Postępowanie lekarzy z chorymi na łuszczycę – wnioski

Kilka poprzednich wpisów opartych było na informacjach zawartych w artykule autorstwa Adama Reicha i Jacka Szepietowskiego z Katedry Kliniki Dermatologii, Wenerologii i Alergologii AM we Wrocławiu, artykuł został opublikowany pod tytułem: „Postępowanie z chorymi na łuszczycę: ocena postaw i zachowań lekarzy oddziałów dermatologicznych w codziennej praktyce lekarskiej”, w dzisiejszym wpisie chciałbym podsumować cały cykl i przedstawić wnioski jakie nasuwają się po zapoznaniu się z wynikami badania.

Jednym z podstawowych celów założonych sobie przez autorów badania badania było określenie, jakimi parametrami nasilenia choroby kierują się lekarze w codziennej praktyce. Zdecydowana większość ankietowanych wskazała skalę PASI jako narządzie, którym posługują się do oceny ciężkości choroby, jednak przy próbie zdefiniowania za pomocą tej skali ciężkości łuszczycy ponad połowa badanych miała trudności z określeniem oraz zdefiniowaniem łuszczycy umiarkowanej czy ciężkiej. Obserwacje te są o tyle istotne, że większość leków ogólnych, zgodnie z rejestracją tych leków w Polsce, powinna być stosowana jedynie w terapii łuszczycy umiarkowanej lub ciężkiej. Wydaje się zatem konieczne jednoznaczne określenie, kiedy można uznać, że łuszczyca charakteryzuje się umiarkowanym lub dużym nasileniem, a tym samym kiedy u danego pacjenta można lub wręcz należy zastosować leczenie ogólne. Rozbieżność uzyskanych wyników odnośnie definiowania ciężkości łuszczycy można po części tłumaczyć pewnymi odmiennościami w piśmiennictwie.

Kolejnym interesującym aspektem przeprowadzonego badania było określenie czasu, po jakim lekarze decydują się na modyfikację leczenia w przypadku braku jego skuteczności. W większości przypadków terapia była przerywana już w okresie pierwszych 6 tygodni leczenia. Warto zaznaczyć, że skuteczność wszystkich nowych leków przeciw łuszczycowych (inhibitorów TNF-α, ustekinumabu) była oceniana w badaniach randomizowanych kontrolowanych placebo po minimum 12 tygodniach leczenia.  A zatem, aby w pełni ocenić skuteczność lub jej brak tego typu leków konieczne jest ich stosowanie przez przynajmniej 12 tygodni również w warunkach codziennej praktyki klinicznej. Ponadto należy uznać, że również w przypadku klasycznych metod terapii ogólnej (PUVA, metotreksat, cyklosporyna, retinoidy) należy odczekać przynajmniej 12 tygodni, zanim podjęta zostanie decyzja o modyfikacji leczenia, gdyż wydaje się, że w przypadku wszystkich leków efekt przeciw łuszczycowy może pojawić się z opóźnieniem. Powyższe zalecenie znalazło się także w konsensusie europejskim, gdzie stwierdzono, że do oceny skuteczności terapii przeciw łuszczycowej i podjęcia ewentualnej decyzji odnośnie jej modyfikacji konieczne jest minimum 12 tygodni leczenia, a w niektórych przypadkach okres ten może być wydłużony nawet do 24 tygodni.

Więcej wniosków w kolejnym wpisie.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *