Raport WHO o łuszczycy cz. 2

Poniżej druga część przetłumaczonego na język polski raportu Światowej Organizacji Zdrowia nt. łuszczycy. Pierwszą część raportu możesz znaleźć w tym wpisie.

 

Wpływ na jakość życia związaną ze zdrowiem 
12. Łuszczyca wpływa na jakość życia związaną ze zdrowiem w podobnym stopniu jak inne choroby niezakaźne. W zależności od ciężkości i miejsca występowania zmian skórnych, chorzy mogą odczuwać poważny dyskomfort psychiczny oraz doświadczać ograniczenia sprawności. Świąd i ból mogą zakłócać podstawowe czynności, takie jak higiena osobista czy sen. Zmiany skórne na rękach mogą uniemożliwić pracę w niektórych zawodach, uczestnictwo w zawodach sportowych czy też opiekę nad członkami rodziny. 
(Parisi R, Symmons DPM, Griffiths CEM, Ashcroft DM, The Identification and Management of Psoriasis and Associated Comorbidity project team. Global epidemiology of psoriasis: a systematic review of incidence and
prevalence. Journal of Investigative Dermatology, 2013, 133:377–385. 
2EB133/5)
13. Dotknięte chorobą osoby przejmują się swoim wyglądem, a strach przed odrzuceniem przez otoczenie oraz obawy psychoseksualne skutkują obniżoną samooceną. Chorzy często doświadczają cierpień psychicznych, zwłaszcza w wyniku stygmatyzacji, która może powodować dyskryminację na rynku pracy oraz izolację społeczną. W wielu badaniach stwierdzono, że w porównaniu z populacją ogólną, wśród chorych na łuszczycę występuje podwyższony odsetek osób z depresją i lękiem. Badania epidemiologiczne dowiodły, że u dzieci z łuszczycą wzrasta ryzyko wystąpienia zaburzeń psychicznych. 
Diagnostyka i leczenie łuszczycy 
14. Podstawą rozpoznania łuszczycy jest zwykle obecność typowych zmian skórnych. Nie opracowano żadnych specjalnych badań krwi ani procedur diagnostycznych. W nielicznych przypadkach, w celu wykluczenia innych schorzeń i potwierdzenia rozpoznania konieczna może być biopsja skóry lub zeskrobiny. 
15. W chwili obecnej, nie dysponujemy lekiem na łuszczycę, a terapia koncentruje się na łagodzeniu objawów oraz wpływaniu na naturalny przebieg choroby. W leczeniu łuszczycy stosuje się szerokie spektrum preparatów o działaniu miejscowym lub układowym, takich jak analogi witaminy D3,
kortykosteroidy, smoła węglowa, ditranol, metotreksat, cyklosporyna, retinoidy działające układowo i leki biologiczne, a także naświetlania. Zwykle leki o działaniu miejscowym są stosowane w łagodnych postaciach choroby, naświetlania – przy przebiegu umiarkowanym, zaś leki o działaniu układowym – przy ciężkiej łuszczycy. 
16. Zalecany schemat terapii nie ogranicza się wyłącznie do leczenia zmian skórnych, ale obejmuje także przeciwdziałanie chorobom towarzyszącym łuszczycy. Świadomość zwiększonego ryzyka innych schorzeń umożliwia lekarzom ich wczesne rozpoznanie oraz pozwala uwzględnić potencjalny
wpływ stosowanych w terapii łuszczycy leków na choroby współtowarzyszące. Pacjentów z ciężką łuszczycą należy poddać badaniom przesiewowym pod kątem czynników ryzyka chorób sercowonaczyniowych, a w razie potrzeby zapewnić im specjalistyczne konsultacje i leczenie. Istotnym lementem opieki nad pacjentem jest także uwzględnienie innych czynników ryzyka, takich jak nadwaga, w tym poprzez zachęcanie go do zdrowej diety i właściwego poziomu aktywności fizycznej. Najnowsze badania pokazują, że zmniejszenie masy ciała może się przyczynić do wzrostu skuteczności leczenia łuszczycy. 
17. Długoterminowa strategia leczenia wymaga dostosowania terapii do indywidualnego przypadku, z uwzględnieniem stopnia zaawansowania choroby, nasilenia odczuwanych przez pacjenta objawów oraz potencjalnych skutków ubocznych danej terapii. Należy podkreślić, że wyniki badań ankietowych prowadzonych wśród pacjentów z łuszczycą pokazują, że bardzo wielu z nich wyraża niezadowolenie z powodu nieskuteczności leczenia, a ich potrzeby zdrowotne pozostają niezaspokojone ze względu na brak długoterminowych rozwiązań terapeutycznych. 
Konieczność badań naukowych 
18. Konieczne są dalsze badania nad patogenezą łuszczycy, nowymi sposobami terapii, a także przyczynami chorób towarzyszących oraz ich wpływem na schemat leczenia łuszczycy. 
Zalecenia dla służby zdrowia 
19. Leczenie łuszczycy powinno być elementem usług świadczonych w ramach podstawowej opieki zdrowotnej i powinno obejmować optymalną opiekę nad pacjentem, w tym edukację, konsultację i informację na temat dostępnych opcji terapeutycznych. W zależności od możliwości służby zdrowia w poszczególnych krajach, zakres usług może wykraczać poza podstawową opiekę zdrowotną i obejmować także usługi lekarzy dermatologów oraz specjalistyczne usługi kliniczne placówek drugiego i trzeciego poziomu. 

 

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *