Problemy z diagnozą Łuszczycowego Zapalenia Stawów cz.2

Problemy z diagnozą Łuszczycowego Zapalenia Stawów cz.2
5 (100%) 1 vote

W ostatnim wpisie na blogu, wspomnieliśmy o problemach z diagnozą ŁZS, z perspektywy lekarza dermatologa. Tym razem o Łuszczycowym Zapaleniu Stawów, opowie nam inny znakomity lekarz prof.dr hab.n.med. Eugeniusz Józef Kucharz, prezes Polskiego Towarzystwa Reumatologicznego. 

Łuszczycowe zapalenie stawów, zwane łuszczycą stawową, jest chorobą, o której nie tylko się mówi rzadko, ale nie zawsze się pamięta, iż taka choroba istnieje. Tymczasem ta nieco tajemnicza choroba, dotyka mniej więcej co dziesiątego pacjenta z łuszczycą. ŁZS jest ogólnoustrojową chorobą zapalną, w której zmianom łuszczycowym (nawet minimalnym) towarzyszy zapalenie stawów. Należy podkreślić, że nie jest to proste współistnienie łuszczycy z dolegliwościami stawowymi, a choroba jest odrębna tak od samej łuszczycy, jak i od innych zapaleń stawów.

Rozpoznanie ŁZS nie jest łatwe. Istotne jest wykazanie występowania łuszczycy (nawet ograniczonej do paznokci) i zapalenia stawów, a nie tylko okresowego ich bólu. Często stwierdza się u chorych zapalenie przyczepów ścięgnistych (czyli miejsc łączenia się kości ze ścięgnem, przykładowo: ból pięty w okolicy ścięgna Achillesa), zapalenie palców (tzw. palce kiełbaskowate u rąk, a częściej u nóg) i bóle zapalne kręgosłupa. Wszystko to są jednak objawy nieswoiste, a ustalenie rozpoznania wymaga wykluczenia innych możliwych przyczyn tych dolegliwości (np. choroby zwyrodnieniowej stawów).

Pomimo wielu charakterystycznych objawów, ŁZS może być problematyczne do rozpoznania.

Leczenie ŁZS powinno być prowadzone przez reumatologa przy współpracy z dermatologiem. Terapia prowadzona jest etapami, w których stosuje się odmienne leki, a ich dobór jest często indywidualizowany w zależności od objawów dominujących u chorego. Najczęściej początkowo stosuje się syntetyczne leki modyfikujące przebieg choroby (np. metotreksat) wspomagane leczeniem miejscowym. W następnej kolejności rozważamy skierowanie chorego do leczenia biologicznego. Od niedawna arsenał stosowanych leków uzupełnia nowy lek nie należący do wymienionych grup – inhibitor fosfodiesterazy-4 apremilast, wypełniający lukę terapeutyczną. Niestety lek ten w Polsce nie jest jeszcze refundowany.

Wczesne rozpoznanie i leczenie ŁZS pozwala na istotne spowolnienie uszkodzenia stawów i poprawę stanu ogólnego zdrowia u znacznej części chorych. Niemniej jednak, powstałych uszkodzeń stawów nie da się już cofnąć. Ważne jest, aby chory wiedział jak najwięcej o swojej chorobie i aby była to wiedza prawdziwa (a nie „leczenie się u dr Google”). Często trzeba zmienić tryb życia (otyłość, palenie tytoniu) i zapobiegać oraz leczyć choroby współistniejące.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *