio wykorzystane, mogą stać się bardzo pomocne w leczeniu zarówno łuszczycy jak i jej objawów. Dodam tylko, że niniejsza lista została przygotowana przez dr n. farm. Bożenę Kowalczyk ze Śląskiego Uniwersytetu Medycznego, oraz Katedry i Zakładu Botaniki Farmaceutycznej i Zielarstwa w Sosnowcu, możemy więc uznać, iż są to informacje jak najbardziej wiarygodne i warte wypróbowania.

Rośliny pomocne w leczeniu łuszczycy

Kudzu (ołownik łatkowaty) Pueraria lobata – właściwości przeciw wysiękowe, przeciwalergiczne, przeciwzapalne. Hamuje aktywność kinaz białkowych, topoizomerazy I i II DNA, tym samym hamuje nadmierne proliferacje (podziały) komórek. Warto stosować kudzu w terapii łuszczycy oraz w innych chorobach autoimmunologicznych. Istotne są właściwości przeciwzapalne flawonoidów kudzu.

Pochwiatka (koleus) Coleus forskohlii – hamuje reakcje autoimmunologiczne. Na przebieg łuszczycy oddziałuje przez normalizujący wpływ na gospodarkę cyklicznym guanozynomonofosforanem cGMP.

Uczep trójlistkowy Bidens tripartitus – zawiera flawonoidy, gorycze, garbniki, olejki eteryczne, dużą ilość substancji mineralnych i elementów śladowych, witaminy. Wspomaga walkę z łuszczycą, jest pomocny w likwidacji problemów skórnych oraz alergii. Wyciąg z uczepu stosowany jest do nacierania zmienionych chorobowo miejsc lub jako dodatek do kąpieli.

łuszczyca zioła
Naturalne sposobu leczenia łuszczycy, takie jak zioła i rośliny, okazują się często równie skuteczne co środki farmakologiczne.

Copaiba Copaifera officinalis – w fitoterapii wykorzystuje się żywicę uzyskaną po nacięciu pnia, czasem w połączeniu z miazgą owocu tej rośliny. Wykorzystuje się właściwości gojące i przeciwzapalne surowca w leczeniu łuszczycy, uszkodzeń skóry oraz stanów zapalnych.

Glistnik jaskółcze ziele Chelidonium majus – stosuje się świeży sok, można również zmieszać go z łojem świńskim i tak otrzymaną maścią smarować chore miejsca. Maść przechowywać w lodówce.

Koniczyna czerwona Trifolium pratense – jest używana miejscowo do przyspieszania gojenia ran oraz przeciw łuszczycy. Stosowana jest przeważnie w połączeniu z innymi ziołami, takimi jak łopian większy Arctium lappa i szczaw kędzierzawy Rumex crispus, który poleca się często obecnie w fitoterapii chorób autoimmunologicznych. Hamuje on procesy autoagresji immunologicznej, pobudza gojenie ran, hamuje podziały komórek naskórka w przebiegu łuszczycy.

Trzyskrzydlec Tripterygium wilfordii – ma działanie hamujące odczyny autoagresji, działanie immunosupresyjne i przeciwzapalne. Hamuje syntezę cytokin (np. IL) limfocytów T. Jest stosowany w fitoterapii wszystkich chorób autoimmunizacyjnych.

Rdestowiec japoński, zwany także rdestem ostrokończystym Reynoutria japonica, Polygonum cuspidatum – jest stosowany w fitoterapii wielu chorób autoimmunologicznych, w tym łuszczycy. Preparaty z rdestowca z jednej strony działają immunostymulująco, z drugiej jednak hamują procesy autoagresji immunologicznej.

Gwiazdnica pospolita Stellaria media i przytulia czepna Galium aparine. Można przykładać świeże rozgniecione ziele na skórę lub stosować olej gwiazdnicowy (macerat olejowy). Korzystnie działa on po zmieszaniu z olejem nagietkowym (macerat) Oleum Calendulae.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.