Substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy – cygnolina

Substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy c.d.

Cygnolina

Cygnolina jest stosunkowo skutecznym środkiem na zwalczanie objawów łuszczycy, stosowanym od 1877 roku. Otrzymuje się ją z kory drzewa występującego wyłącznie w Ameryce Południowej. Preparaty zawierające cygnolinę są przeznaczone do leczenia zmian o typie łuszczycy zwykłej o stacjonarnym przebiegu.

Terapia cyngoliną zalecana jest głównie w warunkach szpitalnych. Zazwyczaj leczenie zaczyna się od zastosowania minimalnego stężenia cygnoliny. Preparat powinien być aplikowany jedynie na chorobowo zmienioną skórę, ponieważ może powodować uszkodzenie zdrowej skóry. Stężenie stosowanej cygnoliny może być zwiększane raz w tygodniu, aż do momentu uzyskania całkowitej redukcji zmian na skórze. Leczona skóra przybiera fioletowy/brązowy kolor, który zacznie zanikać po zakończeniu leczenia.

Cygnolinę stosuje się wg tzw. minutowej metody terapii: maści o stężeniu 0.1-0.5-1.0-2.0% nakłada się na zmiany skórne na ściśle określony czas nie przekraczający zwykle 2 godzin, czas aplikacji to zazwyczaj ok 30-minut, chyba, że lekarz zaleci inaczej.  Po aplikacji należy wziąć prysznic lub kąpiel w ciepłej wodzie i dokładnie zmyć powierzchnię skóry wodą z mydłem.

Nie należy stosować maści zawierających cygnolinę na zmiany wysiewne, podrażnione, erytrodermiczne lub wysiękowe ponieważ może to doprowadzić do pogorszenia zmian.

W kolejnym wpisie zaprezentuję pozostałe substancje stosowane w miejscowym leczeniu łuszczycy.

Opracowanie własne na podstawie ogólnodostępnych materiałów.

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *